(zeker lezen, noodkreet !)

Het is maandagmiddag 11.30u. Einde werkhuizen wordt er geroepen

Ik heb 238 stuks samengesteld, verdiende hiermee 5,5 euro, en haal-

de een bovengemiddeld resultaat. Maar ik ben ook kapot. Ik strompel

de trap af, om aan het einde, in een overvolle plaats, nog vijftien

minuten te staan wachten.

Ooit in een casbah van Marrakech geweest ? Wel, dit kan er niet aan

tippen. Mijn hoofd is leeg, of net niet. Het is overvol van geroezemoes.

Ik hou het niet meer vol. Mijn pijnstillers van deze morgen 6u zijn uit-

gewerkt. Ik snak naar anderen… ik ben verslaafd aan dat verkwikken-

de moment één uur na inname, enkele uren zonder rugpijn, spierpijn

in mijn arm, handen, vingers, enz.. maar dan zijn mijn gezwollen voe-

ten en onderbenen nog niet opgelost.

Vijf dagen max. kreeg ik pilletjes, en dan diende ik opnieuw het rijtje

af te gaan van ‘wachten, en genoeg’ ! Ben je niet beschaamd, pillen

pakken om te kunnen werken. Dat is niet goed voor je maag en je nie-

ren. En dan die administratie om een boterhammetje te mogen eten

om 9 u, omwille van mijn diabetes. Vier weken ligt het goedgekeurd

attest van uit de medische dienst al bij de directeur. Alleen een krabbel-

tje zetten. Ik zie het voor mij, de directeur kan het niet lezen, het ligt

al onder het stof.

Nog iets, zaterdag was het mijn verjaardag. De directeur ging komen

met een taartje, maar er waren geen kaarsen genoeg voor erop… tja

dat heb je als je ‘oudere klanten’ hebt.

Ik heb dan maar alleen gefeest, en gedanst. Mooi was dat, een perfect

koppel. Ik en mezelf, ik en mevrouw eenzaamheid. Ik denk dat we sa-

men nog kampioen gaan worden.

Inderdaad, mijn kop is leeg, of is het nu overvol ? Ik zou het begot

niet meer weten. Als je maar leute hebt met je miserie.

(Uit Matteüs 10, vers 26-22… Weest niet bang voor hen. Niets is be-

dekt, of het zal onthuld, niets is verborgen, of het zal bekend wor-

den. Wat ik u zeg in het duister, spreekt dat uit in het licht, en wat

ik in uw oor fluister, verkondig dat van de daken ).

Ik heb het er al dikwijls lastig mee gehad. De wijze waarop de media,

Justitie en aanhangen in de kijker zet. Meestal heel sensationele

verhalen, maar weinig duiding. Volgens mij heeft de media nog al-

tijd een democratisch belangrijke rol, om alle onheil en onrecht naar

buiten te brengen.

Welnu, ik doe een warme oproep, in het belang van onze ganse

maatschappij, om de huidige noodsituaties, die om allerlei redenen

niet in de openbaarheid komen, het is niet sexy genoeg, het is niet

sensationeel genoeg, maar het is wel erg genoeg. Het gaat om dui-

zenden mensen die continu onmenselijk worden beschadigd. Dit is

niet ‘straffen’, zoals onze moderne maatschappij wetenschappelijk

van overtuigd is.

Neen, dit is oog om oog, tand om tand. Media, verzet u, alleen u

heeft de kracht van verandering. Kijk in uw hoofd, en laat uw pen

vloeien. Laat uw naakte pagina’s vol staan van verontwaardiging,

dat nog altijd mensen elkaar onmenselijk behandelen. Hier en om te

beginnen dicht bij ons. En daar boven op, in nog vele andere  ‘Trump-

iaanse – maatschappijen’. Laat ons kijken naar de Scandinavische

landen die een voorbeeld zijn op vele vlakken.

Laat in uw hoofd kijken.

Ik zeg voor alles : sorry aan hem die het schoentje past.

Sorry, duizendmaal sorry. Ik was lomp. Even wat uitleg. Je weet wel

deze week, een hittegolf – officieel erkend trouwens – en daar heeft

iedereen het wel lastig mee. Daar moet men begrip voor opbrengen.

Nu ja, begrip, wat is dat ?

