Deel 3. Ja, zet ze open ( figuurlijk ).

Er is mijnheer Claus, als gevangenisdirecteur, maar er zijn ook

anderen. Volgens één van mijn directeuren, zou het systeem ge-

vangenis, de samenleving moeten beschermen, en de kans op

nieuwe feiten verkleinen. We kunnen betrokkene alvast geen

ongelijk geven.

Maar de grote vraag is : hoe gebeurt zoiets in praktijk ? Mensen

die in de bak terecht komen, hebben een crimineel gedragspa-

troon, en daar moet men vanaf komen. Maar hoe doe je dat ?

Daar zijn twee manieren voor, ofwel wordt je geholpen, bijgestuurd,

ofwel doe je het zelf. Wanneer je het zelf doet, dien je een sterk

karakter te hebben, en lukt het meestal alleen, als de omstandig-

heden daartoe ideaal zijn.

Dus ja, mr. de directeur, u hebt meer dan gelijk, maar vooreerst,

ikzelf ben drie jaar binnen, en kreeg nooit ook maar enige hulp,

en de situatie om in te leven wordt dermate stresserend gemaakt

dat niemand er in slaagt, om uit zichzelf tot inzicht te komen.

Op de tweede plaats, waar ook ik om hulp verzocht, en dit tot

vervelends toe in herhaling, kreeg ik geen reactie. Of alleen : sorry

wij hebben daar geen tijd voor.

Dus neen, ik verwijt niemand van het personeel persoonlijk, maar

waarom komen jullie niet in opstand ? Waarom laten jullie toe dat

uw ‘patron’ zo blijft verder boeren . Jullie zijn bewust, dat het niet

klopt ! Staak ! Geef massaal uw ontslag.

Maar wees eerlijk met uzelf. Waarom geen statement ‘ zet alle

deuren open van de gevangenis’.

Deel 2. Collega’s spreken.

Een collega schreef me heel recent in een heel lange, maar voor

mij mooie brief : ” Zet de ramen open voor vrijwilligers, die de

gedetineerden een beroep willen aanleren. Zet de deuren open

voor gewone mensen, opdat we onze gewone woordenschat niet

vergeten…onlangs heb ik uren gezocht naar het woord ‘pannen-

likker’, gewoon omdat ik dat hier nooit meer zie. Smartmails, en

snap-chats zijn ook zo van die woorden, waarvan ik zelfs niet

weet wat het in praktijk wil betekenen. Hier is zoveel tijd, die niet

gebruikt wordt. Is dat niet spijtig “.

Ik heb van andere gedetineerden, andere, maar gelijklopende

klachten gekregen. Teveel om hier allemaal aan te halen. En na-

tuurlijk is er werk voor een aantal gedetineerden. Maar dat is

tijdverdrijf om hen kalm te houden. Er zou zoveel meer en posi-

tiefs kunnen gebeuren. En hoe erg het ook is, de laatste bespa-

ringsronde, hier in Gent in voege sinds november 2016, heeft

alleen maar als gevolgd dat er nog minder plaats is voor social

vrijwilligers werk.

Ik zeg niet dat er niets gebeurd, maar het is zo weinig in verhou-

ding met de tijd die voorradig is. En die dan meestal wordt in-

gevuld door televisie-hangen.

Deel 1. Ik word gek !

Hans Claus, gevangenisdirecteur uit Oudenaarde, pleit in verschil-

lende teksten, om gedetineerden veel meer in rechtstreeks contact

te brengen met de maatschappij. Hij pleit ook voor een sterk gedif-

ferentiëerde aanpak, wat neerkomt op een individuele benadering

van de gevangenen.

Vandaag de dag, en al zeker in mijn gevangenis, de Gentse duuze,

ofte de nieuwe wandeling, gebeurt net het omgekeerde. Waar elke

afgestudeerde uit de sociale wetenschappen weet, dat menselijke

contacten zo belangrijk zijn, in het reïntegratieproces van gedeti-

neerden, wordt ikzelf al twee jaar aan een stuk 23 uur per dag een-

zaam opgesloten op een 8 m2 -cel.

Dit allemaal, omdat we elkaar zouden ‘besmetten’, en ik een gevaar

ben voor de veiligheid ( vluchtgevaar, opstandigheid enz..) . Een

systeem dat 150 jaar geleden als een grote vernieuwing zijn in-

gang vond.

Weet je, 150 jaar terug hadden ze nog nooit een harttransplantatie

gedaan, en van een computer durfden ze amper dromen. Maar, ter-

wijl de wetenschap op alle terreinen enorm geëvolueerd is in de

positieve zin, blijven de verantwoordelijken van Justitie, denken als

150 jaar geleden.

