nr. 2  Chef van de maand.

Lieve Barbara, verontschuldig me dat ik je echte naam niet mag

noemen volgens de regels, want die klinkt nog veel mooier. Een

parel van een nachtegaal is ze, Barbara Dex, Vlaanderens beste

zangeres.

Wel, zoals onze Barbara is, kreeg ik ooit een beeld over de zangeres.

De onze is ook een parel, geen zangeres, maar een cipier. Je weet

ondertussen al, een penitentiair beambte. En als je je goed kan

herinneren, dan zijn we ooit gestart met ‘ de cipier van de maand’.

We zijn bij één editie gebleven ( ondertussen zes maand geleden),

omdat we nog steeds geen antwoord kregen van de directie i.v.m.

het toekennen van de prijs.

Barbara is de enige vrouwelijke cipier, die soms kleedjes draagt.

Sexist, zal je denken, neen, het bewijst dat ze karakter heeft.

Barbara is ook de kampioene van het relativeren. Stress bestaat ,

maar alleen voor hen die het willen. Ze is dan ook de eeuwige opti-

miste. Maar ze is ook een man van haar woord. Klinkt raar, maar

waar !

Bejegening als woord zal ze niet kennen, maar het zit in haar genen

gebakken. Empathie, nog zo een psychedelisch woord, moet je

haar ook niet leren, want dat zet ze dagdagelijks om in praktijk.

Wat hebben we geluk met zo een vrouw !

Barbara is gelukkig niet alleen, maar voor ons is Barbara de m/v.

van de maand januari.

We gaan opnieuw voor je prijs, maar je weet het !  Van ons alvast

een warme knuffel, en een luidkeels  ‘Wopia’.

Driehonderdzestig titels schreef ik 2016. En, ik moet toegeven,

meestal met een negatieve ondertoon. Ik wou dit niet herhalen in

2017. Neen, ik wil, en zal beter doen.

Ik begon ook vrij goed, met eerder een positieve toon, dan met al

dat negatief geweld. Maar het is toch zo moeilijk vol te houden.

Je weet wel, Kerst- en Nieuwjaarsperiode, we lopen allemaal over

van al die mooie beloftes, een brede glimlach.

En je zal het nu eens zien ! 2017, dat wordt het jaar ! Ja, het jaar

van wat ? De eerste lichtprikkels komen in de lucht. Inderdaad,

ik heb het ook al gezien , ‘s avonds, en ‘s morgens, de dagen zijn

niet meer zo somber lang. Het is pril, maar je kan het voelen, als

je opmerkzaam bent.

Tja, ik ben net zo opmerkzaam in mijn omgeving, en wat stel ik

vast ? Niets is anders. Het systeem draait argeloos verder, wat

goed is blijft meestal goed, wat slecht draait, draait ook verder

slecht. Wat zijn we met z’n allen eigenlijk waard.. Vele beloftes die

vervagen tot vervlogen woorden in de wind.

Opnieuw diezelfde ingrijpende frustraties, opnieuw al die kleine

zogezegd belangrijke dingen die mislopen. Opnieuw die dagen

zonder ‘goeie morgen’.

Waar haal je dan je energie vandaan om positief te blijven, om

alles door een roze bril te zien ?

Ik wil nu vooral niet negatief afsluiten, en een oproep doen aan

ons allen die positief zijn, blijf volhouden, ga verder, soms tegen

beter weten in. Je beseft niet genoeg wat jouw positieve vibes voor

ons betekenen.

Al krijg je er geen euro meer voor, al krijg je zelfs geen welgemeen-

de ‘dank u wel’, er zijn hier echt wel veel mensen die zo blij zijn,

dat u een stukje geluk brengt in hun leven, en die dankbaar zijn.

Niet opgeven, en vooral blijven verder stralen. Wie kan er weer-

staan aan de zon, en haar deugddoende prikkels ?

Met hoop, heel veel hoop.

Het jaar is amper gestart, en er zijn ook grote werken begonnen.

Eindelijk heeft men de nodige budgetten gevonden om iets te ver-

anderen.

Mr. Stas had het me min of meer beloofd, voor eind 2016, zouden

de 12 jaar lang beloofde wasmachines geïnstalleerd worden, om

ons mannen, de kans te geven, eindelijk de 12 jaar oude bestaande

wet in verband met het dragen van onze eigen kledij, toe te passen.

