Martin Heylen is een programma maker, die ooit zei : ” je moet

met passie je verhaal brengen, anders slaat het niet aan.”

Martin Heylen heeft al heel mooie dingen gerealiseerd. Maar ik

wil het hebben over mijn titel. Hoe kom ik tot deze uitspraak ?

Iets blijft er wringen in mijn achterhoofd. Ik ben, en blijf op zoek

naar de goede formule, om mijn verhaal ( port to Hello) te bren-

gen met passie, zonder daarbij kwetsend over te komen.

Meerdere keren schreef ik al, dat ik de zaken positief wil bena-

deren. Maar dan telkens weer, trap ik in die val van frustraties,

die in gegeven omstandigheden meervoudig zijn.

Hoe probeer ik met passie, iets te verslaan, dat emotioneel zo

op me werkt, dat ik bijna niet anders kan dan vloeken. Hoe

sterk, kan en moet ik zijn, om af en toe zelf niet te flippen. Mijn

reeks van falingsmomenten rondom mij is eindeloos.

Recentelijk heb ik wel het geluk gehad, om een aantal mensen

te ontmoeten, die me hierin positief bejegenen, en ik ben daar

ook heel dankbaar voor. Maar het lukt me niet helemaal. De

foutenlast is gewoon te abnormaal, en ik ben te hypersensitief.

Deze combinatie geeft vuurwerk.

Lieve mensen, die zo goed zijn, me bij te sturen. Blijf volhouden.

U geeft me telkens nieuwe energie, en hopelijk kan ik eens de

‘juiste passie’ vinden om het verhaal te brengen. Dank.

Ken je dat ook, dat gevoel om steeds onze kennis te gebruiken,

om anderen te helpen, bij te sturen ? Maar dan wel in positieve

zin. We hebben voor alle probleempjes , vragen, steeds onmiddel-

lijk een remedie klaar… Je moet dit, en je moet dat !

Maar luisteren we soms nog wel echt naar de mensen rondom ons?

Als iemand zijn verhaal wil doen, zouden we niet eens leren de

mensen te laten uitpraten ?  Het verhaal laten zijn, voor wat het is,

en dan zwijgen. Zouden we al niet veel meer helpen, door gewoon

luisteraar te zijn, ipv. wereldverbeteraar.

Draait het er niet om, dat mensen al heel veel geholpen zijn, als ze

hun ganse verhaal kunnen vertellen ? Dienen we wel steeds met

ons eigen positivisme komen aandraven, en eigenlijk geen oor heb-

ben naar de echte noden, om diegene die we zogezegd adviseren.

Ik heb soms het gevoel dat, wat ik schrijf, niet strookt met wat ik

denk. Ik heb al zo dikwijls de belofte gemaakt, alleen nog positi-

visme uit te stralen, en telkens weer betrap ik me erop, met ver-

wijtende uitspraken naar voor te komen… waarom dan wel ?

Welnu, de dagdagelijkse frustraties, over een nooit gezien, mank-

lopende organisatie, maken het me telkens zo moeilijk, om er een

positief verhaal van te maken. Ongecontroleerd, schrijft mijn pen,

wat ik diep van binnen voel. Agressie tegen een systeem dat niet

wil luisteren. Ik ken geen enkele organisatie, die op geen enkele

wijze rekening wil houden, met zijn leden, klanten, medewerkers,

patiënten, en noem maar op.

Maar in het gevangeniswezen, zijn de ‘klanten’ quantité négligeable.

Ik zag het gisterenavond nog op Ter Zake, waar minister Koen Geens,

van justitie, niet aan het woord wou komen voor enige uitleg, nopens

de werking van justitie. Ik ervaar dagdagelijks hetzelfde. Alles loopt

fout, en niemand wil zich verantwoorden, zelfs geen uitleg geven.

Wie kan zich dat blijven permitteren ?

Hoe kan ik tot positivisme komen, als elke dag opnieuw, de feiten

(fouten) zich voordoen. En och ja… vele dingen zijn maar materiële

omstandigheden, maar het onmenselijke is, dat je er zelf niets kunt

mee aanvangen. Je loopt continu met je hoofd tegen een muur.

