IK MAG NIETS ZEGGEN…

In het verleden kreeg ik een tuchtstraf, omdat ik over iemand had
geschreven dat ie ‘onvriendelijk’ was. Wat een feit is. Ik mag bijvoor-
beeld ook niet schrijven dat mr. X, als directeur, onbekwaam is.
Kortom, ik mag feiten gewoonweg niet aanhalen. Ik dacht dat er een
burgerlijke rechtbank bestaat om bij ‘wantoestanden’ op te treden,
en zo eventueel een geschil te beslechten, desnoods met de bij-
passende schadevergoeding.

 

Neen, ook hier laat Justitie de wetgeving buiten beschouwing. Dit
wordt geregeld met interne- eigen afspraken en regels. Tuchtstraf-
fen is de oplossing, en wie trekt aan het kortste eind ?
Altijd dezelfde. Wat ik daar tegenover zo erg vind is dat Justitie
wel mag zeggen over ons wat ze wil. Niet met woorden of geschrif-
ten, maar met gedragingen, wat ook een manier is om iets te zeg-
gen. Justitie mag een lage dunk hebben over ons, en mag dit zelfs
uitdrukken door het dagdagelijks minachtend gedrag.

 

Mensen taxeren, woorden in de mond leggen die ze nooit uitspra-
ken, beleefdheid onbeantwoord laten, elke communicatie vermijden.
Onrechtmatig stukken laten verdwijnen. Klachten onbeantwoord
laten, ja zelfs diefstal plegen !

 

En ja hoor, wij hebben ‘ de rechtbank ‘ alleen als verweermiddel. En
weet je hoelang zo een procedure loopt ? 5 tot 6 jaar ! Overal in dit
land zijn mensen vertegenwoordigd door een belangenvereniging,
gedetineerden hebben niet dat voorrecht, laat staan het recht.
We kunnen alleen te biecht gaan bij onze eigen dader.
Advertisements