Mr. Stas weg, weg onze droom dacht ik, tot gisteren.. Nu, we zijn

pas begin 2017, dus niet geklaagd. Maar wat blijkt… Ik, en velen

anderen met mij, vergisten zich, het ging niet over de broodnodige

wasinstallaties, maar om een remodling van de sportzaal.

Had ik het niet gedacht, dat brood en spelen in onze maatschappij

veel belangrijker waren dan eigenwaarde.

Jawel, sport en bewegen in het algemeen is belangrijk, maar werken

aan zichzelf, dat stukje normalisatie, vindt niemand belangrijk genoeg.

En dan bestaat er hier intern een gedetineerden overleg die trouwens

al drie jaar en meer illegaal functioneren, en nog erger, heel recent

werd ik zelfs financieel benadeeld door dit comité, dat bestaat uit

gedetineerden.

Bestolen, zoals men het zo mooi zou omschrijven.

Het is van je collega’s, dat je het moet hebben.

En dat in een huis van Justitie !

Marc Uytterhoeven, Xavier De Baere, de professionele afsluiter.

Morgen maandag. Wie kent het succesrijke zondagavond op één

nog ? Massaal na -geaapt. Een professionele afsluiter was iemand

die op professionele wijze een programma beëindigde, en toen

ten tijde van Morgen Maandag, was dat komiek Xavier.

Op een onmogelijk aandoenlijke wijze , kon hij een programma

goed afsluiten, zodat je er geen spijt van had dat het gedaan was,

maar je voldaan naar je bed ging, om morgen ,maandag, de week

goed aan te vangen.

Wel, dank zij de directie hebben wij dat nu ook. Professionele

ontwaaksters. Ik leg het u uit. U zal het wel gehoord hebben in de

media : Justitie heeft de laatste maanden 168 nieuwe cipiers aan-

geworven. En ja hoor, wij hier op onze vloer kregen er ook enkele.

Maar wat voor mensen zijn het !  Dankzij de keuze van de directie

zijn het heel goeie.
Natuurlijk vagen nieuwe borstels goed, maar ik heb een kenners-

oog, ik zie vlug of personeel goed bezig is. En juist, onder meer

aan dat professioneel ontwaken, heb ik al veel gezien.   Waar

meestal de ochtend begon met een lawaaierige bom, die insloeg,

gaat dit nu uiterst rustig. Maar, en ook heel speciaal, uiterst ge-

dienstig en vriendelijk ! En het gaat zo de ganse dat door. Marc

Dendodo krijgt opvolging.

En ja, ik voel me ergens een beetje gevleid. Zou men eindelijk

mijn smeekbeden verhoord hebben ? Heeft men rekening gehou-

den met mijn vele bemerkingen ?

Stoefer, zeg ik dan ! Wat denk je wel, zo ver gaan men nooit gaan,

luisteren naar een gedetineerde, wat denk je wel over jezelf.

Whatever, hoe of waarom. Het komt, en het is er, de eerste stap

in een menselijker beleid.

En dat het deugd doet ! Nu spring ik onmiddellijk uit mijn bed met

een goed gevoel, wat een verschil, en dit dank zij de professionele

ontwaaksters.

Toen ik startte met mijn beide blogs, Port to hell-o en later, Marc

Dendodo, had ik me voorgenomen om ‘deftig’ te schrijven, ttz.

een beetje na-apen van de krant De Standaard. Pogen om zo

weinig mogelijk met vulgaire woorden, titels, onderwerpen voor

de dag komen. Deftige onderwerpen, zodat ook maar niemand

gekwetst zou worden.

In het begin lukte dit niet altijd. De woordenkeuze of zinnen wa-

ren nogal emotioneel gebonden, mijn frustraties waren heel

hoog. Mede door mijn trouwe lezers, en de evolutie van de tijd,

veranderde mijn stijl. Ik benaderde ‘ het normaal fatsoen’.

Leesbaarder, en vooral zo weinig mogelijk botsend. Maar wat

leren mij de cijfers. Ik heb ze net nog even doorgekeken op het

einde van het jaar. De titel van het onderwerp bepaalt alles,

eerder dan de inhoud.

Laat het ons bv. zo stellen, dat een normale titel, met soms een

zinvolle inhoud, 100  keer gelezen wordt. Een harde titel tot

drie maal meer, ofte 300 keer gelezen. En als het ook maar iets

met sex te zien heeft  vijf maal meer gelezen wordt.

Waar staan we dan voor ?

Wat is de norm ?

Het programma ‘Wat Als’, op VTM al gezien ? Ja soms leuk, soms

ook wel moeilijk te snappen.. maar zoals we zeggen, meestal te

pruimen.

