DEEL 25. IN HET HOOFD VAN… MIJN LEGE KOP.

(zeker lezen, noodkreet !)

 

Het is maandagmiddag 11.30u. Einde werkhuizen wordt er geroepen
Ik heb 238 stuks samengesteld, verdiende hiermee 5,5 euro, en haal-
de een bovengemiddeld resultaat. Maar ik ben ook kapot. Ik strompel
de trap af, om aan het einde, in een overvolle plaats, nog vijftien
minuten te staan wachten.

 

Ooit in een casbah van Marrakech geweest ? Wel, dit kan er niet aan
tippen. Mijn hoofd is leeg, of net niet. Het is overvol van geroezemoes.
Ik hou het niet meer vol. Mijn pijnstillers van deze morgen 6u zijn uit-
gewerkt. Ik snak naar anderen… ik ben verslaafd aan dat verkwikken-
de moment één uur na inname, enkele uren zonder rugpijn, spierpijn
in mijn arm, handen, vingers, enz.. maar dan zijn mijn gezwollen voe-
ten en onderbenen nog niet opgelost.

 

Vijf dagen max. kreeg ik pilletjes, en dan diende ik opnieuw het rijtje
af te gaan van ‘wachten, en genoeg’ ! Ben je niet beschaamd, pillen
pakken om te kunnen werken. Dat is niet goed voor je maag en je nie-
ren. En dan die administratie om een boterhammetje te mogen eten
om 9 u, omwille van mijn diabetes. Vier weken ligt het goedgekeurd
attest van uit de medische dienst al bij de directeur. Alleen een krabbel-
tje zetten. Ik zie het voor mij, de directeur kan het niet lezen, het ligt
al onder het stof.

 

Nog iets, zaterdag was het mijn verjaardag. De directeur ging komen
met een taartje, maar er waren geen kaarsen genoeg voor erop… tja
dat heb je als je ‘oudere klanten’ hebt.
Ik heb dan maar alleen gefeest, en gedanst. Mooi was dat, een perfect
koppel. Ik en mezelf, ik en mevrouw eenzaamheid. Ik denk dat we sa-
men nog kampioen gaan worden.

 

Inderdaad, mijn kop is leeg, of is het nu overvol ? Ik zou het begot
niet meer weten. Als je maar leute hebt met je miserie.
Advertisements