Alle sociale werkers weten dat het anders kan, dat het anders moet,

alleen de bazen zijn niet bezig met het resultaat. Ze zijn alleen be-

kommerd om cijfers op papier. Het gaat niet om de mens, maar om

de grafiek. Hen gaat het niet om de slachtoffers, zowel de huidige

als de toekomstige.

Deel 4. Iedereen overbelast. Schande aan onze politiek.

Eigenlijk voel ik schaamte over mezelf. Ik heb het er als persoon

zo moeilijk mee, mensen te wijzen op hun tekorten, terwijl die

eigenlijk meestal pogen, om, binnen de perken van hun tijd,

contract en talenten, hun job goed in te vullen. Maar wie is dan

verantwoordelijk voor het lopen van de dingen, zoals ze lopen ?

Welja, onze politiek, die de keuzes maakt slechts 0,7% van het

BBP (bruto binnenlands product) uit te geven aan Justitie, terwijl

het gemiddeld in Europa 2,2 % is. Maar dit is niet alleen in Justitie

zo, ook in vele andere sociale sectoren.

Heren ministers, als er straks iets misgaat met uw gezondheid,

dan zal het jammer zijn dat het budget net op is. Help dan uzelve,

of gaan jullie genoeg bijgeklust hebben om het zelf te betalen !

Wanneer stopt die schande, en voor de gedetineerde, en voor alle

zwakkeren uit de maatschappij. Wanneer stopt dat steriel debat

van intellectuelen, dat alleen maar onze tijd inpikt.

Palaver, palaver, maar niets gaat anders. Waarom zou een

Trumpiaans type geen alternatief zijn, zeker is het dat het dan min-

stens anders zal worden. Neen, ik wil niet hypocriet zijn, en looche-

nen dat we terug bezig zijn aan de grootste sociale afbouw sinds

20/30 jaar. Ik wil er zelfs een statement voor maken, en zoals de

Engelsman  ( die uit New Yorck -sting stelde : ‘you ain’t seen

nothing yet.’

Deel 3. Eénmaal crimineel, altijd crimineel.

            Een gedetineerde is geen mens meer !

Ik voel een stigma op me kleven, dat ik nooit kon inschatten, laat

staan verwachten. Met name, een mens die criminele daden heeft

gepleegd, is geen mens meer. Die heeft niet meer het recht iets

dat onjuist is, aan te klagen, maar moet er zelfs voor instaan, in

moeilijke omstandigheden, zichzelf te genezen. Hulp bij genezen

is voor ieder mens in een sociale-moderne maatschappij voorzien.

Maar niet voor een gedetineerde.

Dus neen, geen hulp, en geen ‘freedom of speech’. Is dit dan wel

menswaardig ? Zijn we nog wel mensen ? Een directeur van de

gevangenis, scheef me heel recent : ‘ u geraakt niet verder dan

de zoveelste gedetineerde, die blijft steken in zelfbeklag, en het

richten van uw pijlen op het systeem, dat de samenleving zou moe-

ten beschermen en de kans op nieuwe feiten verkleinen.

Typisch voor oplichters. U helpt me niet van dat clichédenken af,

integendeel. Toen u de door u gepleegde feiten voorstelde als een

heldendaad, met als enige bedoeling tewerkstelling in België te

houden, heb ik de conclusie getrokken, dat u nog veel werk hebt,

en er alles aan zou doen de confrontatie met uzelf en uw persoon-

lijkheid te vermijden. Dat is triest, en verontrustend, met het oog

op de kans op elke verandering, het vermijden van nieuwe slacht-

offers, en het in de laatste jaren van je leven nog enigszins goed-

maken van de door u aangerichte schade. ‘

Zie je hoe de goegemeente denkt, maar in al wat je hiervoor las !

Ja, geheel mijn blog. Meer dan 400 titels. Wat heb je gelezen ?

EEN GROTE SCHREEUW OM HULP.

Wel, mijnheer de directeur, over je al of niet gelijk, wil ik niet dis-

cussiëren. Maar één zaak is zeker, al heb je gelijk, zeg me wat

ik moet doen. Geef nu uiteindelijk die hulp ! Te beginnen bij uzelf,

alvorens nog meer schade ontstaat.

Lees aub. ook deel 4. Iedereen overbelast. Schande aan onze

politiek.

Deel 2. Ik verdien een standbeeld !

Lieve lezers ! Pretentieus, wie durft dit te zeggen over zichzelf !

De Brexit, straks de Nexit, of andere anti-Europese gedachten,

vinden een belangrijke reden van hun bestaan in de sociale poli-

tiek van Europa. Waarbij Europa, op een bepaald ogenblik, om

strategische redenen, de voorkeur gaf aan de opslorping van

oud-Oostbloklanden ( waaronder Polen een voorbeeld is ).