Ik wou dit even doortrekken haar hier binnenin. Wat als tevreden

gevangenen bestonden ? Zou er dan nog miserie zijn, zou er dan

nog werk zijn, zou er dan nog iets te vertellen zijn op de wande-

ling ? En bestaat dat überhaupt wel, een tevreden bajesklant ?

Ik deed deze morgen een mini-enquete  bij een 15- tal collega’s,

in het wilde weg uitgekozen. Ik was er twee uur mee bezig. Nie-

mand gevonden die tevreden was. Zelfs geen halve, dat is toch

wel teleurstellend. In welke sfeer leven wij. Alleen maar ontevre-

denen, niets loopt goed, de ganse organisatie vertoont alleen maar

veel gebreken, en iedereen sakkert.

Maar eigenlijk was dat niet de vraag, of het antwoord dat ik stelde.

De vraag was : ‘ Wat als er tevreden bajesklanten bestonden’ ?

En ik denk het antwoord te kennen. Het zou er helemaal anders

aan toe gaan, alles zou perfect georganiseerd zijn, iedereen zou

met een redelijkheid aan respect en respijt, de normale tekorten

aanvaarden. Iedereen zou gewoon goeie dag zeggen naar elkaar.

De glimlachen worden kwistig verdeeld. De bedankingen ook en

ja, ga zo maar door.

Wat als… zou willen zeggen dat de bak, den bak niet meer zou

zijn. Wat bij ‘Wat Als’ bestond, ja maar ‘t is hier den bak, niet

meer !

Wat als tevreden bajesklanten bestonden, is geen utopie, als men

er wil aan werken en investeren.

Maar in crapuul investeer je niet.

Neen, ik schrijf niet wat jij denkt. Iedereen kent ze, de verhalen

over domme blondjes. We amuseren ons met de moppen, maar

hoe zelfrelativerend moet je zijn , en sterk van karakter, om nooit

gekwetst te raken door schunnige opmerkingen.

De persoon over wie ik het heb, wil ik zelfs niet peilen naar haar

intelligentie. Ik heb zo een mooi beeld over haar, door haar eeuwige

vriendelijkheid, dat ik bang ben dit beeld kapot te maken. Laat het

ons dus vooral niet over wijsheid hebben, maar wel over haar

attitude.

Ze is dus vriendelijk, uiterst zorgend, het type dat ik aanbid. Ze is

ook slaafs, en dan kunnen we nog wildere verpleegstersverhalen

bovenhalen, ik had ze in een ver verleden, onder mijn verantwoor-

delijkheid. Maar opnieuw, laat je verbeelding thuis, de verhalen

zijn groter dan de feiten. En het gaat hier over de slaafsheid in het

uitvoeren van een opdracht. Mensen die hun job uitvoeren, volgens

de voorschriften, maar ook met hart en ziel.

En dan komt het, zoals meermaals in den bak, loopt het scheef bij

de organisatie. Een organisatie die kreunt onder een zichzelf op-

gelegde werkdruk. Het personeel, de vakbond, ieder heeft er zijn

mond van vol, maar niemand heeft de moed om efficiënt te rea-

geren. Ik haal één van de honderden voorbeelden aan.

Weet je hoe het er aan toe gaat, om iemand te melden dat hij

nuchter moet zijn om bv. bloed te prikken .

De hoofdverpleegster maakt 36 u op voorhand een lijst op, die 12 u

later bij de dienstdoende verpleegster komt. Deze geeft de lijst door

aan de veiligheidschef. Op zijn beurt geeft deze de lijst door aan de

eenheidschef, en deze laatste loopt dan deur per deur af, ontsluit

de deur, gaat met de gevangene naar de veiligheidschef, die je dan

opsluit in een wachtkamertje. Daar wordt je door de verpleegster op

gehaald, om te melden dat je 24 u later nuchter moet zijn. En dan

alles terug naar af. Terug naar veiligheidschef, terug dienstchef, die

je terug op cel opsluit.

Ik noem dat bezigheidstherapie. Hoe los je dat nu eens efficiënt op

als zakenman …? Ik laat het denken aan u over. En dan maar klagen

over teveel werk.

Vergeet niet, diezelfde procedures herhalen zich op andere terreinen,

tientallen keren.

‘Wat als’ efficiëntie van een andere planeet was ?

Dennis Black Magic.

Toen ik nog in Beveren verbleef, zat hij bij mij in dezelfde blok.