Dus, deze week was het zover, drie dagen na elkaar meer dan 30°

en dan mogen hier de luikjes open, zodat er wat ventilatie komt,

den trok, maar niet voor onzen dop, of pensioen, neen luchtcircula-

tie. Dit om het ‘houdbaar’ te maken. Je moet weten, mijn cel zit aan

de zuidkant, dus volle zon vanaf 14 uur, en dan is het hier overdag

gemakkelijk 40°, en s’ nachts 30°. Resultaat… na drie dagen, dood-

moe.

En dan komt de vierde dag, 25° buiten, en dan de regeltjes.. ja

‘t is geen 30°, dus de luiken blijven dicht. Weet je hoe lastig het is,

na drie dagen 30° en meer, met nog geen afkoeling op de vierde

dag ? Ja, heel lastig ( remember de uitputting van de dagen ervoor)

En ja, dan vraag ik : “waarom vandaag al toe.. ” en krijg ik daar

een koude douche over me heen. En terecht (?) want de man, is

zowat de enige die echt voor ons vecht, en moet dit waarschijnlijk

al voor de tiende keer horen.

Waarom zaagt iedereen aan zijn oren, oren die slap hangen van

de hitte ? Ik weet waarom ze zagen. Omdat hun oren slap hangen,

en omdat de oververhitte chef altijd een luisterend oor heeft, maar

vandaag hangt het slap.

Sorry, sorry, ik was empathie vergeten. Vergeef me !

We gaan natuurlijk niet iedereen over dezelfde kam scheren, of on-

derdompelen in hetzelfde bad. Maar ik hoor hier veel, heel veel

over advocaten. Som ik even op ? Neen, het heeft geen zin. Maar

enkele kenmerken komen steeds terug. Onverschilligheid, de an-

dere kant op kijken.. Pro – Deo, wat is dat nu juist weer ?  Voor

God, welke God ? Neen, geen enkele advocaat is God, maar voor

een gedetineerde is hij soms wel de laatste trede van  ‘the stairway

to heaven’. De laatste redplank.

En dan sta ik even stil. Zou er iemand zijn die beter weet dan om

het even wie, wat er hier omgaat tussen de muren ? Wie anders dan

de advocaat hoort alle verhalen ? En waarom komt er dan zo wei-

nig reactie ? Die vraag stel ik me steeds weer opnieuw. Ja hoor,

hier en daar staat iemand op, maar de meesten gaan vluchtig voor-

bij aan al die miserie, die slechts deel uitmaakt van het verhaal van

hun klant.

Het is niet hun verhaal. Kijk nu, alle miseries die ontstaan door de

budgetinkrimping, de afbouw van veel sociale contacten, de vita-

mines om te overleven. Ik zie, hoor, lees niets hierover in de advo-

catuur. Het is niet hun wereld. Het is net alsof ze toeschouwer zijn,

niet betrokken.

Wie is er trouwens betrokken ?

Nie goe bezig.

Het is aan het smeulen in onze gevangenissen. Overal werden

strenge besparingsmaatregelen ingevoerd in de laatste zes maan-

den, echter, één heilig principe bleef overeind. Er mag en zal niets

ingeboet worden op de veiligheid. Een item dat zowieso al hot was,

ttz. dezelfde normen voor 100 % klanten, terwijl amper 5 of 10 %

onveilig is.

Wie is de minister, die, net als dhr. Jambon, snel een oplossing kan

maken, en in zes maand tijd zijn gevangenissen wil omvormen in

categorieën, risicovolle en minder risicovolle klanten. Dit moet kun-

nen. Stop met erover te praten, te schrijven, doe iets in je eigen be-

lang en van gans de maatschappij. Want stel je nu eens voor, hoe-

veel schade er niet wordt aangebracht aan alle gedetineerden.

Ik sta niet in voor de verschrikkelijke gevolgen die de huidige frus-

traties bij de gemiddelde gevangene veroorzaken. Allereerst zijn er

de directe gevolgen van onbeleefdheid, agressie, die hun oorzaak

vinden in de ontluizing van socialisatie. Hoe minder sociale contacten

je hebt, hoe meer frustraties.

