Lieve lezers, nu echt niet jaloers worden. Het is zelfs geen euro-

cent teveel. Voor dat geld zou niemand dezelfde mensonterende

miserie willen ondergaan. Maar het is wel een waarheid. Januari

2016 heb ik de Belgische minister van justitie gedagvaard, omwille

van het niet naleven van zijn eigen wetten ( basiswet 2005-2006 )

En dit met een schadeclaim van 10.000 euro per maand, voor

iedere nieuwe maand, dat de wet niet wordt toegepast. Het pro-

ces komt voor in december 2017, voor de eerste keer. Volgens

eerdere Europese uitspraken, zal de staat veroordeeld worden…

Maar, de ganse procedure kan nog lopen tot 2020 ( beroep, cas-

satie, Europees hof..) en dan moet ik veel geluk hebben in tijd.

Nu, het kan een lekker spaarpotje worden. Nu al geraamd op zo’n

600.000 euro.

Een mooi huizeke, en nog een klein appartementje in Nice. Wie

zou er niet willen in de bak zitten .

Neen, ik ga nog niet naar huis.

Meer en meer krijg ik de laatste tijd de vraag, van wie is ‘ Marc

Den Dodo’. En bestaat Marc, zoals ik het afgekort soms wel

gebruik wel echt.

Welnee, ik moet u ontgoochelen. De ‘Marc’ of ‘Marc Den Dodo’ is

een figuurtje, dat staat voor een uitstervend ras van uitzonderlijk

goede mensen. Ik heb dat ras zelf uitgevonden, verwijzend ener-

zijds naar de uitgestorven dodo’s ( plompe vogelsoort) die leef-

den op het eiland Mauritius, en anderzijds naar een persoon,

waarvan ik het genoegen had hem de afgelopen jaren te mogen

leren kennen. Deze heeft de uitzonderlijke kwaliteit in zich om

mensen op een menselijke manier te bejegenen. Om te wijzen

op de zorg die we dienen te besteden aan goede, positieve men-

sen, in onze ik-cultuur maatschappij, creëerde ik het figuurtje

‘Marc Den Dodo’.

Waar we voorzichtig dienen mee om te gaan, willen we er niet

voor zorgen, dat het ras van goede mensen ook zou uitsterven,

net zoals de dodo’s. Zo is het verhaal van Marc Den Dodo zijn

eigen leven gaan leiden, en ik gebruik die betiteling uitsluitend

voor mezelf, om hiermee mijn eigen betrachtingen uit te drukken.

Meer dan dit hoeven we er niet achter te zoeken. We hebben

trouwens een aparte blog opgericht over het ‘Marc Dendodo’ ver-

haal. Door hier door te klikken komt u op onze facebook account

Marc Dendodo of blog marcdendodo.wordpress.com

Wordt ook jij vriend van ons project ‘ Marc Den Dodo ‘ ?

Senator, Pol Van Den Driessche, wil burgervader worden van

Brugge. Iedereen verdient een tweede kans. Wel, mijnheer de se-

nator, wij steunen u daarin. Maar wat wordt er bedoeld met ‘ iede-

reen’ ? Ook gevangenen ? Natuurlijk, zal uw reactie zijn. Maar is

dit wel zo ?

En nu kom ik even met een woordje uitleg over onze titel en het

verband zal u meteen duidelijk zijn. Het cradle to cradle systeem

is een economisch cirkel systeem, waarbij alles wat gemaakt

wordt, nooit geen afval meer wordt, maar wel nieuw materiaal,

zodat het opnieuw bruikbaar is.

Noem het een tweede kans, een tweede leven, enz.. maar dan

is er wel een probleempje met veroordeelde gedetineerden. Wil

men van criminelen / crapulen , nieuwe criminelen / crapulen ma-

ken, of van mensen, mensen.

Zoals het er nu aan toe gaat, wordt de wereld niet verbeterd.

Integendeel, geen cirkeleconomie maar een vierkant draaiend

systeem.

Dit moet je echt lezen !

