Zie ook artikel op deze FB.Pagina : Spanningen in Begijnenstraat.

Heel recent werden het aantal bezoekuren in de Nieuwewandeling

Gent verminderd. In Antwerpen, blokletterde de krant, zijn er on-

regelmatigheden om gevangenen te kunnen bezoeken. Wat is dat

allemaal ?

Sociaal contact, de band met buiten onderhouden, is een absolute

noodzaak voor een goede reïntegratie. Maar blijkbaar staat niemand

van de organisatie te springen, om hier veel aan te doen. In de

meeste ( 90 %) van de gevangenissen is telefoneren geen goed-

kope, gemakkelijke gebeurtenis. Is brieven schrijven beperkt door

interne regels. Is internet onbestaande, en nu wordt er ook ernstig

geknipt op persoonlijk bezoek.

Allemaal geen probleem, volgens de minister van justitie. Er wordt

meer dan genoeg gedaan om detentie zinvol, en met waardering

voor de persoon in te vullen.

Het hang er natuurlijk vanaf, wat je maatstaf is.

Wetenschappelijke studies en tientallen universiteitsonderzoeken,

bewijzen het tegendeel…

Christus predikte in de woestijn. Letterlijk en figuurlijk. Wel, ik voel

me ook zo een beetje prediken in diezelfde woestijn. Daar ergens

op de Golan Hights. In het hete zand dat mijn blote voeten verbrand.

De stralende zon die mijn hersenen doen koken !

Net zo voel ik me opgesloten in eenzame afzondering. Duizend en

één redenen zijn er omdat ik het niet meer vol hou. Maar hoe meer

ik er over schrijf, hoe meer het pijn doet, hoe dieper de wonden wor-

den. Hoe heviger de hersenbrand.

Ik ben recent geconfronteerd met het feit dat ik een slecht mens ben,

en dat heeft me diep geschokt. Het feit dat ik het aandurf, het sys-

teem aan te vallen , is niet passend. Ik zou me beter bezighouden met

tot zelfinzicht te komen en zo de maatschappij te behoeden van ver-

dere schade.

Werd Christus ook niet verweten door de farizeeërs ? En weet je wat

Christus heeft geantwoord ? Heer, Heer, vergeef het hun, want ze

weten niet wat ze doen..

En Christus zei ook tegen zijn volgelingen : ‘ ik zal U de Geest zenden,

om u te verlichten. ‘

Ik ben nog altijd op zoek naar hulp. Misschien moet ik wat meer in

Christus geloven.

Volg ons vanaf nu dagelijks, en lees weldra meer over ‘Het einde’ .

Noem mij één dienst voor gedetineerden waar niet op bespaard

wordt. De minister heeft, in opdracht van de regering, de opdracht

gegeven aan zijn administratie, om alle budgetten in drie jaar tijd,

met 2 % per jaar naar beneden te halen. 6 % in totaal. En ja, wat

zijn de grootste kosten ? Personeel natuurlijk, de loonkosten stijgen

jaar na jaar… maar nu kan dit niet meer. Het moet omgekeerd.

En wat doet de gevangenisdirecteur om de vakbonden niet tegen

de haren te strijken… minder opdrachten, minder taken, voor het

verminderde personeel. Ok, mooie gedachte.. maar op wie komt

uiteindelijk de last ? Ja, alle extra – broodnodige taken, worden zo-

veel mogelijk afgebouwd.

Als je wilt reorganiseren, heb je altijd verschillende keuzes, maar

knippen in de sociale activiteiten van de gedetineerden, komt nie-

mand ten goede. Zijn er dan alternatieven ? Ja, durf ik te stellen !

Allereerst is er de minister, ons Belgische jaarbudget is 6,7 % van

ons BBP ( binnenlands bruto product ). In Europa is dit gemiddeld

2,2 %, driemaal zoveel.  Welke mensen zijn onze ministers om dan

zomaar lineair 6 % af te doen van alle budgetten, ook Justitie ! Is

dat de sociale politiek van onze regering ?

