DEEL 14. IN HET HOOFD VAN…. EEN JONGE MOEDER.

In deze korte tekst laten we jezelf aan het werk. Wij publiceren de
gedachtegang van een moeder, die soms moeilijke momenten mee-
maakt. Ja, diepe zucht, ja, waarom zit ze hier.. wel ja.. antwoord
me !

 

Omdat er iets is misgelopen. Maar is dit onze menselijke manier
van straffen ? Doen wij dit elkaar verder aan ? Of gaan we zorgend
met elkaar om, ook met mensen die minder geluk ervaren. Ik laat
je zelf oordelen, uit het leven gegrepen….

 

Doelloos… zweefde ze rond in haar gedachten, de hersenspinsels
gingen alle kanten uit, zonder echt over iets na te denken, al wist
ze duidelijk wat ze wilde, ze bleef ter plaatse trappelen.
Niemand die naar haar luisterde, niemand die haar wilde helpen
ze voelde zich zo alleen en verlaten..sinds ze naar de andere kant
van het land verhuisde, nam de eenzaamheid weer toe, vooral om-
dat ze haar kinderen niet meer zag.
Haar partner, beste vriend en papa van de kinderen, liet haar in de
steek, nadat ze verhuisde.
Wat moest ze nu.. zo graag wilde ze opgeven..waarom moest ze
nog vechten ? Haar kinderen waren nog haar enige doel om te vech-
ten… om te blijven ademen. Wat zou ze graag haar laatste adem
uitblazen, gewoon nooit meer wakker worden. Waarom moest er zo
veel tijd over gaan ? Alles heeft ze gedaan, om zo goed mogelijk
verder te leven, maar de leugens en pesterijen werden haar gewoon
teveel. ‘ Niet meer als een nummer zijnde…’
En ja, ze zien dat ze het moeilijk heeft.. maar denk niet dat ze vragen
“Hoe gaat het met je ?” ” Hoe voel je je ? Wat scheelt er ?”.
Neen, ze duwen je gewoon zo snel mogelijk in de cel, met geel ge-
schilderde muren en plafonds, zo snel mogelijk de deur toe.
Ze maakten haar het leven zo zuur, sinds ze haar terug hadden ge-
bracht. Veel kleine dingen deden de hoop verdwijnen. Wanhopend,
wat moest ze nu ? Ze heeft geen angst om te sterven, alleen maar
angst om te blijven leven, angst om s’ morgens weer die stem te
horen schalmen :  ‘ tijd om op te staan’.
Is er tijd om op te staan ? Liever blijven slapen om nooit meer te
moeten ontwaken. Haar kindjes kunnen vastnemen.. nog één keer,
al is het om afscheid te nemen. Nog één keer, daarna hoeft het niet
meer.

 

Van iemand die het moe is.
Advertisements

DEEL 13. IN HET HOOFD VAN…. ONZE BLONDE STOOT.

Is het toevallig of niet ? Deel 14 van onze reeks ! En veertien staat
ook voor een jonge puber, de leeftijd van mijn dochter. Maar de toe-
valligheid, met onze blonde stoot ? Wel ik zou durven zeggen, maar
ik durf veel zeggen, onze blonde stoot heeft maar de leeftijd van 14.
Weliswaar is ze in het echt volwassen, maar alleen in leeftijd. In
reageren is ze inderdaad nog aan het puberen. Recentelijk   ver-
klaarde ze me nog haar… neen, niet liefde, maar het lag er heel dicht
tegen. Ik werd als haar beste vriend verklaard.

 

Echter, ik veronderstel dat het om te lachen was. In ieder geval,
haar collega die het me vertelde, heeft hiermee hartelijk gelachen.
Wat wil dit betekenen ? Mijn verhalen ( blog ) gaan viraal binnen de
muren. Er wordt over geroddeld. Alleen, spijtig dat de pubers niet vol-
wassen worden. Roddel gerust, dat is gezond, maar pas je ook ten
goede aan. Wordt een volwassen mens, die normaal doet.

 

En, normaal is vooral vriendelijkheid en respect. En ja, ook hier in
den bak. Ik ben dat beu, abnormaal te worden bekeken , en zeker
abnormaal te worden behandeld.
Lach naar mij.

EBOLA IN DE NIEUWE WANDELING ?

GEHEIMZINNIG VIRUS IN DE NIEUWE WANDELING IN  GENT.

 

Personeel in paniek.

