Je hebt mensen die leiding nemen, omdat dit in hun natuur zit. In el-

ke slag, in elke geleding van de maatschappij. Mensen, die op  een

uiterlijk kille manier, de beslissing nemen,  die de meesten niet kun-

nen nemen. Hun naam is meestal : den baas, den directeur, en ja,

tegenwoordig ook de CEO. Alhoewel ze veel gemeenschappelijk

hebben, nl. leiding geven, zijn er ook heel veel verschillen in hun

handelen.

Alles heeft te maken met gedrevenheid. En die wordt dan groten-

deels bepaald door de individuele drijfveren van de man of vrouw

in kwestie. Maar soms ook, is er weer de wil wel aanwezig, maar niet

de mogelijkheid.

Je zal maar directeur zijn in een staatsadministratie, zoals onze ge-

vangenissen. Je wil zoveel, maar…

Wel, specifiek over deze mensen wil ik het hier hebben. Hoe be-

stuur je, als je middelen steeds beperkter worden, en als de energie

die weggaat aan ‘nutteloze discussies’ steeds groter wordt ? Dan

moet je een heel straffe zijn, om de juiste keuzes te maken. Dan

moet je een rebel zijn, iemand  die durft op de barricades te staan,

om te schreeuwen : dit is genoeg, dit gaat te ver. Of je kan het ook

anders doen, uw keuzes leggen bij de zwaksten, de onmondigen, de

verplicht zwijgende massa.

Wanneer mogen de ‘inmates’ eens aan tafel zitten om hun zeg te

doen ? Mijnheer de directeur, wij hebben positieve oplossingen, en

voor je personeel, en voor je klanten, en vooral ook voor jezelf. Het

kan beter voor iedereen.

Een misviering in ‘t prison.. wat is dit voor een gevangene ? Eén

moment van gezellig samenkomen, eens weg zijn van cel. Een regel-

matige gewoonte. Voor ouderen dan ook weer een innig moment

van verbinding met hun mede-gelovigen, een zangmoment, en ja,

zelfs een bron van inspiratie. Ergens geven woorden zin en kracht

aan de positieve werking van je brein. Of laat zeggen, aan de wer-

king van je ganse zijn.. Ja dus, de mis is als vitamines, onontbeer-

lijk voor je goed functioneren.

Ik zei ooit tegen de aalmoezenier van dienst : ” ik geloof niet in die

God ginder achter, of wat men meestal ook bedoelt.. maar voor mij

ben jij een deeltje God, en Jan en Will daar, net naast jou, ook zij

zijn een stukje God. We zijn allemaal God als we maar liefde delen.”

Maar onze liefde heeft een bron nodig, en ja, de mis, en ook andere

dingen kunnen ons inspireren.

Maar wat als de mis wordt afgeschaft door :  geen tijd.. reeds twee

maal deze week ? Is dit niet een beetje als je hoofd stil leggen, en

zonder hoofd, je inspiratie van alles, wat ontstaat er dan ?…

Radeloosheid !

De grote drooglegging in de VS gaf aanleiding tot allerlei wantoestan-

den.. maar ik kan niet inschatten wat een spirituele drooglegging kan

teweeg brengen. Wat zijn de gevolgen op korte, en ook langere ter-

mijn ? Maar niemand reageerde..God was afwezig, en de boer,  hij

ploegde voort.

Ze zijn met velen die roepen : ‘laat ons opkomen voor de zwaksten

uit de maatschappij’. Maar er zijn er zo weinigen, die het ook echt

omzetten in praktijk. Je weet wel, de witte merels. Die spreken in

de naam van de spraaklozen, van hen die iets willen zeggen, maar

niet mogen. Van hen die willen protesteren, zich verenigen, reage-

ren, maar waarvan alle kiemen worden weggerukt. De man/vrouw

die het wil uitschreeuwen tussen zijn muren, en het alleen kan doen

voor een forum van, met sigaretten vergeelde betonnen muren,

waar de echo dubbel hard is.