Een tweede element in mijn betoog is rationalisatie. Nu gaat de

hoofdbrok van de activiteiten binnen de muren naar veiligheid, en

daar kan zogezegd, geen millimeter op toegegeven worden. Maar

is alles wel doordacht ? Of gebeuren dingen, tot in het steriele toe,

uit gewoonte ? Kan dit ook wel eens  ‘anders’, moderner, efficiën-

ter ? Dat vereist echter ‘denkvermogen’, en niet zomaar, neen, heel

specifiek ‘analogica’. Creatief denken. Hier is men gebleven bij de

cognitie ‘ categoriseren’, een basisverschijnsel.

Heer, sta ons bij. Spijtig, voor zoveel leed.

Elke dag schrijf ik zes à 8 uur per dag. Ik word er niet voor betaald.

Ik zou het ook niet willen. Maar ik zou wel graag een grotere weer-

klank vinden. Zo een vierhonderd mensen volgen ons min of meer

trouw, en ik ben daar blij en dankbaar om. Maar wat ik doe draait

niet om mij alleen, het gaat veel dieper.

Ik ben één van die uitzonderingen die wel voldoende veerkracht kan

vinden om voor zichzelf op te komen, dat heeft u zeker al gelezen.

Maar wat ik wil vragen, is jullie hulp om die anderen te helpen, en

uiteindelijk jullie zelf. Hoe meer nieuwe slachtoffers we kunnen

voorkomen, hoe beter het is voor ons allen.

En dat kan alleen door een ander, beter detentiesysteem.

En hiervoor is jullie, elk individueel, hulp echt, absoluut nodig. Alleen

door ons altijd en overal te delen, krijgen we meer ‘likes’. Doe dit

aub. DEEL ONS IEDERE KEER.

Overtuig al uw vrienden om ons te liken, of vriend te worden. Wacht

niet tot morgen. Geef me nu vijf minuten van je dag.

Like us.

ZIE  ME  GRAAG !

Ja, ik geraak er meer en meer van overtuigd, dat wat ik doe met

mijn Port to Hello en Marc Dendodo verhaal, zin heeft. Dat het op

de juiste manier gebeurt, kunnen we over discussiëren, maar het

is belangrijk dat er open en bloot gecommuniceerd wordt over hoe

de dingen lopen, binnen de muren van onze detentiehuizen. Dat

ik daar zelf het slachtoffer van ben is niet normaal. Zeker gezien

het feit waarop ik het verhaal breng.

Dit pleit niet voor diegenen die bestraffend optreden. En nu, ga ik

weer over de schreve ! Marc, waarom altijd die ‘verwijten’ ? Waar-

om mensen aanpakken op hun zwakheden ? Waarom al dat pro-

voceren ? Dit staat haaks op je eigen ‘ Marc Dendodo’ verhaal. Zie

een ander zo graag als jezelf.

Wel, juist daar heb ik het al zoveel over gehad. Mijn stijl. Hoe pas

ik dat aan. En dan denk ik even aan Louis Neefs ( ja, ik hield van

zijn stijl) en zijn Annelies, uit Sas Van Gent, die me vertelde.. we

zijn, wie we zijn, door onze erfelijkheid ( genus) en onze opvoeding

(milieu). Dus ja Marc, en nu ? Hoe pak je dit dan aan ?

Ja, ik heb het, humor, metaforen schrijven. En eerlijk ? Ik heb er al

heel wat uitgetest, en ik zie in de cijfers dat het succes heeft. Kijk

maar naar de titels ‘Ik ben verliefd’, ‘ blonde stoot op de sofa’ en

‘Koen Geens, gezeten op een ezel in de duuze’.

Nu, lieve lezer, ik ben gesterkt door het idee dat het zin heeft, en

beloof mijn best te doen om niemand te kwetsen.