En, wat met de gevolgen op lange termijn ? Wat is het resultaat van

een menselijke ontering ? Hoe werkt dat in op de geest ? Och ja,

het zijn maar criminelen, dus ze zijn al ontspoord ! Is het doel van

gevangenissen echter niet re-integratie, re-socialisatie… Waarom

nog straffen als je je belangrijkste doelstellingen niet nastreeft ? Denk

je echt dat het effect van afschrikking nog afschrikt ??

Nie goe bezig.

Je hebt mensen die leiding nemen, omdat dit in hun natuur zit. In el-

ke slag, in elke geleding van de maatschappij. Mensen, die op  een

uiterlijk kille manier, de beslissing nemen,  die de meesten niet kun-

nen nemen. Hun naam is meestal : den baas, den directeur, en ja,

tegenwoordig ook de CEO. Alhoewel ze veel gemeenschappelijk

hebben, nl. leiding geven, zijn er ook heel veel verschillen in hun

handelen.

Alles heeft te maken met gedrevenheid. En die wordt dan groten-

deels bepaald door de individuele drijfveren van de man of vrouw

in kwestie. Maar soms ook, is er weer de wil wel aanwezig, maar niet

de mogelijkheid.

Je zal maar directeur zijn in een staatsadministratie, zoals onze ge-

vangenissen. Je wil zoveel, maar…

Wel, specifiek over deze mensen wil ik het hier hebben. Hoe be-

stuur je, als je middelen steeds beperkter worden, en als de energie

die weggaat aan ‘nutteloze discussies’ steeds groter wordt ? Dan

moet je een heel straffe zijn, om de juiste keuzes te maken. Dan

moet je een rebel zijn, iemand  die durft op de barricades te staan,

om te schreeuwen : dit is genoeg, dit gaat te ver. Of je kan het ook

anders doen, uw keuzes leggen bij de zwaksten, de onmondigen, de

verplicht zwijgende massa.

Wanneer mogen de ‘inmates’ eens aan tafel zitten om hun zeg te

doen ? Mijnheer de directeur, wij hebben positieve oplossingen, en

voor je personeel, en voor je klanten, en vooral ook voor jezelf. Het

kan beter voor iedereen.

Een misviering in ‘t prison.. wat is dit voor een gevangene ? Eén

moment van gezellig samenkomen, eens weg zijn van cel. Een regel-

matige gewoonte. Voor ouderen dan ook weer een innig moment

van verbinding met hun mede-gelovigen, een zangmoment, en ja,

zelfs een bron van inspiratie. Ergens geven woorden zin en kracht

aan de positieve werking van je brein. Of laat zeggen, aan de wer-

king van je ganse zijn.. Ja dus, de mis is als vitamines, onontbeer-

lijk voor je goed functioneren.

Ik zei ooit tegen de aalmoezenier van dienst : ” ik geloof niet in die

God ginder achter, of wat men meestal ook bedoelt.. maar voor mij

ben jij een deeltje God, en Jan en Will daar, net naast jou, ook zij

zijn een stukje God. We zijn allemaal God als we maar liefde delen.”

Maar onze liefde heeft een bron nodig, en ja, de mis, en ook andere

dingen kunnen ons inspireren.

Maar wat als de mis wordt afgeschaft door :  geen tijd.. reeds twee

maal deze week ? Is dit niet een beetje als je hoofd stil leggen, en

zonder hoofd, je inspiratie van alles, wat ontstaat er dan ?…

Radeloosheid !

De grote drooglegging in de VS gaf aanleiding tot allerlei wantoestan-

den.. maar ik kan niet inschatten wat een spirituele drooglegging kan

teweeg brengen. Wat zijn de gevolgen op korte, en ook langere ter-

mijn ? Maar niemand reageerde..God was afwezig, en de boer,  hij

ploegde voort.

Ze zijn met velen die roepen : ‘laat ons opkomen voor de zwaksten

uit de maatschappij’. Maar er zijn er zo weinigen, die het ook echt

omzetten in praktijk. Je weet wel, de witte merels. Die spreken in

de naam van de spraaklozen, van hen die iets willen zeggen, maar

niet mogen. Van hen die willen protesteren, zich verenigen, reage-

ren, maar waarvan alle kiemen worden weggerukt. De man/vrouw

die het wil uitschreeuwen tussen zijn muren, en het alleen kan doen

voor een forum van, met sigaretten vergeelde betonnen muren,

waar de echo dubbel hard is.