Sorry, ik heb mijn pen niet langer in de hand.

Ja, je kent de vredeswens van de Paus wel, met Kerstmis en met

Pasen. Dan spreekt de katholieke paus de zege uit over de stad

Rome, en de ganse wereld. In vele toespraken wordt met bijzon-

dere aandacht gesproken over de zwakkeren in de maatschappij.

De armen, de zieken, de gevangenen, de vluchtelingen.

Mooi, dat er een moment aandacht is voor al die miserie, die er

nog steeds is op deze wereld. Maar in onze westerse wereld, stel

ik me daar dan grote vragen bij. Is al die miserie nog wel nodig ?

Zij we nog steeds niet bekwaam dat op te lossen ? En mijn ant-

woord is steeds : ja, we kunnen dit aan. We zijn met z’n allen

rijk genoeg om dat allemaal te dragen.

Maar, we zien elkaar niet graag genoeg. We hebben er de mond

wel vol van over dat delen. Maar in praktijk stemmen we er niet

voor. Als je P.Mertens van de communisten, zijn boek leest over

‘onze graaicultuur’, zou je bijna het woord ‘beschaamd’ niet meer

durven gebruiken.

Het is veel erger. We lopen met z’n allen onze ik-cultuur achterna,

en staan te juichen voor al die valse profeten. Christus zou mijn

voeten niet wassen, maar de celdeuren openbreken. Ik had ook

zoiets verwacht van zijn vervanger op aarde, al is het een sym-

pathiek man.

Heer, voor mij hoef je het niet te doen, maar help hen die hier zit-

ten als simpelen van geest. Weest genadig voor hen, dat ze beter

aan hun trekken komen.

Er bestaat zo een wettelijke term voor. Bendevorming, in een cri-

minele organisatie, en dit verzwaart de feiten. Dus ja, allen die bij

justitie meewerken, doen mee aan bendevorming, en dit binnen

een criminele organisatie. Maar Marc, waarom noem jij justitie een

criminele organisatie ?

Wel, dan moeten we er even de definitie van ‘crimineel’ bij halen.

Criminele handelingen, zijn handelingen waarbij er schade wordt

aangericht aan, ‘iemand’ of ‘iets’ anders in de maatschappij. Welnu,

Justitie brengt door haar huidige manier van uitvoering van het de-

tentiebeleid, schade toe aan mensen, de zogeheten, gekende,

detentieschade.

Natuurlijk, zijn er verzachtende omstandigheden. Soms kan men

niet anders, maar hier gaan we er van uit, dat de leiding in handen

is van top-universitairen, geschoold in de menswetenschappen,

die dus wel beter zouden moeten weten. Kan men dan nog spreken

van een beperkte vrijheid in handelen ? Of van een doelbewust

verder zetten van een systeem, dat crimineel bezig is, en dit dan

nog met honderden tegelijk. Dus het is niet alleen crimineel, maar

ook nog in bendevorming, dus met bezwarende en verzwarende

omstandigheden. Alleen al het uitspreken van deze woorden,

maakt velen nerveus, en de enkelen die reageren, zijn zeldzaam,

te zeldzaam om iets fundamenteels te veranderen.

Waar zit de media ? , als mensenrechten geschonden worden !

Vorige week werd ik geopereerd in een privaat ziekenhuis, het A.Z.

St. Lucas. Welke overtreffende woorden kan ik meer gebruiken

dan, ‘ vriendelijkheid, gedienstigheid, zorgzaamheid’. Ik stond ge-

woon perplex van de ‘service’ van alles en iedereen. Het was ge-

woon af.

En dan vergelijk ik dit met hier, ja het detentiesysteem, een regel-

rechte ramp. Gewoonweg omdat men van de verkeerde opties

vertrekt, maar ook omdat het een verstarde, ouderwetse organisa-

tie is, die niet wil luisteren, dat het anders kan, en eigenlijk wel zou

moeten. Want het huidig resultaat is bar slecht. Dik drie jaar bracht

ik door in een wereld, die zichzelf niet graag ziet, en dan plots

kwam ik terug in contact met een wereld vol zorg, zoals het hoort.