 

Al een week lang zijn er geruchten, er werd gefluisterd, en de gol-
ven werden steeds hoger. Maar niemand wist de klepel hangen…
geen woord van communicatie, alleen roddels, en vooral paniek.
En dit vooral onder het personeel.  Ebola, mazelen, TBC, de ergste
ziektes werden aangehaald. Men sprak van een lock-down. Alles
zou dichtgaan, muiterij op de boot zouden ze in de middeleeuwen
geschreeuwd hebben.

 

Veel personeel bleef thuis, door ziekte, door angst, kortweg, de
spanning steeg ten top voor de overblijvenden en voor de gedeti-
neerden.
Tot er vandaag, dinsdagnamiddag 27.06. een verlossend bericht
kwam aan alle gedetineerden, zeggende dat er iets gaande was,
en dat er uit preventie, een aantal maatregelen volgden, onder
meer de afschaffing van het werken in de ateliers, en het bezoek.
Twee punten die heel gevoelig liggen. Maar begrijpelijk, nu men
niet weet hoe erg de situatie is.

 

Wel erg is, dat men niet eerder reageerde met radicalere maat-
regelen t.o.v. de zieken zelf. Hen afzonderen in een veilige inrich-
ting, vanaf moment nul, zou echt wel passend geweest zijn. Nu
zijn allerlei contacten mogelijk geweest via personeel, dat begrij-
pelijk in paniek is, en al helemaal niet opgeleid voor dergelijke
situaties. Alle grote ziekenhuizen beschikken over ‘ besmetvrije
afdelingen’.

 

Wat wel positief is, we krijgen meer uren wandeling per dag.
Proficiat, open lucht, beweging, verse vitaminen D en zuurstof,
uitstekend voor ‘alles’. Nu kan het plots… wat anders niet kan.

 

We zijn allemaal erg geschrokken, toen we plots al die witte
maskertjes zagen deze middag. Zou men dan toch niet beter
de zieken in gespecialiseerde instellingen onderbrengen ? Als
het dan inderdaad om ons aller gezondheid gaat.
We vervolgen zeker.

SLAVENARBEID VOOR 67-JARIGE IN NIEUWE WANDELING GENT.

 

Het is een in-triest verhaal, maar ook een lang verhaal. Ik wou het
eerst niet brengen, omdat het ongelooflijk en schrijnend is.. maar
ik doe het dan toch, gewoon omdat dit niet meer menselijk is ! Ik
heb bijvoorbeeld al veel gehoord, en gezien in den bak, maar dit
is erover. Dit bewijst het totaal respectloos omgaan met ouderen.
Ik schets het heel kort, op gevaar af onvolledig te zijn.

 

Iedere gevangene die binnenkomt, wordt de vraag gesteld, of hij
wil werken. Bij mijn vraag, wat soort voor werk, gaf ik als antwoord
dat technische vaardigheid en intreprise – werk niet echt voor mij
was weggelegd. Ik werd gecatalogeerd onder ‘ wenst niet te werken’
Wel beloofde men, van de directie uit, om ‘iets te zoeken’ dat meer
binnen mijn mogelijkheden lag. Toen ik na maanden niets vernam,
stuurde ik een nota naar de directie, en kreeg ik een onderhoud.
Hierbij bevestigde ik, wel te willen werken, eender wat, maar bij
voorkeur iets aangepast aan mijn capaciteiten. Men maakte ervan
in de computer ‘ mijnheer wenst te werken, maar niet beneden zijn
status’.

 

Na anderhalf jaar wachten, en verschillende aanvragen bij  de di-
rectie, zonder enige reactie , kwam er geen werk. Ik vroeg meer
inlichtingen bij de JWW, mijn verantwoordelijke, en deze ontdekte
de status vermelding. Natuurlijk klopte dit niet met de waarheid..
Dit werd verwijderd. En , ja hoor, ik kreeg kort nadien werk.

 

Slavenwerk, per stuk, rechtstaand vijzen indraaien, men betaalde
voor heel hard werken 1,5 euro per uur.
Weet je, via de vakbond mogen cipiers op 58 jaar op pensioen,
wegens ‘zwaar beroep’. Ik ben 67, mijn rug is kapot, mijn armen en
handen zijn verstijfd. Mijn onderbenen en voeten zijn dubbeldik, ik
slik acht extra pillen en ontstekingsremmers tegen de pijn.