Laat ze ons een naam geven, op gevaar af hen te stigmatiseren,

echter, ze heten in de realiteit nog steeds bajesklanten. Inmates,

de meesten begrijpen dat beter. Maar het gaat allemaal over het-

zelfde crapuul voor iedereen. Laat ons de mens zien achter de fei-

ten, schrijft de bisschop. Maar wat zie je dan ? Jouw beeld, of zijn

beeld ? Vertel je jouw verhaal, of begrijp je zijn mens zijn.

Bisschop Romero stond op de barricades, samen met nog vele

anderen, maar toch voelen velen, en springen velen nog niet eens

in de pen, als God wordt afgeschaft in ‘t gevang.

Tenzij je tot één bepaalde religie behoort, dan wordt er alles aan

gedaan om deze cultuur te respecteren.

“Durf ik het of durf ik niet ! “

Heb jij dat ook nog gedaan, bloemblaadjes trekken om te weten of

je het durft of niet ? Als kind namen we hier meestal madeliefjes

voor. Maar hier zijn geen bloemen, tenzij je de madeliefjes van lie-

ve dames, die hier werken, zo zou betitelen. Maar dat zou hen dan

ook weer oneer aandoen.

Wel, lieve lezer, ja andermaal, en voor de zoveelste keer beleef ik

een ‘bestaanscrisis’, wat mijn blog betreft. Doe ik het nog verder

of niet ? Want als ik echt wil schrijven wat er omgaat, dan krijg ik

schrik. Schrik van de gevolgen. Want, wees gerust, gevolgen zijn

er. Dus, ja, ik leef in twijfel, en ik heb dan maar teruggegrepen naar

de ‘lottrekking met het madeliefje’. En ik kwam bij… niet doen…

Geef er de brui aan !

Marc, waarom zou je het nog doen, misschien ben je morgen bui-

ten. Het zal jou een zorg zijn. Maar het bleef nazinderen, het bleef

mijn hoofd triggeren. Zoveel onmenselijkheid, of moet ik het anders

zeggen, zoveel menselijk, ttz. de foutenlast van menselijkheid.

Nonchalance, geen zin in, geen aandacht voor, laksheid, je m’en

fou-tisme, ze kunnen me gestolen worden, trop is trop. Kortom, de

mens op zijn gewoonst.

Ik heb de madeliefjes genegeerd, en ik ben, na een korte pauze,

opnieuw in mijn pen gekropen, om vooral eerlijk te blijven met me-

zelf. Dit moet de buitenwereld weten. Vijf, tien, duizend, hoeveel

ook er dit lezen, iedereen moet beseffen Mijnheer de minister, het

zal weldra branden, dit is een verwittiging, dit is een waarschuwing,

dit is onderdeel van uw oproepen om ‘anders regeren’.

Ik moet schrijven, want u brengt levens in gevaar !!

We hebben het er al tot vervelends toe over gehad, besparingen

zijn ‘in’ voor, voor een overheidsadministratie, en al zeker in een

tak, waar de politiek niet mee kan scoren, met name de gevange-

nissen. Echter, de laatste tijd, is het in de Nieuwe Wandeling in

Gent een drama.

Cipiers worden, door allerlei maatregelen, steeds meer onder on-

menselijke druk tot presteren aangezet, met alle nefaste gevolgen

van dien. Hoe meer taken, hoe minder tijd. Hoe minder tijd, hoe min-

der goede bejegening voor de klant ( bajesklant). En wat geeft dit ?

Meer frustraties, en meer uitdrukking ervan. En wat geeft dat ? Meer

zieken, en minder personeel.

De cirkel is rond. Minder wandelingen, minder telefoneren, minder

bezoek, minder brieven schrijven, minder tijd voor een kort gesprek,

een vraag… tot waar gaat dit ?

Neen, een tekening hoeven we niet te maken.

En, ondanks, durf ik het te schrijven beste mensen, het kan anders.

Alles begint met motivatie en waardering. Bejegen je personeel goed,

leg ze in de watten, en ook al moeten ze zich plat werken, ze zullen

voor je in de bres springen. Maar degradeer hen niet tot onervaren,

stresserende ambtenaren. Maar durf ook radicaal te zijn. Wie  zelf

een voorbeeld is, kan ook veel eisen van een ander.

Maar zoals nu, kan het voor niemand meer.

U zal binnenkort hierover meer horen in de media.