21 JULI. LANG LEVE BELGIE !

ONZE  KONING  SPREEKT   !  VOOR  ALLE  BELGEN.

 

Ja, het is traditie, groot feest. Onze Nationale Feestdag. We kun-
nen er steeds minder naast kijken. De media loopt vol van de
feestelijkheden die hier en daar plaats vinden. Zelfs Tomorrow-
land is nu al onderdeel van dit Belgicistisch gebeuren. En ja,
de koning ontbreekt ook nooit op deze dag.

 

Zelfs God wordt er nog eens bij gehaald. Een moment dat de kerk
nog eens in beeld komt, een katholieke kerk, die anders wel best
weggedeemsterd is in onze media. Tien dagen geleden was het
overal : Vlaanderen feest. Nu feest iedereen. Nu ja, van feesten
weten de Belgen wel iets. Kermissen, Gentse Feesten, Lokerse
feesten, carnaval in Aalst, en ga maar oneindig door. Maar niets
gaat boven de Nationale Feestdag.

 

Iedere Belg aan ‘t feesten. En, de koning heeft er in zijn toespraak
speciaal op gewezen. We moeten gaan voor een inclusieve maat-
schappij. wel, lieve Filip, dat zeggen wij al zo lang. Een maatschap-
pij waar ieder lid van de groep ( maatschappij ) evenwaardig aan
de bak komt.

 

Mr. De koning, gevangenen, kent U dat ? Ik vermoed dat er nu een
lichtje gaat branden. Ja, ook wij zouden vieren op 21 juli, maar,
spijtig genoeg, onze chefs werden dubbel betaald ( hoogdagtarief )
maar werkten maar op halve kracht. In plaats van een feestdiner,
kregen we wat stoemp met ongekookte vis, zelfs een dessert kon
er niet van af. En, in plaats van de normaal 2 x daagse wandeling,
werd het beperkt tot 1 maal.

 

Dubbel hard plezier voor de halve prijs. Ja ‘ inclusief’ voor iedereen
dus. FEESTDAG !  WADDE !!

 

Sorry, voor mij mag je België afschaffen. Liever een gefrustreerde
Vlaming, dan een ongelukkige Belg. Aan mijn Vlaamse frustratie
kan ik iets doen, aan mijn Belgisch ongeluk is het verloren gewerkt.
Het verdriet van een Belgische gevangene.
Advertisements

WAAROM IS DE GEVANGENIS VOOR MIJ DUBBEL ZO LASTIG.

Het leven van een doorsnee gevangene is op zich al niet gemak-
kelijk. Om maar niet te zeggen dat het een ‘merde’ is. Stilaan ben
ik ervan overtuigd dat het voor mezelf meer dan dubbel zo moei-
lijk is. Daar zijn twee grondige redenen voor.

 

Allereerst is er de leeftijd, en op de tweede plaats het karakter (om
maar niet te zeggen ‘ de status ‘ ). Over de leeftijd heb ik het al
meerdere malen gehad, toen ik sprak over de gezondheidszorg en
de specifieke noden, verbonden aan leeftijd, waar men een ganse
oorlog moet voeren, om maar enige rekening te houden met je han-
dicap. Om dan nog maar niet te spreken over het  ‘ verplicht werken’.
Ik heb daar een ganse en terechte theorie over, maar daar kom ik
later op terug.

 

Mijn meest belangrijk punt op vandaag, is je status. Wie of wat je
bent, waar zij absoluut, in bepaalde gevallen, geen rekening mee
houden. Alvast niet voor mij. Criminologen houden rekening  met
specifieke groepen in het gevangeniswezen, zoals vrouwen, drugs-
gelateerden, ja, zelfs bepaalde culturele origines, enz.. Hiervoor
worden wel speciale richtlijnen geschapen.

 

Niets voor gepensioneerden, en al zeker niet met je eventuele stu-
dieniveau. En ja, ik hoor sommigen al zuchten, en verwijzen naar
mijn narcistische trekjes.  Ik.
Inderdaad, ‘ik’ word op geen enkele manier gerespecteerd voor wie
of wat ik ben, en er wordt al helemaal geen gebruik gemaakt van
mijn potentieel. En ja, dan ontwaakt de emotie ‘woede’ in mij op. En
dit kanaliseren kost me veel, heel veel energie. Tot uitputting toe.

 

Begrijpt u, als ik zeg dat straf voor mij meer dan dubbel aankomt,
en vooral dan het niet correct uitvoeren volgens de Basiswet 2005.
Mensen bekijken ons soms als lastigaards. Wie van ons allen staat
niet op zijn rechten ? En al zeker als het om je dagdagelijkse leven
gaat. Dag en nacht.