Midden de jaren ‘ 80, bouwde ik in het Aalterse Loveld, een prach-

tige villa, voor Dirk. Hij was toen al een computerspecialist, en we

babbelden samen veel over de toekomst. Dirk vertelde over de

glasvezel kabels, die de wereld zouden verbinden aan hoge snel-

heid, het http://www.-net, dat er enige jaren later zou komen. Hij ver-

telde ook dat de overheid werkte aan een super-computer,  waar

alle gegevens, van alle burgers, op terug te vinden zouden zijn, en

dat dit maximum 10 tot 15 jaar zou duren, dus nog voor de eeuw-

wisseling…

Inderdaad, er evolueerde heel veel. Privé-groepen, zoals winkel-

ketens enz.., lezen via uw identiteitskaart, van alles af. En dit met

bescherming van mijn privacy.

In 2017 kan justitie nog steeds niets van me aflezen. Wel Dirk ?

En je voorspellingen ? Ja, lieve mensen, op 19 juli zou ik kunnen

voorlopig vrij komen, maar hiervoor wenst justitie van mij een pa-

pieren dossier. Ik moet, als 67-jarige, bewijzen op papier, dat ik

pensioengerechtigde ben. Ik dacht dat dit wet was, en men dit

elektronisch kan controleren via ‘my pension’. Ik moet mijn schul-

den bewijzen, iets wat bekend is bij het ministerie van financiën.

En ik moet bewijzen, hoeveel ik ga afbetalen. Ook dat is wettelijk

geregeld, met name alles tussen je pensioenbedrag en het min.

inkomen ( wettelijk vastgelegd ).

Dat is justitie, werkt nog altijd als 150 jaar geleden. Veel papier,

en dan mag ik gaan. Maar ik wil dat niet. Er zijn al teveel bomen

gevallen. En Kafka is al lang dood.

Ik blijf nog liever zitten, dan één papier vuil te maken.

God help me, die kafkaiaanse toestanden op te lossen. Hoe het

zit met mij als mens, is niet van belang. Wel mijn paperassen.

Lieve lezer, u zal mij na 20 juli, nog steeds alleen kunnen lezen

via het net, niet in het echt, want ik ben een harde kop.

Dit statement wil ik nu wel eens maken !

Leve het papyrus van de Egyptenaren, leve de visie van den

Dirk !  Armoe voor justitie, andermaal.

Wie in de Gentse duuze, niet tot de islam behoord, kan het schud-

den om gezond en deftig te eten. Ik wou van het hotelwezen

(eten, slapen ) in den bak niet echt een punt van discussie maken

op dit forum, maar wanneer ‘ trop, trop is’, dan is ‘ teveel, teveel’ !

Het gezaag stopt niet meer, vele collega’s gedetineerden, maar

nu ook al chefs zelf, klagen over het ongehoorde ‘afval eten’, dat

Vlaamse soldaten krijgen, en dit hoofdzakelijk bij de avondmaal-

tijden. Daar tegenover staan lekker gezonde hapjes voor ‘halal-

eters’, voeding, die inderdaad een stuk duurder is.

Maar voor gezondheid heeft een mens veel over. Is de profeet

Mohammed dan toch beter dan Christus ?

Mijn geloof gaat hier naar de vaantjes.

Neen, niet de dagelijkse worstenmaaltijd. Niet het te luidruchtig dag-

en nachtlawaai. Niet de ontelbare schoonheidsfoutjes. Niet het sys-

teem break down. Niet de melt-down van kennis. Neen, dit allemaal

is niet het ergste in den bak. Daar wen je, al dan niet met de nodige

schade, aan.

Maar het verlies van je identiteit. Dat is wat mij het ergst raakt. Je

bent wie je bent, en niemand kan dit veranderen wordt wel eens ge-

zegd. In den bak lukken ze daar bijzonder goed in. Je bent iemand,

wat dat ook is, wanneer je buiten bent. De dag dat je hier binnen-

komt, is het eerste wat je doet, je identiteitskaart verplicht afgeven.

Dit is van hoog symbolische waarde. Buiten geven we overal onze

‘pas’ af, maar komt die prompt terug in ons bezit.

Hier is dit zo niet. Je bent het kwijt. Maar niet dat stukje PVC is be-

langrijk. Ook de symboolwaarde daaraan verbonden. Je geeft je

‘alles zijn’ ook verplicht af. En vanaf dat moment, ga je in de grijze

massa op. Je bent niet meer wie je bent, en je krijgt zelfs een nieuwe

naam : ‘ crapuul 825’, minstens zo wordt je gestigmatiseerd, want je

wordt zo bekeken.

Voor sommigen lijkt dit minder belangrijk. Voor mij is dit een geeste-

lijke marteling. Je barst van de talenten, en alles wordt genegeerd.