 

Maar opgeven, dat niet hoor ! Ik haal zelfs een rendement van
20 % beter dan het gemiddelde. Maar dan denk ik even na, en zie
ik jonge gasten (30-ers) die administratief werk doen, tuinieren,
zelfs poetsen, allemaal haalbare dingen voor mij en mijn fysiek.

 

Maar neen ! Ik moet slaven en voelen wat het wil zeggen : wer-
ken beneden uw status !
Shame on you.

DEEL 12. IN HET HOOFD VAN…. DEZELFDE COKE DEALER.

Ja, misschien een beetje oneerbiedig, de naam coke dealer, want
bij hem kan je alles krijgen. Echter, alleen goede producten. De prijs
is navenant, maar kwaliteit is gegarandeerd. En dat maakt het, net
als bij alles trouwens, juist zo interessant. Er is geld voor kwaliteit,
en bepaalde milieu’s willen niet bedrogen worden. Want bedrag is
schering en inslag in de handel van drugs. Ook daar schuilen grote
gevaren.

 

Ik probeerde wat gesprekken met hem te voeren, om in dat hoofd
te kunnen kijken. Maar dit leek eenvoudiger dan het is. Babbelen
wel, over van alles en nog. Over de mooiste mensen. De snelste
wagens.  De chique huizen.  Kortom , het leven zoals het voor de
meesten zou moeten zijn. En ja, waar de meesten alles voor over
hebben om het te bereiken, wat dit ook moge zijn.

 

Een feestje bouwen, de wereld van het net hangt er vol van. Festi-
vals, party’s, after-party’s, sex, drugs and rock and roll… Wat moet
leven meer zijn ? Maar, hoe breng je iemand nog tot de realiteit,
indien alles rondom hem er zo verweven mee is ? En toen dacht ik
aan een lichtpuntje, hij deed mee aan de ramadan, dus gelovig.
Daar vroeg ik wat meer uitleg over. Ja, van thuis uit zei hij. Ik dacht
aan mijn jeugd, 50 jaar geleden, ook bij ons was het van thuis uit.
Kijk hoe we nu zijn, dus ja, er is hoop. Het is tijd om wat dieper te
boren. De ware mens achter de dealer.

DEEL 11. IN HET HOOFD VAN …. DE COKE DEALER.

Kunnen we hem een naam geven ? Neen, ze zijn met zovelen. Ons
model is een 25-jarige jonge allochtone Marokkaan uit de Brugse
poort, het drugshol zoals ze het in Gent wel eens noemen. Heb ik
nu aan stigmatisering gedaan ? Neen, helemaal niet. Ik vertel feiten.

 

Feiten, over hoe hypocriet onze maatschappij in elkaar zit. Hij ziet
er knap uit, een vlotte babbelaar, een humorist met een six-pack.
Typisch voor een vertegenwoordiger/verkoper, zou ik hem noemen.
Maar omwille van weinig studies, en kans op werk, een gewillig
slachtoffer in een systeem dat illegaal is in ons land. Drugs dealen.

 

Sint Martens Latem is één van zijn trekpleisters. Iedereen ( ttz. bij-
na iedereen ) gebruikt er coke. En als je wat sympathiek en jong
bent, heb je toegang tot vele deuren. Mensen uit de zakenwereld,
uit de magistratuur, grote gekende chirurgen, jan met de pet, die
ook eens wil feesten… maar in Latem doet hij die pet af.
De bakker, de haarkapper, de modiste, de chiropractor, en ja,
je kan zo doorgaan. Mensen die meestal een heel stressvol leven
hebben. En champagne, bier, wiet, coke, het zijn allemaal gemak-
kelijke middelen om het leven zogezegd aanvaardbaarder te maken.

 

Spijtig dat onze overheid dit probleem maar zo traag aanpakt, en
dan nog verkeerd. Bestraffend dan nog. Wijzen met  het vingertje.
In den bak met die stouteriken . Maar dit lost voor niemand iets op.
De wereld draait door.
Dit vraagt een grondige totale aanpak.

DE ZOEKTOCHT.

