IK BREI ME VRIJ – BLAUW VAN DE KOU.

Er zijn er die heel hun leven blijven geloven in sprookjes. Je kunt
dit als positief bekijken. Meestal zijn dit mensen die op een roze
wolkje door het leven drijven. Maar waar ik het nu wil over hebben
is helemaal geen roze wolkje. Wel een harde story met een happy
end.
Het gaat over kou hebben in de winter, door armoede, en dit binnen
de gevangenismuren !
Nog deze morgen zag ik er enen bij – 3° C, om 10 uur op de wande-
ling in zijn T-shirt. Mijn tenen stonden stijf in mijn dikke schoenen.
Ik was een ijsklomp.
Nu, bij de vrouwen is er iemand die dit niet meer kon aanzien.
Meisjes, zonder muts, zonder sjaal, klappertandend over de koer,
vluchtig de ene sigaret na de andere opstekend, om de vingers en
de neus wat te verwarmen. Wel geld voor sigaretten, niet voor
kledij. Soit, het is verstaanbaar. Stress !
Die dame, een groot hart, zorgend type, sprak een directielid aan.
Ze is mooi, jong en blond. Maar ze is ook gul en verstandig. Kort
na de vraag, bracht de blonde directrice een zak vol wol. Ik heb
het al geschreven, die moppen over domme blondjes, pas ermee
op !

 

Het breigoed project ging van start, en ondertussen werden zelfs
al heel mooie stukken gemaakt voor de markt, zomaar, om de
sociale kas te spijzen. De dame, die me dit vertelde, werkt onder-
tussen nog steeds mee, en heeft een sjaal gemaakt voor het
Guinness book of records. Je weet wel, zo een heel lange, die
je door je venster gooit, om er dan mee naar beneden te glijden.

 

Zo zie je maar : breien maakt je vrij in je geest !
Proficiat aan de dames voor dit idee, en vooral aan het directielid
voor de positieve opvolging.
Twee vliegen in één klap.
Advertisements