Je bent niet langer wie je bent. Maar hoe ga je daar mee om ? Niets

lijkt erger, soms zou ik liever sterven, dan na te denken over dit

nihilisme.

De eerste keer naar buiten.. wat keek ik er naar uit ! Een week

voordien stress.. nachtmerries… slapeloze nachten.. maar ook

angst. Acclimatisatie, is de mooie uitdrukking die men gebruikt, om

een mens zich te laten aanpassen aan een nieuwe situatie. Zo ook

gebeurt dit met gedetineerden, die kortelings in vrijheid gesteld

worden. Een soort aanpassingssysteem, waarbij, en dit soms na

lange periode van wereldvreemdheid, betrokkenen zich leren aan-

passen aan de vernieuwde situatie. Een soort proef-test-periode,

om te zien of we onze vrijheid wel aankunnen, en kunnen over-

leven in die harde wereld.

Maar het is tevens het moment om vele praktische voorbereidin-

gen te regelen voor straks, opnieuw die wondere wereld van vrij-

heid in te stappen.. we laten u meegenieten van zo een eerste

dag.. of toch minstens een stukje ervan !

Ik kreeg een UV (uitgangsvergunning) van 7u tot 20u. Op tijd uit

mijn bed, en klaargemaakt voor 7u. Om 7.10u, was mijn deur nog

steeds op slot ! Eventjes ‘alarm-bellen’ en om 7.15u komt de chef.

Werken ? Neen, ik heb een uitgang vandaag. Oeps ! Eventjes over

het hoofd gezien, was de reactie. Gaat snel met me naar de re-

ceptie, handtas in de handen ( wordt hier veilig opgeborgen). Oh

nee ! Daar was die chef, waar ik in Brugge problemen mee had..

maar ze liet de controle over aan iemand anders, wat een geluk !

Maar tevens een ongeluk, want de elektriciteit was uitgevallen, en

de deuren konden niet automatisch open.

Dus, sleutel zoeken, om manueel te regelen. Nog even nazien of

al mijn papieren in orde waren, en hop, ja hoor, half uurtje te laat,

maar ik stond buiten. Beter laat dan nooit.

Lap, daar komt de bus.. ik hoor een auto bruusk remmen.. in alle

haast steek ik de straat over, zonder kijken ! Oeps ! Een auto..

beweegt dat ! De bus op, richting station.. klaar om naar de trein

te gaan. Eerst nog snel een broodje en een cola voor onderweg,

en snel naar de strarbucks voor een latté macchiato.. wat heb ik

daar naar uitgekeken ! Op naar de trein. Eindelijk rust. Even snel

naar ‘iedereen’ een sms sturen, met mijn nummer, en al snel tele-

foontjes. Eigenlijk de ganse treinreis door. De wereld is me niet

vergeten. Ik ben terug in.

Snel in Antwerpen, de stad van ‘t schoon verdiep, maar een an-

der spoor, een andere trein, naar mijn eindbestemming van van-

daag. Maar, als ik aankom, zijn de deuren gesloten. Ik zag nog

net de conducteur, die vriendelijk wuifde… ja, je bent te laat !. En

nu ? Ik heb mijn eerste afspraak om 10.30u, en de trein komt pas

om 10.20u aan. Vlug een vriendin opgeroepen.. en ja hoor, ik was

nog op tijd. Wat gaat dat vlug, een probleem oplossen in de buiten-

wereld. Ik ging om werk te zoeken.. en je kent dat…. van alles

vragen. Bij een tweede bezoek zouden ze een intentieverklaring

opmaken, om me in dienst te nemen. Oef… Mevrouw, kunt u ons

uw email adres geven.. Ja, dat heb ik natuurlijk niet..

Zo vervulde ik nog een reeks afspraken, die ik, naar mijn gevoel,

allemaal naar een goed einde bracht. Nu zou ik me vergenoegen

aan een echte frietmaaltijd, dat zo hoog op mijn verlanglijst stond.

Ik was op tijd terug op cel, tijd om te bekomen van zoveel emoties.

Angel.

Een theater monoloog. Een boek. Een blog vol. en dit allemaal

over een systeem dat vierkant draait. Ik ben dit zo moe, altijd

hetzelfde te schrijven. En dan wil ik ermee stoppen. Stoppen, om

mensen moedwillig op hun fouten te wijzen. Het heeft toch geen

zin. En mensen kwetsen, staat eigenlijk niet in mijn agenda.