Ik sta nog paf, en kan dit bijna niet voor mogelijk houden. Het

enorme verschil. Natuurlijk draait in justitie (detentiebeheer) alles

rond veiligheid, en so what ? Maar moet dit thema wel het hoofd-

agendapunt zijn ? Zou ‘ een goede zorg ‘, de poorten naar meer

veiligheid niet makkelijker openen ?

Neen, ik kan alleen maar zeggen, mr. Geens en trawanten, een

heel grote buis. U hebt geluk dat de media geen oog heeft voor

criminelen als mensen, maar wel voor criminelen als basis voor

hun ramptoerisme-cijfers op te krikken.

Heel recent schreef ik een artikel over ‘kankerepidemie in Gentse

duuze’. Vanuit mijn lezerspubliek kreeg ik terecht de opmerking

dat mijn gepubliceerde cijfers niet juist waren. Wat ik ook grif toe-

geef. Sorry hiervoor. Maar ik wil mijn lezerspubliek graag iets

meegeven, met name, wij zijn bloggers, en doen niet aan jour-

nalistiek. Wat een duidelijk verschil is.

Mogen we daarom liegen ? Neen ! Maar dat doen we ook niet.

Bloggen is een groot verschil met journalistiek. Bij bloggen schept

men een verhaallijn rond een bepaald thema, bv. in ons geval

rond het gevangenisleven. Wij brengen geen verslag uit over fei-

ten, met daarbij enige duiding, of zelfs een mening. Neen, wij

doen aan thema-behandeling, en dit op allerlei manieren. Het

belangrijkste is het thema in beeld brengen. Je zou het wat kun-

nen vergelijken met een film, bv. over de klimaatopwarming.

Ook hierin worden soms situaties geschapen, die nog geen wer-

kelijkheid waren, fictie, zoals we dat ook noemen.

Ons blogthema is ‘ het onzinnige van het huidig gevangenissys-

teem’ aanklagen, en dit in de breedste zin. Alle vormen om het

publiek zijn aandacht te trekken zijn dan ook welkom. Wij zijn

ook geen wetenschappelijk tijdschrift. Wij brengen ook helemaal

geen feitenverslag, maar creëren een ‘ eigen relaas ‘ over een

thema. In die zin schreven we bv. ook al eens : Minister van jus-

titie en de gevangenisdirecteuren moeten de bak in. Klopt dit

dan ? Neen, ook dit is een eigen visie, dat eerder als een mening

kan beschouwd worden, ipv. een feit.

Maar ik wil er wel op wijzen, dat onze meningen, gebaseerd zijn

op een hoog percentage aan waarheidsgehalte, het zijn visies

die echt in praktijk worden omgezet. Het onophoudelijk bloot

stellen aan passief roken, verhoogd bv. de kans op kanker met

meer dan 30 %. Dus de praktijk zal ooit de fictie inhalen. Kent u

de film ‘ The Matrix’ ? Wel, artificiële intelligentie is vandaag al

een feit. Of Jules Verne zijn reis naar de maan. Sorry, als ik op

vandaag fictie verkoop, maar de harde realiteit kan snel toeslaan!

En dan ? Dat is mijn boodschap.

Dit is echt niet gemakkelijk. Het mag niet betuttelend zijn, maar

ook niet best-wetende. Met het vingertje in de hoogte, de meester

spelen. En toch, ik durf het aan, het vingertje in de hoogte te ste-

ken, omdat het volgens mij, tegenwoordig, gewoonweg te weinig

gebeurd.

En ja, dan ga ik het hebben over iets moeilijks, met name mora-

liteit. Pasen is zowat het hoogtepunt van alle feestvieringen in de

Christelijke wereld. Het maakt ons blij, om allerlei redenen.

Moraliteit is ook een hoogtepunt in ieders leven.

Maar wat is dit eigenlijk ? Laat ons zeggen, dat leven in het morele

landschap, zowat leven is in een hypothetische ruimte. We mogen

moraliteit beschouwen, als de wetenschap van het menselijk wel-

zijn. Omdat alleen een rationeel ( wetenschappelijk ) inzicht, ons

in staat zal stellen, om met zeven miljard mensen samen te le-

ven.

