ALGEMEEN DIRECTEUR GENTSE GEVANGENIS BLAAST KAARSJE UIT.

 EEN  KLUCHT.

 

Zaterdag 01 april, is hij hier 366 dagen geleden aangekomen. Een
fleurig Hawai hemd rond een stevige torso. Een beginnende rijzige,
grijze, deftige heer. Den nieuwen directeur. Iedere gevangene, ik-
zelf inbegrepen, en al het personeel, vol vragen. Hoe zou dit nu
gaan lopen, het post-mijnheer-Stas tijdperk.
Zonnig, was het minste wat je kon verwachten, als je de kledij be-
keek. En de geruchtenmolen deed ook zijn werk.

 

Als golven werden ze verspreid, steeds tegen elkaar opbotsende.
Als een soort tsunami, maar een kleintje in volume. Den directeur
had niet alleen kleurrijke hemden, maar zou ook een warm hart heb-
ben, bij was een zorgend persoon, want zijn carrière begon ooit als
verpleger. Niets kon er mislopen.

 

Bekijk onze titel niet als te letterlijk, want in een gevangenis weet
je maar nooit. Neen, het is een one-liner, en geen metafoor over
afgeklopt worden. Een one-liner over het vieren van een verjaardag.
Maar wat is er dan te vieren ? Waarom zal er één kaarsje uitgebla-
zen worden ? Is er wel iets te vieren ? Weet je, ik maak er me heel
gemakkelijk vanaf, en haal slechts één puntje aan, voor de rest ver-
wijs ik naar al mijn andere teksten op deze blog.

 

En dat ene puntje is : communicatie. Praten, en blijven praten is
het platform van overeenkomst tussen mensen. Als dit niet kan, is
men ver af van een genormaliseerde situatie. Ik kan daar meer dan
één boek over schrijven, hoe het net niet verloopt. Ik had het bij-
zonder geluk, heel recent de grote baas te ontmoeten, en dat viel
tegen, maar dat is een ander kleurrijk verhaal.

 

Inderdaad, je zal maar vieren op één april, de dag dat men de
mensen men een klucht bedenkt. Ik kan me daar niet van ontdoen.

 

Marc Dendodo.
Advertisements

ALS IK HET NIET DOE…

Ik had na mijn titel ‘ Waarom al dat provoceren’, nog heel wat be-
denkingen. Een reden tot piekeren dus. Wat had ik nu geschreven.
Hoe zou ik dat aanpakken ? Hoe schrijf je ethisch over een situatie
die je dikwijls afblokt, zodanig dat het zelfs levensbedreigend kan
worden ? Ik wist me daar niet meteen raad mee.

 

Een zaak is zeker, wat ik vaststel, stel ik niet alleen vast, maar ik
ben wel alleen, als het op reageren met de pen aankomt.  Er wordt
veel over gepraat, geklaagd, gezaagd. Maar het is och zo moeilijk
om het op papier te zetten. Maar wat als niemand het ten slotte
doet ? Wat brengt het mij op ? Ik wik en ik weeg, en kan geen per-
soonlijk voordeel vinden. Of wel, voel ik me wel goed als ik zwijg ?
Is dat wel ik ?

 

En dan put ik energie uit al die mooie woorden, die ik af en toe krijg
toegestuurd, of mensen die me spontaan zeggen : doe zo voort.
Welnu, het kan me verdomd niet schelen wat er zal gebeuren. Ik
kan niet zwijgen, erger nog, ik mag niet zwijgen. Alleen ik probeer
het anders te brengen. Nog creatiever, maar vooral minder provo-
cerend naar mensen toe, die het niet verdienen, omdat ze niet beter
kunnen.

WAAROM AL DAT PROVOCEREN ? FAKE NEWS.

