IK WAS NOOIT ZO GELUKKIG IN HET NU.

Ik wil niet al te veel details geven, omdat ik niemand zou compro-
miteren in zijn functioneren. Maar gisteren, maandag 24 april, be-
leefde ik een dag in de duuze, zoals ik die nog nooit beleefde.
Het was een dag, waarop ik behandeld werd als mens, wie ik ben.
En ja, dit heeft me heel erg deugd gedaan. Ik heb al boeken vol
geschreven met situaties die me storen en stresseren. Zo erg zelfs
dat ik het allemaal niet meer kan plaatsen, en zelfs mijn frustraties
niet kan kanaliseren.

 

Gisteren had ik een gesprek met iemand van de verantwoordelijken,
die toegaf me volledig te begrijpen. Niet betuttelend, maar op een
correcte wijze werd ik aangesproken, op hetzelfde niveau, goed
beseffend dat ik nood heb aan dergelijke gesprekken, en wetende
dat ze me pas op die wijze kunnen bijsturen tot een ander inzicht.
Heb ik dat dan gekregen ? Ja, en neen. Neen, als het mijn vast-
stellingen betreft, wat scheef loopt, loopt scheef. Maar het feit dat
verantwoordelijken soms ook gefrustreerd zijn, schat ik te laag in.

 

Maar dat lijkt uit geen enkele communicatie. Feit is wel, dat ik
misschien wat te rationeel omga met de meeste dingen, en weinig
plaats laat aan het emotionele compartiment.
Ja dus, wat betreft het besef dat heel wat positieve krachten bezig
zijn met de langzame verandering.
Ik had dus het bijzonder genoegen na dit 1,5 uur durende, mooi,
evenwichtig gesprek, ook nog een thee-visite te krijgen bij iemand
van de aalmoezeniersdienst. En ja hoor ook dit was top, en duurde
urenlang !

 

Stel je voor, wat een dag ! Nu, ik moet eerlijk blijven. Ik had al der-
gelijke momenten, maar te weinig, en eerlijk gezegd, nooit op een
‘open-gelijkwaardige-wijze’. Goed, ik moet correct zijn, iedereen
moet eerst iemand beter leren kennen, want zo ontstaan er meestal
wat reserves. En om volledig te blijven, ook zondag had ik al een
bijzonder aangenaam genoegen op mijn afdeling, een mooi gesprek
te hebben over de koers, de voetbal, en eten… ook echt wel mijn
interessepunten.

 

Maar niet dat is belangrijk, neen, het moment scheppen, daar draait
het hem om. Heeft Marc Den Dodo zijn verhaal dan toch zin ? Ik
heb hier maar één woord voor :  DANK.
Dank aan allen die me goed bejegenen en begrijpen.
Advertisements