DEEL 45. IN HET HOOFD VAN MIJN ANGSTIGE …. IK

Stel jezelf eens voor, opgesloten in je kamer, zonder sleutel, en
niet wetende wanneer je deur zal opengaan. Je bent nog op je
eigen kamer, met heel wat van jezelf rondom jou. Maar er gebeurt
iets, er breekt paniek uit. De buur onder jou heeft brand in één van
zijn oude elektrisch toestellen, of valt, al wiet-rokend in slaap.

 

Alleen al het idee werkt verstikkend. Wie kan dit aan, en dit al
1255 dagen en nachten ? Wat doet dit met de geest van een mens ?
Hoe diep graaft dit in, in je onderbewustzijn. Hoe erg staat je angst-
knop op rood ? Je raakt aan alles gewoon, is een gekende uitdruk-
king.

 

Maar ik vraag het aan u, probeer het eens 24 uur of zelfs maar 12
uur. Een volle, of halve dag. En vermenigvuldig dat gevoel  dan
maal 1255 keer. Je raakt er van in verwarring.
Is er een alternatief ?
Natuurlijk zijn er alternatieven, maar die kosten centen, en zijn ook
niet onfeilbaar.

 

Misschien panieksloten, die centraal door een verantwoordelijke
kunnen geopend worden, en individueel, of zelfs per groep, vol-
gens noodzaak. Dit zou al een heel stuk ongerustheid wegwerken.
Waarom zeg ik dat ? Omdat het hier dikwijls heel lang kan duren
voor iemand je komt helpen, en dan spreek ik nog niet over een
panieksituatie.
Het idee kwam bij me op, toen ik in Londen een appartementsblok
in vlammen zag opgaan, en nadien de politiek het verwijt kreeg van
slecht bestuur.

 

Hier heb ik ten minste gewaarschuwd ! Bid voor ons, dat het ergste
nooit zal gebeuren, maar lees vooral, dat onze minister uiteindelijk
zal gaan voor een maatschappij, waar iedereen van belang is.

 

Ik wacht bang af.

DEEL 44. IN HET HOOFD VAN…. MEVROUW K. VAN DE VIJVER.

Je hoort haar naam overal, in de kranten, op TV. De officiële woord-
voerder van het gevangeniswezen. We waren dan ook heel nieuws-
gierig wat er onder dat dekseltje zat.
Ik kende Mevr. V.D.Vijver al in een vroeger leven, ten tijde dat ze
nog directeur in de penitentiaire Instelling, de poort van Beveren
was, ofte de nieuwste creatie van onze minister van Justitie in het
echte gevangeniswezen.

 

Er zullen redenen zijn, waarom mevr. V.D.Vijver in Beveren werd
geplaatst, er zullen er ook zijn waarom ze er werd weg gepromoot.
Maar mevr. V.D.Vijver is nu de woordvoerder van alles wat met het
gevangeniswezen te maken heeft. Ik stel me zo de vraag, de over-
stap van directeur, naar communicatie verantwoordelijke. Hoe doe
je dat ? Het zijn twee totaal tegengestelde zaken, en het één heeft
zo weinig met het andere te maken.

 

Ik dacht dit eerder ook over Minister van Justitie K.Geens, die
eerst minister van Financiën was. Job-hopping is in, en in bepaal-
de gevallen wel te verantwoorden. Een goede manager, kan alles
managen.
Maar dan komen we terug in onze neo-liberale filosofie, moet al-
les in het leven wel bekeken worden onder de noemer : manager ?
Waar zit het menselijk aspect ? Niet dat we mevr. V.D.Vijver verden-
ken te weinig empathie te hebben.

 

Maar, als we haar verklaringen lezen voor wat ze waard zijn, denk
ik… een gemiste kans. Het traditionele keurslijf, en het spannend
kleed van vrouwe Justitia. Een unieke kans om detentie in zijn ware
vorm kenbaar te maken, gaat andermaal voorbij.
Een gemiste kans, voor hen die op veel hoopten.

VRIENDSCHAP. IN HOEVERRE BEN IK ANDERS DAN JIJ ?

Jij hebt ook van die momenten, dat je er geen zin in hebt. Dat je
zelfs de totale zinvolheid van alles in twijfel trekt. Ondanks alle goe-
de pogingen, en veel mooie momenten, komt het af en toe toch bo-
vendrijven. Dat gevoel van machteloosheid. Geen idee te hebben,
hoe het op te lossen. Dat gevoel van te willen opgeven. Ja, ook ik.

 

En telkens  zijn we er weer door geraakt.  Omdat er iets of iemand
was op het juiste moment, om de druppel water te zijn in een dorre
woestijn. Soms kort, maar hevig. En telkens opnieuw bloeide er
hoop, de bloem van mijn ziel. Hoop op ja, je eigen kracht, die je ver-
telde dat het nooit zinloos was. Dat alles zijn reden, maar ook zijn
resultaat heeft. Die je vertelde dat er altijd mosterdzaadjes zijn, die
opschieten. En zelfs ook tussen de doornen groeit zaad op tot jonge
volwassen scheuten.