De cijfers, gepubliceerd in het Justitieplan van Minister Geens, zijn

duidelijk : op 15 februari 2015 verbleven er 11.501 gedetineerden

in de gevangenissen. Dat is meer dan 100 gedetineerden per

100.000 inwoners. Dit is een pak meer dan de Scandinavische lan-

den ( tussen 55 en 73) , Nederland (62) en Duitsland (75). Het is

ongeveer gelijk aan Frankrijk (102) Luxemburg (133) en Groot-Brit-

tanië (133).

Op 20.08.2016 meldde het RTBF-journaal dat er op dat moment

10.279 gedetineerden in de gevangenissen verbleven. Daarnaast

zijn er zo’n 3.000 personen drager van een enkelband. Tijdens de

eerste 6 maanden van 2016 waren zo’n 1.487 personen van bui-

tenlandse origine teruggestuurd naar hun land om daar hun straf

uit te zitten. Tevens werden vele geïnterneerden in de daartoe be-

stemde inrichtingen geplaatst. Desondanks blijft de overbevolking.

Volgens Hans Meurisse, baas van het gevangeniswezen, zijn er

per 27.11.2016, zo’n 10.368 mensen opgesloten in de gevangenis.

Op het eerste zicht lijkt dit inderdaad een verbetering. Niets is ech-

ter minder waar. Men vergeet dat, door een tijdelijke maatregel

waarbij een strafkorting werd gegeven van 4 maand, er zo’n 900

personen vervroegd vrijkwamen. Tel daarbij nog de circa 350 ge-

interneerden die naar speciale FBC’s werden ondergebracht, en

men moet vaststellen dat er weinig verbeterd is. Enkel door cos-

metische ingrepen komt men tot een vermindering. Enkel de façade

is opgekuist. Zoals eertijds in de Sovjet-Unie gebeurde.

Nog al te dikwijls wordt vrijheidsberoving uitgesproken als straf.

Ook bij zware administratieve fouten en/of financiële delicten. Door

de rechters worden dikwijls nogal gratuit gesmeten met lange ge-

vangenisstraffen. Nochtans zijn alle experten er het reeds lang over

eens, dat dit nutteloos is. De Scandinavische landen hebben min-

der recidive, maar staan ook verder in de differentiatie van straffen;

men stelt vast dat daar veelal straffen uitgesproken worden onder

de zes maanden.

Dat bepaalde groepen buiten de maatschappij moeten worden

gehouden staat buiten kijf. Dat is een minderheid van gevangenis-

populatie, dewelke begroot kan worden op een 20 %. Of het louter

uitzitten hierbij de gepaste oplossing is, is zeer de vraag. Is dat de

prijs van 50.000 euro per jaar per gevangene waard ?

Dat het niet gemakkelijk is een verstard instituut, zoals Justitie van

koers te doen veranderen, is een open deur instampen. Maar kan

men de koers doen wijzigen wanneer de kapitein tegenstrijdige

signalen uitstuurt ?

Minister Geens stelt in zijn Justitieplan, dat de vrijheidsberoving de

ultieme straf dient te zijn. Even wel zijn zijn woorden omgekeerd

evenredig aan zijn daden. Stelde hij in zijn recentste Tv-optreden

niet voorop, dat zelfs voor rijden zonder rijbewijs een gevangenis-

straf van één tot twee jaar moet worden voorzien ? In alles komt

een versterking van het repressie apparaat naar voren. Het OM

krijgt meer macht, procedurefouten worden nogal snel van tafel ge-

veegd, door het OM worden misdrijven nogal snel opgesplitst in

meerdere zaken, opdat de dader meerdere straffen zou krijgen, enz.

Dat is de realiteit. Welnu, het aantal gevangenen zal niet dalen. De

mooie visie die naar voren werd gebracht in het benoemde Justitie-

plan, is door de realiteit ondergraven en begraven.

“I have a dream ” dachten velen toen ze Geens’ intenties lazen. Het

blijft evenwel bij een droom.