Maar dan telkens opnieuw, zijn er terug die signalen. Lezers die

me kaartjes toesturen met wensen : doe verder, wat je doet is

goed, we bidden voor je. Anderen die schrijven : er zijn er meer

die je volgen dan je denkt, en we weten ook dat het niet gemak-

kelijk is iets te veranderen. Ergens heeft je actie toch wel zin.

Vandaag kreeg ik een soort smeekbrief van :

“Jij mag nu vooral niet stoppen. Iedereen klaagt en zaagt, maar

niemand doet er iets mee. Jij zegt het tenminste. Jij zegt dat we

veel meer gestraft worden dan de wet voorschrijft. Heb je dan

niet langer het recht om dit verhaal te brengen, of zelfs de plicht.

Laat je niet intimideren. Doe het voor ons. Ik hoop dat je door-

gaat met artikels, opdat de tijd, dat je hier was, toch een reden

had”.

En tenslotte is er ook mijn eigen dagelijkse motivatie. De dingen

die dagdagelijks mislopen zijn een voedingsbodem van frus-

tratie, die ik eigenlijk alleen kan afwerken door het uit te schrijven.

Het werkt therapeutisch.

Ja, het is meer dan drie maand geleden, dat ik het beloofde. We

zouden een ontleding maken van de persoon, die ik niet nader bij

naam vernoem. Maar wel omschreef ik, in mijn titel ‘ Blonde stoot

gestript’, begin dit jaar. We zouden haar ontvellen als een ui, tot en

met de tranen toe.

Maar het heeft maanden geduurd, alvorens betrokkene wenste in

te gaan op onze uitnodiging, om op onze sofa plaats te nemen.

Omringd door foto materiaal van Socrates, Plato, Aristoteles en

Sigmund Freud, probeerde ik eerst om betrokkene zich op haar

gemak te laten voelen. Dit was geen sinecure, de spanning was te

snijden. Je voelde duidelijk dat betrokkene gestuurd was, in op-

dracht van, om zich te laten bijstaan.

Ik probeerde van alles, riep alle groten erbij, de oude Grieken, de

Behavionisten, Maslow, maar het ontvellen lukte maar niet. Ik

drong niet door tot de kern. Patiënte vertelde me dat ze het zo

moeilijk had om sympathie uit te stralen, en dit haar erg hinderde

in haar dagdagelijkse beroepsactiviteiten. Weliswaar lukte dit ten

opzichte van bepaalde personen wel. Ik kon niet anders dan te

belanden bij prof. Dick Swaab, die me uitlegde dat het vermoede-

lijk om een ontwikkelingsprobleem ging van de grijze-hersenzone,

meer in het bijzonder, de prefrontale cortex, die instaat voor het

empathisch gedrag van de mens.

Er was dus weinig hoop op herstel, maar ik adviseerde een neuro-

bioloog te raadplegen, om de oorzaak van dit fenomeen op te

sporen, en dit om de evolutie te kunnen volgen, en zo erger te

voorkomen. Straf was wel, dat dit in bepaalde gevallen, echter

wel lukte. Zou het dan toch een opvoedingsprobleem zijn ? Nu ja,

we wachten eerst de scans af, en houden u op de hoogte.

Zoals jullie weten, met de paasvakantie, heb je ze hier en daar in

de Vlaamse dorpen. Het lokale kleine circus. En heel dikwijls ont-

moet je daar de ronddraaiende pony’s, waar kinderen naar harte-

lust, en tegen betaling, kunnen opzitten. Welnu, er is een groep

mensen opgestaan, die zich gaan ontfermen over het dierenleed,

dat hierdoor ontstaat. Ze willen zelfs minister Ben Weyts inscha-

kelen om dit beulenwerk onmiddellijk stil te leggen.

Maar, lieve medeburger, die dieren worden al door  de  wet  be-

schermd, en bij mistoestanden kan de politie gemakkelijk optre-

den.

Ook wij worden door de wet beschermd ( basiswet 2005 ).  Maar

12 jaar na de feiten, wordt deze nog altijd niet toegepast. Waarom

staan er geen burgers op,om onze rechten af te dwingen ? Zijn we

minder dan de varkens van Tielt en de pony’s uit een circus ?