Laat ze ons een naam geven, op gevaar af hen te stigmatiseren,

echter, ze heten in de realiteit nog steeds bajesklanten. Inmates,

de meesten begrijpen dat beter. Maar het gaat allemaal over het-

zelfde crapuul voor iedereen. Laat ons de mens zien achter de fei-

ten, schrijft de bisschop. Maar wat zie je dan ? Jouw beeld, of zijn

beeld ? Vertel je jouw verhaal, of begrijp je zijn mens zijn.

Bisschop Romero stond op de barricades, samen met nog vele

anderen, maar toch voelen velen, en springen velen nog niet eens

in de pen, als God wordt afgeschaft in ‘t gevang.

Tenzij je tot één bepaalde religie behoort, dan wordt er alles aan

gedaan om deze cultuur te respecteren.

“Durf ik het of durf ik niet ! “

Heb jij dat ook nog gedaan, bloemblaadjes trekken om te weten of

je het durft of niet ? Als kind namen we hier meestal madeliefjes

voor. Maar hier zijn geen bloemen, tenzij je de madeliefjes van lie-

ve dames, die hier werken, zo zou betitelen. Maar dat zou hen dan

ook weer oneer aandoen.

Wel, lieve lezer, ja andermaal, en voor de zoveelste keer beleef ik

een ‘bestaanscrisis’, wat mijn blog betreft. Doe ik het nog verder

of niet ? Want als ik echt wil schrijven wat er omgaat, dan krijg ik

schrik. Schrik van de gevolgen. Want, wees gerust, gevolgen zijn

er. Dus, ja, ik leef in twijfel, en ik heb dan maar teruggegrepen naar

de ‘lottrekking met het madeliefje’. En ik kwam bij… niet doen…

Geef er de brui aan !

Marc, waarom zou je het nog doen, misschien ben je morgen bui-

ten. Het zal jou een zorg zijn. Maar het bleef nazinderen, het bleef

mijn hoofd triggeren. Zoveel onmenselijkheid, of moet ik het anders

zeggen, zoveel menselijk, ttz. de foutenlast van menselijkheid.

Nonchalance, geen zin in, geen aandacht voor, laksheid, je m’en

fou-tisme, ze kunnen me gestolen worden, trop is trop. Kortom, de

mens op zijn gewoonst.

Ik heb de madeliefjes genegeerd, en ik ben, na een korte pauze,

opnieuw in mijn pen gekropen, om vooral eerlijk te blijven met me-

zelf. Dit moet de buitenwereld weten. Vijf, tien, duizend, hoeveel

ook er dit lezen, iedereen moet beseffen Mijnheer de minister, het

zal weldra branden, dit is een verwittiging, dit is een waarschuwing,

dit is onderdeel van uw oproepen om ‘anders regeren’.

Ik moet schrijven, want u brengt levens in gevaar !!

We hebben het er al tot vervelends toe over gehad, besparingen

zijn ‘in’ voor, voor een overheidsadministratie, en al zeker in een

tak, waar de politiek niet mee kan scoren, met name de gevange-

nissen. Echter, de laatste tijd, is het in de Nieuwe Wandeling in

Gent een drama.

Cipiers worden, door allerlei maatregelen, steeds meer onder on-

menselijke druk tot presteren aangezet, met alle nefaste gevolgen

van dien. Hoe meer taken, hoe minder tijd. Hoe minder tijd, hoe min-

der goede bejegening voor de klant ( bajesklant). En wat geeft dit ?

Meer frustraties, en meer uitdrukking ervan. En wat geeft dat ? Meer

zieken, en minder personeel.

De cirkel is rond. Minder wandelingen, minder telefoneren, minder

bezoek, minder brieven schrijven, minder tijd voor een kort gesprek,

een vraag… tot waar gaat dit ?

Neen, een tekening hoeven we niet te maken.