Zijn verhaal, of zijn ervaringen mede te delen op onze blog, die

opkomt voor de gedetineerden, was hem te min.

Maar toen hij eind vorig jaar buiten kwam, stond de nationale pers

hem in vol ornaat op te wachten.

Wat wil dit zeggen over hem, maar ook over der pers ? Toen ik

mijn project rond een vak/belangenvereniging voorstelde aan de

pers, schreef er niemand een letter over, evenmin rond ons pro-

ject  ” een modern 21ste eeuws detentiebeleid, Feniksproject /

Recuperandos “.

Beide projecten, heel belangrijk als evolutiestappen in een inclu-

sieve maatschappij, waren voor de media niet belangrijk genoeg.

Maar Porno king, die alleen maar uit is op eigen gewin, haalt de

TV en is voorpagina nieuws. Het is zoals met de vet-betaalde

voetballers, die naar China gaan. Dikke vette publiciteit op TV, en

dat is nieuwswaardig.

Het is niet de politiek, maar de media die de wereld om zeep helpt.

Waar blijven die revolutionairen van ‘ 68, waar zitten de Milleniums ?

Het gaat te ver, dit is te grof.

Er zijn er die heel hun leven blijven geloven in sprookjes. Je kunt

dit als positief bekijken. Meestal zijn dit mensen die op een roze

wolkje door het leven drijven. Maar waar ik het nu wil over hebben

is helemaal geen roze wolkje. Wel een harde story met een happy

end.

Het gaat over kou hebben in de winter, door armoede, en dit binnen

de gevangenismuren !

Nog deze morgen zag ik er enen bij – 3° C, om 10 uur op de wande-

ling in zijn T-shirt. Mijn tenen stonden stijf in mijn dikke schoenen.

Ik was een ijsklomp.

Nu, bij de vrouwen is er iemand die dit niet meer kon aanzien.

Meisjes, zonder muts, zonder sjaal, klappertandend over de koer,

vluchtig de ene sigaret na de andere opstekend, om de vingers en

de neus wat te verwarmen. Wel geld voor sigaretten, niet voor

kledij. Soit, het is verstaanbaar. Stress !

Die dame, een groot hart, zorgend type, sprak een directielid aan.

Ze is mooi, jong en blond. Maar ze is ook gul en verstandig. Kort

na de vraag, bracht de blonde directrice een zak vol wol. Ik heb

het al geschreven, die moppen over domme blondjes, pas ermee

op !

Het breigoed project ging van start, en ondertussen werden zelfs

al heel mooie stukken gemaakt voor de markt, zomaar, om de

sociale kas te spijzen. De dame, die me dit vertelde, werkt onder-

tussen nog steeds mee, en heeft een sjaal gemaakt voor het

Guinness book of records. Je weet wel, zo een heel lange, die

je door je venster gooit, om er dan mee naar beneden te glijden.

Zo zie je maar : breien maakt je vrij in je geest !

Proficiat aan de dames voor dit idee, en vooral aan het directielid

voor de positieve opvolging.

Twee vliegen in één klap.

Onder mijn vele correspondenten zitten ook gedetineerden, en

veelal zijn ze in hun brieven een bron van inspiratie voor mijn

artikels. Ik durf niet altijd letterlijk overnemen wat hun verzuch-

tingen zijn, maar er zit ook veel emotie in. Gekleurd door de paar-

se bril van miserie, van ongeloof. Je kan het niet voor mogelijk

houden, wat er allemaal op de mensen afkomt. En dit net in een

periode dat juist die mensen zo kwetsbaar zijn.

Ik wou u deze niet onthouden, uit één van onze laatste brieven.

Het gaat over iemand die het eigenlijk heel goed voor heeft, meer

zorg in de detentiesystemen, die er ervaring en kennis mee heeft,

maar zoals de meesten eerst botst op die muur van de realiteit.

Met name de armtierige benadering, het gebrek aan budget, en

zich de vraag stelt : waarom zijn de onderlijfjes zo dun geworden ?

Waarom zijn de lakens vuil, ze lijken niet gewassen. Waarom is

er zo weinig respect voor orde, netheid en hygiëne ? Waarom

hebben we geen recht op ‘opvoeders’ ipv. sleutelbewaarders ?

Waarom hangen we af van de goodwill ipv. structuren die oplos-

singen bieden ?

Waarom steken ze ons niet in de vergeetput van ‘t Gravensteen,

na vier dagen zijn we dood, en is alles opgelost.

Geen kosten meer.

Leve het budget.