Zeer goed, volgens mij, ware het niet dat men er een aantal

economische en sociale problemen, dienden bij te nemen, met

name, het ondertussen gekende fenomeen van sociale dumping.

Oude Oost-blokkers komen hier honderdduizenden arbeidsplaat-

sen innemen, aan 1/3e van onze kostprijs. Je zal er maar mee

te maken hebben.

En, ik had er mee te maken. Hoe overleef je met je bedrijf de

concurrentie die 2/3e voordeel heeft op jezelf. En dan heb je een

keuze. De boeken toe, weg alle Vlaamse tewerkstelling, weg, alle

omzet van inkomen in de Belgische economie, en iedereen aan de

dop  (leve de staatskas ) en jijzelf op straat. Alles weg. Wat is je

keuze..?  Vraag dit aan honderd mensen.. wel allemaal gaan ze

een oplossing zoeken. En ja, die klopt niet met de regerende wet-

geving.. en ja, dan ga je de bak in, en is alles ook kapot.

Nu, om volgens mij bekeken te worden als een persoon met een

‘criminal mind’, moet je minstens je daden stellen met een direct

persoonlijk winst-gevolg, of het schade toebrengen aan andere

partijen.

Het eerste ( enig persoonlijk abnormaal voordeel) noch het tweede

(schade) kan iemand me bewijzen. Ik maakte de economische

boekhoudkundige rekening voor de Staat, en die was positief.

En dan spreek ik nog niet over de positieve flow van 500 gezinnen

die werkten, ipv. te stempelen.

Ok, de titel ‘Ik verdien een standbeeld’, is mogelijks een niet pas-

sende metafoor, dat oordeel laat ik aan iedereen persoonlijk. Maar

ik verdien minstens hulp, om mij te overtuigen, dat, waarvan ik

overtuigd ben, niet klopt.

Maar dat juist, krijg ik onvoldoende, om niet te zeggen niet. En

kom me niet vertellen : ” Je hebt de wet overtreden”. Ja, dat klopt !

Maar klopt die wel in de huidige context nog wel ?

Lees aub. ook deel 3. Eenmaal crimineel, altijd crimineel.

Normalisering, responsabilisering, participatie, reïntegratie en her-

stel, zijn de verankerde doelstellingen uit de Basiswet van de

strafuitvoering  ( 2005/2006 ).

Deze democratisch gevormde regels, waren tien jaar geleden al

een gemene gedachtengang. Vergelding en afschrikking, die ook

nog steeds basissen zijn van onze strafwetgeving zijn de grote

basis van weerstand tegen verandering. Ook op vandaag nog.

Ik zit nu dik drie jaar, en heb van al die goede bedoelingen uit de

basiswet, niets ondervonden. Ik heb ook persoonlijk niet de kracht

gevonden, in de frustrerende materiële en geestelijke omstandig-

heden. Maar er stelt zich een groot probleem. Volgens de wet

Lejeune, bestaat de kans dat ik de gunst verkrijg, vroeger buiten

te komen ( 1/3 straf ), weliswaar met voorwaarden en opvolging

ervan.

Maar nu komt de kwestie. Een commissie ( SURB) zal zich dienen

uit te spreken, over het resultaat van mijn straf, ttz. een screening

doen van de veranderingen, door de straf, die mij hebben gere-

classeerd, hersteld. Als blijkt dat dit niet voldoende geëvolueerd

is, kan ik voorlopig wachten van vrij te komen.

Maar ik smeek al vanaf dag één ( uno, one, un, einz…) om hulp,

omdat ik er niet alleen uitraak !

Lees ook : ik verdien een standbeeld !

Provocerend, ongepast. Dergelijke woorden kreeg ik al eens aan

mijn adres geschreven, en het gebruik van deze titel, is het ook

wel. Iemand aanspreken, met een oneerbiedige metafoor. Want

als je iemand een kraai noemt, zal men meestal niet denken aan

een sierlijke, witte zwaan.

De kraai, roept een agressievere rol op. Iets of iemand, die pikt,

in de breedste zin van het woord. Maar net nu dien ik tot mij  be-

kende verhaal van Marc Dendodo te komen, die na Toon Hermans

(de kroek zegt pulifunario ) zei : woorden betekenen zoveel meer

dan ze klinken. En inderdaad, Miek de Kraai, is niet de zwarte

pikster, maar de lieve dame/heer, die me in december 2016, een

mooi hart-ondersteunend kaartje stuurde, maar spijtig genoeg

zonder referenties ( zie mijn artikel op deze blog ‘ Dat ene woord’.