En, ondanks, durf ik het te schrijven beste mensen, het kan anders.

Alles begint met motivatie en waardering. Bejegen je personeel goed,

leg ze in de watten, en ook al moeten ze zich plat werken, ze zullen

voor je in de bres springen. Maar degradeer hen niet tot onervaren,

stresserende ambtenaren. Maar durf ook radicaal te zijn. Wie  zelf

een voorbeeld is, kan ook veel eisen van een ander.

Maar zoals nu, kan het voor niemand meer.

U zal binnenkort hierover meer horen in de media.

Nieuwewandeling, juni 2017.

Lieve lezer,

Er zit niet veel in dat hoofd. Tenminste, als je de wijze van hande-

len bekijkt. 67-jarige gedwongen tot slavenarbeid in Gentse ge-

vangenis, is één van de vele titels, die aantonen dat de directie

van het gevangeniswezen, niet echt begaan is met zijn mensen.

Men is sterk begaan met de vakbond, de veiligheid.. maar zorg

voor de mens ? Forget it !

Heel recent sprak ik met een eminent figuur uit de welzijns- en

zorgsector in het Gentse, en, schouderophalend kreeg ik zijn

antwoord, toen ik sprak over mijn nieuwe directeur.

Ik hoefde geen verdere uitleg. Alles was gezegd, met dat ene

gebaar.

Ik besloot dan ook geen energie meer te besteden aan : in het

hoofd van… verder te schrijven… de moeite niet !

Wie kent ze niet, Carmen Waterslaegers, de kampioene bij uitstek.

De vrouw van Xavier. En nu niet echt een voorbeeld van intelligen-

tie. Wie in zijn leven heeft het soap-gebeuren FC. De Kampioenen

nog niet gezien ? Het stuntelig omgaan met allerlei levenssituaties.

Wel, de saga van onze bakinstelling, daar kan FC. De Kampioenen

nog niet aan ruiken. De Nieuwewandeling, de duuze, dat zijn pas de

kampioenen.

Nadat ons bezoek werd beperkt, wordt nu ook telefoneren beperkt

tot éénmaal per dag. Wie heeft er al gehoord van : wil je straks bin-

nen twee uur even terugbellen …Hier hebben ze personeel, spe-

ciaal om nieuwe regeltjes te maken , maar dezelfde mensen hebben

blijkbaar weinig kaas gegeten van efficiëntie. Hun empathisch ge-

voel staat zelfs onder nul. Ze zijn dan ook koning in onvriendelijk

gedrag.

Ik heb deze week in mijn bed geweend, al kijkend naar een uitzen-

ding op Canvas over de Noorse gevangenissen. Echt om jaloers

op te zijn. Ondertussen boeren wij hier alleen maar achteruit, mee-

spelend in een soap zonder einde.

Leve de Xaviers en de Carmens !

Ja, ik vraag mijn overplaatsing aan naar de gevangenis in Noor-

wegen. Niet omwille van het meer luxueuze leven, maar om het

‘menselijk’ aspect. Deze week was er op Canvas, in het programma

‘checkpoint’, een uitzending over een vergelijking tussen een hoog-

beveiligde gevangenis in Noorwegen en de Verenigde staten. Ik

keek met bewondering naar het Noorse systeem, waar alles be-

rust op de belangrijke elementen : herstel en re-integratie.    Hier

wordt zorgend omgegaan met gedetineerden.

Ik geef  u enkele cijfers om over na te denken. Noorwegen kent een

herval (recidive) van minder dan 20 %, België 60 %. Amerika, die

instaat voor 5 % van de wereldbevolking heeft 25 % van alle gevan-

genen ter wereld.

Voor één gedetineerde in Noorwegen heeft men 1,5 personeelslid.

In Amerika 1/3, in België 3 /4.

Lieve lezer, het probleem is dat, als we niet willen investeren in onze

justitie, de bal automatisch in ons gezicht terug slaat, met veel meer

schade tot gevolg.