Ik kan er een boek over schrijven, dat niemand zal lezen. Maar on-
danks, probeer ik jullie iets leesbaars te presenteren. Waarom zijn
we allemaal zo scherp in onze dagdagelijkse bewoordingen en
uitlatingen ? Niets of niemand is goed genoeg. t’Is allemaal de
schuld van de anderen. En ja hoor !  Ik heb daar ook al serieus aan
meegedaan. Ik heb al één en ander geschreven over de poort naar
de hel. Maar wat is er anders ?

 

Jawel, er is iets anders, ik heb mensen gekwetst, door hen te wijzen
op hun tekortkomingen, waar ze eigenlijk zelf niets kunnen aan doen.
Ofwel zijn ze zo ( geboorte/opvoeding) ofwel worden ze het zo op-
gedragen ( het systeem), ze hebben geen keuze.
Dus eigenlijk zijn mijn waarheden, niet echt waarheden, want het
gaat om ‘onbewuste fouten’. Dus het zou kunnen beschouwd worden
als een soort fake nieuws.

 

Ik wil dit anders. Ik wil naar een verslaggeving die echt ‘echt’ is. En
de reden gaan opzoeken, waarom de mensen hier doen wat ze doen.
Henzelf confronteren om na te denken, en mogelijks te reageren.
Hen het gevoel geven, wat we doen, omdat we het moeten doen, is
eigenlijk fout, en niet menswaardig ! Kan ik dat dan wel met mezelf
verzoenen ? Ik zou het met een groot woord kunnen benoemen.
Een ethisch reveil. Maar ik beloof te pogen dit eerst met mezelf te
doen, wat mij allerbelangrijkst lijkt.

 

Dank aan hen die me hierop wezen !

ERVARINGSDESKUNDIGE !!

Wat ? Wie ?
Ik sprak de laatste tijd met heel wat positieve mensen binnen de
muren van deze gevangenis, en bij hen allen ondervond ik overal
hetzelfde. Ze hebben het allemaal heel goed voor. Maar twee za-
ken nekken hen : gebrek aan tijd ( werkdruk te hoog ) en te strak
systeem, dat niet toelaat af te wijken van een ‘basic-line’ filosofie.

 

Alleen het strikt minimum en wettelijk verplicht doen naleven, dat
is zaligmakend, en alleen dat ! Ik was dan ook wat geschrokken
toen ik recentelijk in contact kwam met een medewerker die zijn
ontslag heeft gegeven, mede om voormelde redenen.

 

Dit is voor mij een signaal, dat ik niet alleen sta in mijn strijd tegen
een onzinnig systeem. Maar daarnaast beschouw ik het ook als
een heel sterk signaal van de welzijnswerker. Je eigen toekomst,
een vaste job aan de overheid opgeven, voor uw eigenwaarde.
Als dit geen straf statement is ! Maar wat is de reactie van de over-
heid ? Business as usual ? Of gaat er een lampje branden ?

 

En dan kom ik tot mijn titel. De mensen die hier werken, hebben
alles van zien, horen vertellen, en zijdelings contact met het frus-
trerende van de blokkages van het systeem. Maar ze hebben het
zelf nog niet meegemaakt, de totale afhankelijkheid, de totale ne-
gering van uw talenten, het continue stigma van : jij bent slechts
een crimineel, en de handelswijzen daar naar toe. Het hulpeloos
traject. Wel willen, maar totaal op jezelf aangewezen, in een zeer
moeilijk biotoop, met het ontbreken van alle sereniteit en rust.

 

Ja, dat is ervaringsdeskundigheid.
Dat snap je enkel ten volle, door ondervinden.

ZET DE DEUREN OPEN IN DEN BAK. DEEL 3.

Deel 3. Ja, zet ze open ( figuurlijk ).

 

Er is mijnheer Claus, als gevangenisdirecteur, maar er zijn ook
anderen. Volgens één van mijn directeuren, zou het systeem ge-
vangenis, de samenleving moeten beschermen, en de kans op
nieuwe feiten verkleinen. We kunnen betrokkene alvast geen
ongelijk geven.