Welnu, die schrijver heet Miek, en ik had dezer dagen, het dank-

bare genoegen, opnieuw een ‘steunkaartje’ te mogen krijgen.

Maar het blijft één sluier. Ik ontdek heel graag de persoon achter

deze sluiers, maar daarom heb ik wel wat meer inzicht nodig, en

daarvoor dan weer, meer details.

Help me uw geheimzinnigheid te ontsluieren. Laat uw lieve kraai

een mooie siervogel worden.

M.C. ‘t Beertje.

Neen, niet de politieke partij, maar de drie grote filosofen, Socra-

tes, Plato, Aristoteles, de grondleggers van ons hedendaags

denken, en tevens van onze democratie. Hun gedachtengoed

staat fel onder druk, door de niet aflatende neo-liberale profeten,

waar alles draait om de winst.

Groei en winst nastreven, zijn drogredenen om zelfs het onderwijs

te sturen naar opbrengende richtingen, ten nadele van menswe-

tenschappen. Economische- en natuurwetenschappen krijgen

hierop voorrang.

Een ideale samenleving bestaat waar eudaimonia als filoi samen-

leven. Politici dienen zich daarom te bekommeren.

Eudaimonia, of een goed mens zijn, bereik je in relatie tot filoi,

vrienden. En waar men er naar streeft een ander graag te zien om-

wille van die andere zijn, zijn. Omwille van wederkerigheid in het

goede, autonomie en respect voor elkaar. Je geeft al je talenten

om dit te realiseren, en je doet dit met liefde.

Liefde, niet uit het hartstochtelijke verlangen, maar samen delen

en wederkerigheid, niet zozeer op waanzin, als wel op een zeld-

zame vorm van evenwicht en harmonie.

Dit kan men alleen bekomen door mooie mensen op te leiden, in

opvoeding en onderwijs, en daarin mag de aandacht voor schoon-

heid ( menswetenschappen ) niet verloren gaan. Iets wat heden

ten dagen wel onder druk staat, met name door het politieke stre-

ven naar winst en groei.

Werk, werk, en werk is de slogan van onze politici. En, inderdaad,

dit is belangrijk. Maar wat ook heel belangrijk is, hoe er gewerkt

wordt. Werken dient een plezier te zijn, geen sleur. Er zijn al heel

wat bedrijven die dit begrepen hebben, met positieve resultaten

tot gevolg, maar de grote sprong zou nog moeten gebeuren. En

het is geen kwestie van werken alleen, ook onze ganse manier

van leven, en samenleven. Mensen blijven gemeenschapsdieren,

maar kunnen en mogen zich niet beperken tot één bepaalde groep.

Onze moderne snelle maatschappij, spiegelt ons al te gemakke-

lijk de geneugten voor, die meestal onbereikbare idealen zijn. En die

er niet aan voldoet, wordt dan ook snel uitgesloten uit de groep.

En laat eenzaamheid / uitsluiting, nu juist het slechtste zijn, om een

goed mens te blijven.

Dus laat ons vrienden blijven, en maak uw vrienden op deze blog

tot mijn filoi !

Wij gaan voor een inclusieve maatschappij, waar iedereen welkom is !

In de duuze, ofte den bak in Gent, zijn onder het personeel vrij

recent een belangrijk aantal personen, drie, vastgesteld met

longkanker. Opvallend in het geheel is, dat het telkens om niet-

rokers gaat. In vakbondskringen roept dit onrust en verdeeld-

heid op.

Waar de overheid streng toekijkt in de privé sector, zoals café’s

en restaurants, waar helemaal niet meer mag gerookt worden,

met zelfs strenge controles. Zie onlangs nog de Gentse uitgangs-

buurt voor studenten.

In de gevangenissen, een publiek gebouw wordt volop gerookt.

De rokers roken overal, behalve in de gemeenschappelijke

zones, maar, ofwel staan de deuren van de rooklokalen open, of-

wel zijn de spleten in ramen en deuren, zo groot, dat de rook

zich overal kan verspreiden.

Hierdoor loopt het personeel 30 % meer kans op longkanker dan

normaal. Na verwittiging van de officiële organen, komt zelfs hele-

maal geen reactie. Integendeel, bepaalde kaderleden geven meer

en meer het slechte voorbeeld. Nu wordt zelfs al gerookt in expli-

ciete gemeenschapsdelen van het gebouw.

Wat baten kaars en bril, als de minister door de rook, niet zien wil.

Wat voor ons erg is, dat de minister in eigen huis, niet kan realise-

ren, wat hij verplicht in de privé.

Maar nog veel erger zijn de gedupeerden. Je zal hier maar leven

en werken.

Bedankt overheid.

Een bekommerende mens.