Je zit in de bak. Maar op een dag kom je er uit. En dan hebben de
meesten een werk nodig, en een dak boven hun hoofd. Geen een-
voudige opdrachten om dit te realiseren tijdens je gevangenschap.
Maar justitie helpt je daarin een stukje op weg, door je UV’s ( uit-
gaansvergunningen) te geven. Momenten waarop je de gevange-
nis mag verlaten om je afspraken in te vullen.
Op zichzelf, een zeer goed idee, alleen is het administratief niet al-
tijd zo eenvoudig deze UV’s voor mekaar te krijgen. Nu, eerlijkheids-
halve loopt dit in eenvoudige dossiers vrij vlot. Eens er bepaalde
complicaties aan verbonden zijn, is de lijdensweg niet min. Maar
de echte lijdensweg pas, is het zoeken zelf.
Hoe stel je je CV op, bij het zoeken naar werk ? Praat je over je ver-
blijf in detentie ?
In de wereld van het vrijwilligerswerk is dit een eenvoudige opdracht,
men is daar wel gewoon te werken met ex-bajesklanten. In het echte
beroepsleven krijg je onmiddellijk veel ‘neen’ te horen. Al wat naar
‘gevangenis’ ruikt, is voor heel velen not done. Dus ja, deze   op-
dracht is een lijdensweg. En ja, ondanks ,  lukt het uiteindelijk  wel.
Relaties, vriendschappen, vroegere contacten, ervaringen, spelen
er nogal eens een rol in. Ook de overhitte situatie op de markt, voor-
al industrie, maakt dat werkgevers iets vlotter over de brug komen.
Dus, een echt drama is het nog niet.
Iets anders is het dak boven het hoofd. Hier is geld voor nodig, geld
dat er meestal niet is. Ook hier is hulp een absolute must. En dan
voel je dan ook nog de hete adem van de bloedzuigers. Mensen,
die van jou extra willen profiteren. Gezien je beperkte financiële
middelen, ga je dan ook op zoek naar de goedkoopste plaatsen. Op
één van mijn verkenningstochten, kreeg ik te horen : wees blij dat
je de kans krijgt, iets beters in jouw situatie ga je niet vinden. Het
ging om een ruimte, niet groter dan een cel, afgeleefd, badkamer
en douche per twee kamers, en gezamenlijke keuken voor zes ka-
mers. Op dit verdiep zaten drie ex-gedetineerden en twee daklozen.
Argwanend keken ze me aan, toen de vraag kwam. Ach ja, ga jij
voor ons koken en poetsen… ja, poetsen was echt wel nodig.
Maar als enige vrouw tussen het gezelschap had ik er geen fijn ge-
voel bij.. en dan nog meer dan vierhonderd euro…
Neen, ik zat goed op mijn veilige cel. Ik ga nog even blijven zoeken !
Ooit komt er een haalbare oplossing.
                                                                                        Angel

DEEL 10. IN HET HOOFD VAN…. IK NOEM HEM MUSTI.

Hij is de zoon van, twee zandkorrels, uit de onmetelijk grote woestijn
in Algerije. Zoon van Mustapha, Mohammed, noem maar op.. maar
voor mij is hij Musti. Musti de zandkorrel, omdat hij me zoveel aan
de zon doet denken. De lachende zon, die ons allemaal goed doet.
Wel, Musti is ook zo, als je hem ziet, moet je altijd lachen, de eeuwi-
ge positieveling. En hij is door dezelfde zon ook wat aangebrand, je
weet wel, te bruin om van vakantie te komen, het zal dan maar in
zijn natuur zitten.

 

Ja, Musti is n’een bruinen. Een Maghrebijn, maar n’een echten. Een
originele. Musti waait mee met de wind in de duinen, en laat de an-
dere zandkorrels ook hun ding doen. Psychologen zouden hem om-
schrijven al zeer sociaal. En dat is hij ook. Minstens zo is te zien en
ervaren op het eerste zicht. Ik kan er door die zon – vertekening in
zijn huid, ook geen leeftijd opplakken. Oud is hij niet, maar zijn huid
is taai. Ja, de zon hé. Het strelen van de zandkorrels in de woestijn,
de kerven van de wind, de striemen van het leven.

 

Ik heb met Musti een interview moment afgesproken. Hij wil iets
kwijt. Wil jij ook lezen in zijn gedachten ? Wil je weten welke nachte-
lijke vossen er rondspoken in zijn brein ? Wil je zijn verhaal kennen ?
Volg ons verder, en weldra kijken we samen binnen in het hoofd van
een sociale zandkorrel.
Musti, we zijn nieuwsgierig.

DEEL 9. IN HET HOOFD VAN … EEN BOSNIER.