Thomas Moore schreef exact 500 jaar geleden het beroemde boek

Utopia. Het werd gedrukt te Leuven. Waarom te Leuven ? Omdat

het toen een veilige plaats was om kritiek, verpakt in een mooi

boek, te leveren op de machtshebbers. Ruim 300 jaar later gebeur-

de hetzelfde toen Karl Marx onderdak zocht te Brussel.

Beetje per beetje wordt die openheid en die mogelijkheid tot kri-

tiek afgenomen. Vandaag de dag wil het hoofd van de politie, dat er

zelfs geen onderzoeken meer kunnen geschieden naar de politie.

Verhalen zoals Jonathan Jacobs ( de vermoorde jongen in de cel

te Antwerpen) ten spijt.

Wat zal er gebeuren met het recentste schandaal bij de politiedien-

sten die worden ingezet bij de repatriëringen ? Wedden dat dit ook

netjes onder tafel zal worden geveegd. Het past namelijk niet in het

mooie plaatje dat men ons wenst voor te schotelen. Daar waar de

gewone burger in de cel kan en zal belanden, wanneer men een

sociaal rechterlijke inbreuk begaat, zal in deze geen enkele betrok-

kene de cel ingaan. Laat staan dat er ook maar enige veroordeling

zal volgen. Hoogstens zal een blaam uitgesproken worden. Verder

zal het leven zijn gewone gang gaan.

De technische evolutie staat zover dat quasi elk telefoongesprek en

elke beweging op het internet kan worden opgevolgd. Hetgeen ook

gebeurd, zoals Snowden ons aantoonde. Privacy moet wijken voor

de beweerde veiligheid. Alleen moeten we vaststellen dat deze vei-

ligheid niet toeneemt ; wel worden allerhande verboden zachtjes aan

in de geesten van de mensen ingebakken : zo verdwijnt het contant

betalen beetje bij beetje uit onze maatschappij, en wordt het plastiek

kaartje onmisbaar. Maar daar schuilt nu juist het grote gevaar.

Immers, wie beheert die kaartjes ? Inderdaad, de banken die reeds

afdoende bewezen hebben niet betrouwbaar te zijn. En de politiek,

die loopt gedwee mee.

Ik wil niet al te veel details geven, omdat ik niemand zou compro-

miteren in zijn functioneren. Maar gisteren, maandag 24 april, be-

leefde ik een dag in de duuze, zoals ik die nog nooit beleefde.

Het was een dag, waarop ik behandeld werd als mens, wie ik ben.

En ja, dit heeft me heel erg deugd gedaan. Ik heb al boeken vol

geschreven met situaties die me storen en stresseren. Zo erg zelfs

dat ik het allemaal niet meer kan plaatsen, en zelfs mijn frustraties

niet kan kanaliseren.

Gisteren had ik een gesprek met iemand van de verantwoordelijken,

die toegaf me volledig te begrijpen. Niet betuttelend, maar op een

correcte wijze werd ik aangesproken, op hetzelfde niveau, goed

beseffend dat ik nood heb aan dergelijke gesprekken, en wetende

dat ze me pas op die wijze kunnen bijsturen tot een ander inzicht.

Heb ik dat dan gekregen ? Ja, en neen. Neen, als het mijn vast-

stellingen betreft, wat scheef loopt, loopt scheef. Maar het feit dat

verantwoordelijken soms ook gefrustreerd zijn, schat ik te laag in.

Maar dat lijkt uit geen enkele communicatie. Feit is wel, dat ik

misschien wat te rationeel omga met de meeste dingen, en weinig

plaats laat aan het emotionele compartiment.

Ja dus, wat betreft het besef dat heel wat positieve krachten bezig

zijn met de langzame verandering.

Ik had dus het bijzonder genoegen na dit 1,5 uur durende, mooi,

evenwichtig gesprek, ook nog een thee-visite te krijgen bij iemand

van de aalmoezeniersdienst. En ja hoor ook dit was top, en duurde

urenlang !