 

Maar de grote vraag is : hoe gebeurt zoiets in praktijk ? Mensen
die in de bak terecht komen, hebben een crimineel gedragspa-
troon, en daar moet men vanaf komen. Maar hoe doe je dat ?
Daar zijn twee manieren voor, ofwel wordt je geholpen, bijgestuurd,
ofwel doe je het zelf. Wanneer je het zelf doet, dien je een sterk
karakter te hebben, en lukt het meestal alleen, als de omstandig-
heden daartoe ideaal zijn.

 

Dus ja, mr. de directeur, u hebt meer dan gelijk, maar vooreerst,
ikzelf ben drie jaar binnen, en kreeg nooit ook maar enige hulp,
en de situatie om in te leven wordt dermate stresserend gemaakt
dat niemand er in slaagt, om uit zichzelf tot inzicht te komen.

 

Op de tweede plaats, waar ook ik om hulp verzocht, en dit tot
vervelends toe in herhaling, kreeg ik geen reactie. Of alleen : sorry
wij hebben daar geen tijd voor.
Dus neen, ik verwijt niemand van het personeel persoonlijk, maar
waarom komen jullie niet in opstand ? Waarom laten jullie toe dat
uw ‘patron’ zo blijft verder boeren . Jullie zijn bewust, dat het niet
klopt ! Staak ! Geef massaal uw ontslag.

 

Maar wees eerlijk met uzelf. Waarom geen statement ‘ zet alle
deuren open van de gevangenis’.

ZET DE DEUREN OPEN IN DEN BAK. DEEL 2.

Deel 2. Collega’s spreken.

 

Een collega schreef me heel recent in een heel lange, maar voor
mij mooie brief : ” Zet de ramen open voor vrijwilligers, die de
gedetineerden een beroep willen aanleren. Zet de deuren open
voor gewone mensen, opdat we onze gewone woordenschat niet
vergeten…onlangs heb ik uren gezocht naar het woord ‘pannen-
likker’, gewoon omdat ik dat hier nooit meer zie. Smartmails, en
snap-chats zijn ook zo van die woorden, waarvan ik zelfs niet
weet wat het in praktijk wil betekenen. Hier is zoveel tijd, die niet
gebruikt wordt. Is dat niet spijtig “.

 

Ik heb van andere gedetineerden, andere, maar gelijklopende
klachten gekregen. Teveel om hier allemaal aan te halen. En na-
tuurlijk is er werk voor een aantal gedetineerden. Maar dat is
tijdverdrijf om hen kalm te houden. Er zou zoveel meer en posi-
tiefs kunnen gebeuren. En hoe erg het ook is, de laatste bespa-
ringsronde, hier in Gent in voege sinds november 2016, heeft
alleen maar als gevolgd dat er nog minder plaats is voor social
vrijwilligers werk.

 

Ik zeg niet dat er niets gebeurd, maar het is zo weinig in verhou-
ding met de tijd die voorradig is. En die dan meestal wordt in-
gevuld door televisie-hangen.

ZET DE DEUREN OPEN IN DEN BAK. DEEL 1.

Deel 1. Ik word gek !

 

Hans Claus, gevangenisdirecteur uit Oudenaarde, pleit in verschil-
lende teksten, om gedetineerden veel meer in rechtstreeks contact
te brengen met de maatschappij. Hij pleit ook voor een sterk gedif-
ferentiëerde aanpak, wat neerkomt op een individuele benadering
van de gevangenen.

 

Vandaag de dag, en al zeker in mijn gevangenis, de Gentse duuze,
ofte de nieuwe wandeling, gebeurt net het omgekeerde. Waar elke
afgestudeerde uit de sociale wetenschappen weet, dat menselijke
contacten zo belangrijk zijn, in het reïntegratieproces van gedeti-
neerden, wordt ikzelf al twee jaar aan een stuk 23 uur per dag een-
zaam opgesloten op een 8 m2 -cel.