We zijn er ook van overtuigd, dat het zeer moeilijk is, het begrip

‘welzijn’ te definiëren, net als ‘gezondheid’. Het hebben van em-

pathie ( meevoelen ) met anderen, is de basis van ons moreel

handelen, dat als een soort sociaal contract geldt. Dit is natuur-

lijk beperkend voor het individu.

Wel, juist deze empathie wens ik jullie allemaal toe, voor Pasen.

Empathie voor alles en iedereen. Ook zwakkeren, gevangenen,

mensen met minder kansen.

Gelukkige Pasen !

Het is zondag vandaag, grote dag, zo niet de grootste voor de

koersliefhebbers. Ik ben al vroeg wakker gemaakt, en beluister nu

‘Alpenmuziek’. Dan waan ik me op skivakantie in Oostenrijk. Je

weet wel, de trekzak, de alpenhoorn.. wat een nostalgie. En dan

niet te vergeten : de billenkletsers. Het doet me denken aan hier.

Op je billen klets je, als je plezier beleeft. Echter, de galgenhumor

die ik hier dagdagelijks meemaak, doen me echt billenkletsen.

Kun je het je voorstellen ? Zondagmorgen 7 uur, en den Marc, al

billenkletsend op alpenmuziek in de cel, in einen lederhosen. Je

moet meer bewegen,zei den docteur. Maar ik doe niet anders.

Mijn dijspieren, mijn lachspieren, ze doen er pijn van. Maar Marc,

wat doet het lijdensverhaal, als derde deel in uw titel hierbij ?

Wel, het is vandaag Palmzondag, de grote intrede van Christus

in Jeruzalem, gezeten op een ezel. Een en al nederigheid dus.

Waar zitten we hier met onze nederigheid, maar vooral wat moet

komen, de week van het lijdensverhaal van Jezus.

Een week vol passie en emotie. Iets wat wij hier ook allemaal

beleven. Ons lijdensverhaal binnen deze muren. Absurdistan, noe-

men ze dat onderontwikkeld land, ergens ginderachter. Nu, je

moet het niet ginderachter gaan zoeken. Kom mij bezoeken, en

ik vertel je het ganse ‘ Relaas ‘ in frisse lentegeuren en kleuren.

Je weet wel, de duuze, in Gent, de volksnaam voor den bak. Wel,

alles in het leven is aan verandering, de nieuwe benaming is vanaf

1 april : ‘ de broodduuze’.Weet je wat dit wil zeggen ? Mag ik drie

minuten van je tijd ?

Hier in den bak, krijgt iedereen een ‘brooddoos’ om het brood, dat

hij in sneetjes los ontvangt ( een gebruik in den bak ) in op te ber-

gen. Nu, na 150 jaar, heeft men ontdekt, dat een bepaalde groep

mensen dat gebruikten, om iets in op te bergen. Bijvoorbeeld hun

papieren, hun cash, wiet, het zwart geld enz.. maar dat mag niet !

Dus ja, nu is er een chef, die overal moet rondgaan, om op de

doos het woord BROOD te schrijven, en dan nog speciaal op zon-

dagmorgen 7 u, een kwartieroverste, om te controleren, of alle

brooddozen wel ‘brood’ bevatten, ttz. niet de inhoud controleren,

maar wel zien of het woord BROOD erop staat.

Niets is anders. Behalve veel verloren tijd en energie. Die zijn

zwart geld in zijn broodduuze wil steken, kan dit rustig verder doen.

Maar zo gaat het er hier aan toe, en veel meer dan dat.

En dan klagen dat ze ‘uitgebrand’ zijn. Want, tijd voor een goed

gesprek, met iemand die het nodig heeft, dat mag niet. Hoe kan

je mensen ‘zinvol’ laten werken, bestond nog niet in de tijd dat

mr. Stas ( de gepensioneerde directeur ) studeerde. Van jongere

elementen zou je het anders verwachten.

Wat zou ‘brood’ betekenen voor een arabier.. kunnen die dat

lezen ?