Stel je voor, wat een dag ! Nu, ik moet eerlijk blijven. Ik had al der-

gelijke momenten, maar te weinig, en eerlijk gezegd, nooit op een

‘open-gelijkwaardige-wijze’. Goed, ik moet correct zijn, iedereen

moet eerst iemand beter leren kennen, want zo ontstaan er meestal

wat reserves. En om volledig te blijven, ook zondag had ik al een

bijzonder aangenaam genoegen op mijn afdeling, een mooi gesprek

te hebben over de koers, de voetbal, en eten… ook echt wel mijn

interessepunten.

Maar niet dat is belangrijk, neen, het moment scheppen, daar draait

het hem om. Heeft Marc Den Dodo zijn verhaal dan toch zin ? Ik

heb hier maar één woord voor :  DANK.
Dank aan allen die me goed bejegenen en begrijpen.

In het verleden kreeg ik een tuchtstraf, omdat ik over iemand had

geschreven dat ie ‘onvriendelijk’ was. Wat een feit is. Ik mag bijvoor-

beeld ook niet schrijven dat mr. X, als directeur, onbekwaam is.

Kortom, ik mag feiten gewoonweg niet aanhalen. Ik dacht dat er een

burgerlijke rechtbank bestaat om bij ‘wantoestanden’ op te treden,

en zo eventueel een geschil te beslechten, desnoods met de bij-

passende schadevergoeding.

Neen, ook hier laat Justitie de wetgeving buiten beschouwing. Dit

wordt geregeld met interne- eigen afspraken en regels. Tuchtstraf-

fen is de oplossing, en wie trekt aan het kortste eind ?

Altijd dezelfde. Wat ik daar tegenover zo erg vind is dat Justitie

wel mag zeggen over ons wat ze wil. Niet met woorden of geschrif-

ten, maar met gedragingen, wat ook een manier is om iets te zeg-

gen. Justitie mag een lage dunk hebben over ons, en mag dit zelfs

uitdrukken door het dagdagelijks minachtend gedrag.

Mensen taxeren, woorden in de mond leggen die ze nooit uitspra-

ken, beleefdheid onbeantwoord laten, elke communicatie vermijden.

Onrechtmatig stukken laten verdwijnen. Klachten onbeantwoord

laten, ja zelfs diefstal plegen !

En ja hoor, wij hebben ‘ de rechtbank ‘ alleen als verweermiddel. En

weet je hoelang zo een procedure loopt ? 5 tot 6 jaar ! Overal in dit

land zijn mensen vertegenwoordigd door een belangenvereniging,

gedetineerden hebben niet dat voorrecht, laat staan het recht.

We kunnen alleen te biecht gaan bij onze eigen dader.

Ché basta una bonne canzone.

Neen, aub, geen medelijden. Dit is niet alle dagen, en elk moment.

En het is ook niet altijd van ‘ongelukkig zijn’ ! Een mens in den bak

leeft nogal in periodes. Meestal luister ik naar de radio, terwijl ik

schrijf, op Klara continuo, een klassiek programma. Stijlvol, rustig,

maar zo nooit verheven. En dan plots, zonder reden, stap ik eens

over naar  ‘ de grootste familie ‘, radio twee.

Een gans ander genre, maar af en toe komt daar dan ook een

‘klassieker’ naar voren, die heel wat herinneringen oproept. Er zijn

er de laatste dagen zo een drietal ( eigenlijk veel meer ) die eruit

sprongen. Sweet child in time, van Deep Purple. Machtig, en her-

inner je nog die 5 koppen in de Mountains op de kaft van hun LP ?

En dan hoor ik dat LP’s in vinyl weer in zijn. En ‘Simply Red’, de

enige echte rosse, ken je hem nog, van zoveel, maar vooral van

‘Fairground Attraction.. I love the thought of coming home to you..

passend hier…

En dan de klapper van deze morgen vroeg : Eros Ramazotti.. dit

is een mooi lied !

Ja, ik ween soms tranen met tuiten als ik aan al die vergane glorie

denk, maar het is ook waardevol, dat dit moois bestaat, en we er

nog ten volle kunnen van genieten.

Niet alles is kommer en kwel.