 

Dit allemaal, omdat we elkaar zouden ‘besmetten’, en ik een gevaar
ben voor de veiligheid ( vluchtgevaar, opstandigheid enz..) . Een
systeem dat 150 jaar geleden als een grote vernieuwing zijn in-
gang vond.
Weet je, 150 jaar terug hadden ze nog nooit een harttransplantatie
gedaan, en van een computer durfden ze amper dromen. Maar, ter-
wijl de wetenschap op alle terreinen enorm geëvolueerd is in de
positieve zin, blijven de verantwoordelijken van Justitie, denken als
150 jaar geleden.

 

Alle sociale werkers weten dat het anders kan, dat het anders moet,
alleen de bazen zijn niet bezig met het resultaat. Ze zijn alleen be-
kommerd om cijfers op papier. Het gaat niet om de mens, maar om
de grafiek. Hen gaat het niet om de slachtoffers, zowel de huidige
als de toekomstige.

MAG IK EVEN ? DEEL 4.

Deel 4. Iedereen overbelast. Schande aan onze politiek.

 

Eigenlijk voel ik schaamte over mezelf. Ik heb het er als persoon
zo moeilijk mee, mensen te wijzen op hun tekorten, terwijl die
eigenlijk meestal pogen, om, binnen de perken van hun tijd,
contract en talenten, hun job goed in te vullen. Maar wie is dan
verantwoordelijk voor het lopen van de dingen, zoals ze lopen ?

 

Welja, onze politiek, die de keuzes maakt slechts 0,7% van het
BBP (bruto binnenlands product) uit te geven aan Justitie, terwijl
het gemiddeld in Europa 2,2 % is. Maar dit is niet alleen in Justitie
zo, ook in vele andere sociale sectoren.

 

Heren ministers, als er straks iets misgaat met uw gezondheid,
dan zal het jammer zijn dat het budget net op is. Help dan uzelve,
of gaan jullie genoeg bijgeklust hebben om het zelf te betalen !
Wanneer stopt die schande, en voor de gedetineerde, en voor alle
zwakkeren uit de maatschappij. Wanneer stopt dat steriel debat
van intellectuelen, dat alleen maar onze tijd inpikt.

 

Palaver, palaver, maar niets gaat anders. Waarom zou een
Trumpiaans type geen alternatief zijn, zeker is het dat het dan min-
stens anders zal worden. Neen, ik wil niet hypocriet zijn, en looche-
nen dat we terug bezig zijn aan de grootste sociale afbouw sinds
20/30 jaar. Ik wil er zelfs een statement voor maken, en zoals de
Engelsman  ( die uit New Yorck -sting stelde : ‘you ain’t seen
nothing yet.’

MAG IK EVEN ? DEEL 3.

Deel 3. Eénmaal crimineel, altijd crimineel.
            Een gedetineerde is geen mens meer !

 

Ik voel een stigma op me kleven, dat ik nooit kon inschatten, laat
staan verwachten. Met name, een mens die criminele daden heeft
gepleegd, is geen mens meer. Die heeft niet meer het recht iets
dat onjuist is, aan te klagen, maar moet er zelfs voor instaan, in
moeilijke omstandigheden, zichzelf te genezen. Hulp bij genezen
is voor ieder mens in een sociale-moderne maatschappij voorzien.
Maar niet voor een gedetineerde.