Hij is geboren in één van de nieuwe landen van het oude Yoego-
slavië. Bosnië, Croatië, ik kan ze maar niet uit elkaar houden.
Parels van mini-staatjes aan de Adriatische zee. Rechtover Italië,
maar helemaal achterop t.o.v. dit moderne land.
Dat heeft ook zo zijn resultaat in cultuurverschillen. Hier is de man
nog ( denkt hij ) baas in het gezin, met alle bijhorende houdingen.
Hij moet 50 jaar zijn, vrachtwagenchauffeur van beroep, vader van
meerdere kinderen. Maar explosief van karakter. Heeft enkele ja-
ren geleden een zwaar verkeersongeval gehad, en zou als gevolg
hiervan veel spanningen ( prikkelingen ) hebben overgehouden in
zijn kopje.

 

Hij schaakt met mij, en ooit was hij jeugdkampioen in zijn land, wat
er dan wel op wijst op een goede intelligentie. En ondanks zit hij
hier wegens gewelddelicten, familiaal dan nog. Zijn vrouw en kin-
deren aftroeven, als ze niet doen wat ze moeten. Dit kan natuurlijk
niet. Maar hoe los je dit op ? Ja, inderdaad, deze man heeft zorg
en begeleiding nodig, niet wat hier gaande is. Opsluiten en daar-
mee basta.
Eén van dezer dagen, heeft hij zijn vrouw, tijdens het bezoek, op-
nieuw een klap toegebracht, wegens spanningen. Sindsdien was
hij enorm depressief, nerveus, en heeft hij ook op zijn werk wat
heibel gezocht. Met als resultaat.. werk kwijt.
Nu zie ik hem, en hij is woedend. Hij gaat van het derde verdiep
springen. Niemand wil hem begrijpen. Natuurlijk wil niemand be-
grijpen dat je je vuisten gebruikt. Maar dat moeten we niet begrij-
pen, dat moeten we oplossen met zorg.
Wat helpt het hem nog meer te frustreren ?

 

Keur ik zijn gedrag goed ? Neen ! Keur ik onze handelswijzen
goed, straffen met opsluiting zonder zorg, neen ! Ik probeerde gis-
teren, als oud-orthopedie-assistent, een gaatje te boren in zijn
schedel, om wat te luchten, om de stoom af te laten bij een zwaar
gefrustreerd man. Maar ik weet niet of het geholpen heeft. Zoiets
gaat niet in één, twee, drie. Ik zag gisterenavond het nieuws, en
de witte woede was terug op straat. Al veertig jaar lang klagen
mensen uit de zorgsector over een tekort aan mensen. Minister
Peeters beloofde, als de zoveelste in rij, een oplossing.
Arme regering, die wel geld heeft voor wapens, maar niet voor
zorg. Zorg voor ons allemaal, de ouderen, de zieken, de gehan-
dicapten, de gedetineerden, de werklozen, en ga zo maar door.
Vergeet niet, ooit geraak je ook in één van deze situaties.

DEEL 8. IN HET HOOFD VAN…. IEDEREEN KAN HET.

Dit is het laatste technische gedeelte. Kan iedereen in een ander
zijn hoofd kijken, of laten kijken in zijn eigen hoofd ? Voor mij beiden.
Maar er zijn een aantal voorwaarden.
Voor het eerste ‘ kan ieder in een ander zijn hoofd kijken’. Wel ja, op
één voorwaarde, met name dat diegene die ‘ in zijn hoofd laat kij-
ken’, een verhaal brengt, op eender welke wijze : tekst, poëzie, lied,
verhaal… maar het moet authentiek zijn. Verbeelding geeft ons geen
ware inkijk, en vallen onder de categorie dromen, gissingen, denken.

 

En dan komen we in de tweede zone ‘ kan iedereen in zijn hoofd
laten kijken’ ? Ik durf te zeggen : ja. Kunnen zeker, willen is nog iets
anders. Met kunnen bedoel ik, hoe weinig poëtisch  we ook zijn, hoe
weinig schrijverstalent.. ergens hebben we wel iets om ‘ ons relaas ‘
te brengen.

 

Sommigen doen het door hun tuin mooi te maken, door een schets
te maken, door hun verhaal te vertellen tegen een geliefde in privé
sfeer, maar allen doen we wel iets om ‘het ‘ te brengen. Soms zie ik
hier zelfs een lijf-aan-lijf gevecht. Wel ook daar zit een verhaal ach-
ter. En het is heel belangrijk dat we het brengen.

 

Dus ja, iedereen kan het, en in het hoofd van een ander kijken, en er
zelf laten inkijken. Alleen de wijzen waarop zijn erg verschillend.