 

Het zijn de Gentse Feesten, maar is het wel feest ? Nee !  Het is
alleen feest, als je het zelf maakt, en soms zijn de ingrediënten af-
wezig.
Geef me je vriendschap tegen het verdorren.

 

Marc Den Dodo.

1255. DAG ZONDER EINDE.

Ja, 1255 dagen, en evenveel nachten, maar ook 5,12% van mijn
ganse leven bracht ik al door in gevangenschap. Peanuts, bijna
95 % bracht ik door in volle vrijheid.
Maar als je mij vraagt, welke van de twee het zwaarst wogen, dan
ga ik voor die laatste 5 %. Mijn leven was niet altijd rozengeur en
maneschijn. Vele gebeurtenissen kwamen hard over. Maar toen
had ik iets, wat ik nu niet meer heb… ik hield steeds mijn eigen-
waarde, en ik kon zelf bepalen, hoe met alles om te gaan.

 

Dit missen, vind ik nu juist zo hard aan vrijheidsberoving. Ik kan me
nog vinden in het feit van vrijheidsberoving op zich, als vorm van
straf, als de maatschappij denkt dat je schuldig bent.  Echter, in-
dien men dat ten uitvoer brengt, ondermijnt het je totale waardig-
heid. Neen, dat vind ik niet menselijk.

 

Weinigen liggen er wakker van, je weet wel, de ver-van-mijn-bed-
show. We lezen wel eens iets in de media, maar de volgende dag
is alles al ondergesneeuwd door ander belangrijk nieuws. En zo
blijft het maar doorgaan. Mijn schreeuw om aandacht, respect,
wordt door de meesten als niet relevant genomen.

 

Lieve lezer, met hoeveel jullie ook zijn, enkele tientallen, misschien
duizenden, laat dit niet langer voorbij gaan. Maak uw vrienden wak-
ker, trommel ze op, en maak één minuutje van je tijd vrij , om ons
massaal te liken. Deze kanker is te genezen, als we er maar hard
genoeg in geloven.

IK BEN WOEDEND EN VREES RESSENTIMENT. WANT JE HEBT GEEN AANDACHT.

Aandachtszoeker, wordt al eens vlug gezegd, wanneer iemand
zich te pas en te onpas laat horen. Ik kreeg dit woord ook al over
mijn hoofd. Maar niemand stelt zich de vraag !

 

WAAROM  IS  DE  GEVANGENE  ZO  BOOS ?

 

Allerlei, ook academische studies en verslagen van grote instan-
ties, vermelden dat er iets mis gaat met onze welvaartsstaat België;
en dan al zeker als het over onze gevangenissen gaat.

 

Laat het ons even over die woede hebben. Woede is een emotie,
waar men recht op heeft als mens. Meestal, en afhankelijk van de
persoon, wordt onze woede gecanaliseerd door onze ratio (denken).
Dit neemt echter niet weg, dat we geen recht hebben op dat gevoel,
als de feiten zich zo voordoen, dat ze de eerlijkheid, de waarheid,
oneer aandoen.

 

Nu, heel belangrijk voor mij is, wat doe ik met die woede, hoe vang
ik dat op ? Dat zal u niet onbekend zijn. Schrijven is mijn therapie.
Ik blijf schrijven, dus de vraag is inderdaad, waarom zijn en blijven
we woedend, en hoe lang kan dit duren, voordat woede zich omzet
in ressentiment, een woord dat zo moeilijk vertaalbaar is, maar
staat voor wrok.

 

Ik heb de sleutel voor dit alles. Lees weldra : ‘ empathie ‘, de sleutel
tot ‘.

DIRECTEUR NIEUWE WANDELING OP VAKANTIE.

Iedereen heeft er recht op. Als barricades vechten, zou jij, Marc,
daar geen opmerking mogen over maken. Oh ja, ik heb die toch !
Vol continu bedrijf noemen ze Sidmar ( Arcelor-Mittal). Zeven op
zeven, vierentwintig op vierentwintig.  Volvo, AZ.Sint Lucas,  UZ.
Jan Palfijn, allemaal weten ze dat ook in de vakantieperiodes het
leven doorgaat. In de loop der tijden wisten deze organisaties zich
zo aan te passen, dat de gebruikers geen hinder ondervinden.
Sint Pieters station ontvangt zelfs meer treinen, vooral richting
vakantie.