 

Dus neen, geen hulp, en geen ‘freedom of speech’. Is dit dan wel
menswaardig ? Zijn we nog wel mensen ? Een directeur van de
gevangenis, scheef me heel recent : ‘ u geraakt niet verder dan
de zoveelste gedetineerde, die blijft steken in zelfbeklag, en het
richten van uw pijlen op het systeem, dat de samenleving zou moe-
ten beschermen en de kans op nieuwe feiten verkleinen.
Typisch voor oplichters. U helpt me niet van dat clichédenken af,
integendeel. Toen u de door u gepleegde feiten voorstelde als een
heldendaad, met als enige bedoeling tewerkstelling in België te
houden, heb ik de conclusie getrokken, dat u nog veel werk hebt,
en er alles aan zou doen de confrontatie met uzelf en uw persoon-
lijkheid te vermijden. Dat is triest, en verontrustend, met het oog
op de kans op elke verandering, het vermijden van nieuwe slacht-
offers, en het in de laatste jaren van je leven nog enigszins goed-
maken van de door u aangerichte schade. ‘

 

Zie je hoe de goegemeente denkt, maar in al wat je hiervoor las !
Ja, geheel mijn blog. Meer dan 400 titels. Wat heb je gelezen ?
EEN GROTE SCHREEUW OM HULP.
Wel, mijnheer de directeur, over je al of niet gelijk, wil ik niet dis-
cussiëren. Maar één zaak is zeker, al heb je gelijk, zeg me wat
ik moet doen. Geef nu uiteindelijk die hulp ! Te beginnen bij uzelf,
alvorens nog meer schade ontstaat.

 

Lees aub. ook deel 4. Iedereen overbelast. Schande aan onze
politiek.

MAG IK EVEN ? DEEL 2.

Deel 2. Ik verdien een standbeeld !

 

Lieve lezers ! Pretentieus, wie durft dit te zeggen over zichzelf !
De Brexit, straks de Nexit, of andere anti-Europese gedachten,
vinden een belangrijke reden van hun bestaan in de sociale poli-
tiek van Europa. Waarbij Europa, op een bepaald ogenblik, om
strategische redenen, de voorkeur gaf aan de opslorping van
oud-Oostbloklanden ( waaronder Polen een voorbeeld is ).

 

Zeer goed, volgens mij, ware het niet dat men er een aantal
economische en sociale problemen, dienden bij te nemen, met
name, het ondertussen gekende fenomeen van sociale dumping.
Oude Oost-blokkers komen hier honderdduizenden arbeidsplaat-
sen innemen, aan 1/3e van onze kostprijs. Je zal er maar mee
te maken hebben.

 

En, ik had er mee te maken. Hoe overleef je met je bedrijf de
concurrentie die 2/3e voordeel heeft op jezelf. En dan heb je een
keuze. De boeken toe, weg alle Vlaamse tewerkstelling, weg, alle
omzet van inkomen in de Belgische economie, en iedereen aan de
dop  (leve de staatskas ) en jijzelf op straat. Alles weg. Wat is je
keuze..?  Vraag dit aan honderd mensen.. wel allemaal gaan ze
een oplossing zoeken. En ja, die klopt niet met de regerende wet-
geving.. en ja, dan ga je de bak in, en is alles ook kapot.

 

Nu, om volgens mij bekeken te worden als een persoon met een
‘criminal mind’, moet je minstens je daden stellen met een direct
persoonlijk winst-gevolg, of het schade toebrengen aan andere
partijen.
Het eerste ( enig persoonlijk abnormaal voordeel) noch het tweede
(schade) kan iemand me bewijzen. Ik maakte de economische
boekhoudkundige rekening voor de Staat, en die was positief.
En dan spreek ik nog niet over de positieve flow van 500 gezinnen
die werkten, ipv. te stempelen.

 

Ok, de titel ‘Ik verdien een standbeeld’, is mogelijks een niet pas-
sende metafoor, dat oordeel laat ik aan iedereen persoonlijk. Maar
ik verdien minstens hulp, om mij te overtuigen, dat, waarvan ik
overtuigd ben, niet klopt.
Maar dat juist, krijg ik onvoldoende, om niet te zeggen niet. En
kom me niet vertellen : ” Je hebt de wet overtreden”. Ja, dat klopt !
Maar klopt die wel in de huidige context nog wel ?

 

Lees aub. ook deel 3. Eenmaal crimineel, altijd crimineel.