In België, investeren we 0,7 % van ons BBP. ( Bruto Binnenlands Pro-

duct ) in justitie. Het gemiddelde in Europa is 2,2 %, of drie maal zo-

veel.

Wie zal er de politieke moed durven te nemen, toekomstgericht te

denken ?

Het zat er al lang aan te komen, en het kon ieder moment gebeuren.

Staking van het uitvoerend personeel. En terecht. De opgelegde

besparingsnormen veroorzaken heel wat extra spanningen. Ge-

detineerden worden steeds meer op de proef gesteld, en dat uit

zich door allerlei frustraties, die onvermijdelijk aanleiding geven op

meer verbaal, en ja, zelfs tot fysiek geweld.

De dupe hiervan zijn natuurlijk de personeelsleden die in direct

contact staan met de gedetineerden. Minder wandelingen, bezoek-

uren, telefoon.. het komt de leefbaarheid niet ten goede. Alle be-

sparingen hebben vooral gevolgen voor de dynamische veiligheid.

Want aan de vele steriele, nutteloze regeltjes van de statische

veiligheid wordt niet geraakt.

Jammer dat verantwoordelijken de verkeerde keuzes maken. Ik

studeerde nooit sociale pedagogie, maar het is zonneklaar, dat

dergelijke regimes, inhoudelijke problemen scheppen. Iedereen

klaagt en zaagt, de gedetineerden, de cipiers, de sociale werkers.

De mentaliteit wijzigt zich echter op geen enkel vlak.

Integendeel, de aanval op elke sociale maatregel is ingezet. Be-

paalde mensen in het tussenkader verkneukelen zich in het star

opstellen en terechtwijzen. Ik dacht dat ooit een slimme directeur,

de hekken in het Gentse Centrum heeft afgeschaft, om de sociale

dynamiek te verhogen. Iedereen spreekt iedereen aan, weet je

wel.

Nu is het echter zo dat iedereen blaft iedereen af. Nu, het is ook

een manier van contact, alleen het resultaat is heel anders. Be-

grijpelijk dat er spontane acties komen, alleen kan en mag dit niet

bij de gedetineerden, zij hebben geen vakbond.

Hun belangen worden door niemand verdedigd .

Criminologen, psychologen, juristen, maken de dienst uit in onze

Belgische gevangenissen. Van hen zou je enige moderniteit ver-

wachten. Inzicht, in wat belangrijk is, tot re-integratie van de gede-

tineerden. Niets is minder waar op huidig ogenblik.

We hebben het al tientallen keren geschreven, wanneer we het

hebben over de sociale dynamiek binnen de muren. Evenzo wat

betreft de dynamische veiligheid, maar in deze titel wil ik het even

hebben over het aanbod aan werk.

Het soort van werk dat aangeboden wordt, is ver beneden alle

menswaardigheid. Er wordt veel geklaagd over bandwerk, maar

hier is het nog veel minder. Zonder nog te spreken over de onder-

maatse verloning. Echte slavenarbeid. Het ergste is het soort van

werk; men kan alleen voor tijdsinvulling zorgen, die geen enkele

meerwaarde te bieden heeft in de totale re-integratie, en dit in

een moderne maatschappij. Ik catalogeer het onder de noemer :

bezigheidstherapie.

En andermaal hoor ik achter mijn rug roepen : we hebben geen

budget. Neen, lieve dames en heren, jullie hebben geen lef. Lef

om echt voor jullie mensen op te komen, lef om toekomstgericht te

denken en uw minister onder druk te zetten. Ik durf dit ook wel

‘moed’ noemen. Moed om te durven out of the box van veiligheid

te denken. Moed om te durven gaan voor je idealen, die je als

student wel had. Moed om te durven kiezen voor mensen. Moed

om te durven tonen wie je als mens echt bent.

Moed om deel te nemen aan het Marc Dendodo verhaal, zie een

ander zo graag als jezelf.