 

Maar hier is het ‘echt’ vakantie. Dat wil zeggen, als de tijd van het
jaar er is, wordt alles stilgelegd.  Eten krijgen we nog, en de bedden,
staan er ook nog  ( tenminste voor de meesten ), maar de operaties,
zelfs de meest noodzakelijke gebeuren niet. Het leven valt bijna
stil. Een gevangene mag geen gevangene meer zijn. Zijn dossiers,
zijn vragen, zijn dringende noden, hij kan er op wachten.. Niet be-
langrijk. Maar één zaak gaat wel door, en zelfs even snel, name-
lijk tuchtstraffen. Deze mallemolen blijft draaien , zelfs op een ho-
ger niveau.   Begrijpelijk, als je tussen al die stress moet leven…

 

Ik schreef de directeur aan, meerdere keren, om voor mij heel drin-
gende zaken, dit al sinds dag één van de vakantie, 1 juli. Weet je,
de directeur is op vakantie. En de vervangers geven niet thuis. Te-
veel werk met nieuwe regels maken.

 

Verdomd ondankbaar mens, ‘t is ook nooit niet goed. Ja, wat wil je,
als zelfs God op vakantie gaat, want die zien we ook al een tijdje
niet.
Nu zien, ik zag hem al langer niet meer. Vakantie of niet.

EMPATHIE, DE SLEUTEL TOT …. RESSENTIMENT.

Empathie, inleveringsvermogen. Steeds meer en meer wordt het
ons gevraagd in deze moderne maatschappij. En dit voor steeds
meer mensen, zelfs hen die we helemaal niet kennen. Empathie
is de basis van ethisch denken, en van moraliteit, welke dan weer
de basis is van gelukkig leven.

 

Je grip op je eigen leven, en alles om je heen verliezen, is de basis
van ressentiment, wrok. Wie verliest meer de grip op zijn leven dan
een gedetineerde ? Alles wordt bepaald door een ander. Moderne
psychologen hebben dit al lang ingezien, en ontwikkelden voor bin-
nen de muren, het idee van dynamische veiligheid. De gouden
jaren van de empathie-volle psychologen liggen stilaan achter ons,
en worden vervangen door hen die het moeten hebben van statische
veiligheid, vervat in meer en meer regeltjes. Eenheidsworst toege-
past op IEDEREEN, zonder onderscheid der persoon.

 

Weg empathie, weg respect voor het individu. Ik kan erover getuigen,
een dik boek vol. Ja, de gemeten criminaliteit daalt, maar de schade
in zijn geheel wordt niet gemeten.. en wat op lange termijn ? Het zal
ons worst wezen. Dat is voor later.

 

Feit is, het ‘onbehagen’ onder de bevolking wordt gestild ! Maar er is
geen project, geen lange termijn denken. Geen echte welfaristische
visie, waarin ieder lid van de gemeenschap echt belangrijk is. We wa-
nen ons allemaal God, en hebben het recht anderen schade toe te
brengen, ipv. liefde te delen.

 

Dat is God zijn, God is liefde, niet God is macht.

GENTSE FEESTEN !

Het is de tijd van het jaar. Hoogzomer en vakantieperiode. De scho-
len hebben hun deuren gesloten, velen vertrokken naar het buiten-
land om te verse berg- of zeelucht op te snuiven..
De achtergeblevenen worden ook verwend, en dit met ontelbare
amusement-activiteiten. Ook den bak doet mee. Ieder jaar opnieuw
probeert de directie de sfeer van vakantie, de typische sfeer, binnen
de muren te brengen.

 

Ook hier hebben de besparingen toegeslagen. Allerlei activiteiten
uit het verleden werden afgeschaft. Maar, niet geklaagd; het voor-
naamste, een goede echte barbecue blijft erbij horen. We leven er
naar toe. Echter is er ook een andere kant aan onze medaille, of
juist niet. Want niets is anders.

 

Anticipatie, op voorhand eens goed nadenken, is het begin van elke
goede actie. Andermaal bewijst de directie niet ‘ out of the box ‘ te
kunnen denken. Justitie en eenheidsworst, het is een gouden kop-
pel. Wat bedoel ik hiermee ?  Als mensen feesten en vakantie nemen
dan slapen ze ook wat langer. Hier wordt ons dit niet gegund. De bu-
ren, het stad, maakt lawaai tot vroeg in de ochtend, en storen hier-
door inderdaad onze nachtrust.

 

Maar, wanneer het 5 u in de ochtend is, begint ons altijd durend
systeem te werken. Wat zou het jou doen, als men om 5 u in de mor-
gen je licht komen aansteken ? Ja, de nachten zijn kort.. En wat
doen we dan zo vroeg ? … ja, lastig worden… week na week worden
we meer en meer vermoeid, dit 5 weken lang, want de directeur
heeft beslist dat de Gentse feesten 5,5 weken zullen duren.

 

Ik snap er niets van. Ik belde aan bij de directeur, maar die is met
vakantie.