Brieven uit de gevangenis (blog)

WORDT ALGEMEEN DIRECTEUR NIEUWEWANDELING VERVANGEN ?

Posted on by porttohello
De druk die aan de verantwoordelijken in het gevangeniswezen
wordt opgelegd, is te groot. Onmenselijk groot, zou je het kunnen
noemen. Dat heeft natuurlijk zo zijn gevolgen op de foutenlast.
Om hier iets aan te doen, heeft minister van justitie K.Geens, za-
terdagavond zijn nieuw plan voorgelegd, dit in Gent, waar zijn
proefproject zal starten. Spijtig, volgens K.Geens, maar om zijn
budget in evenwicht te houden, en tevens de toekomst te verze-
keren, moet Geens, de amper één jaar geleden benoemde direc-
teur, ontslaan.

 

In ruil komt Nonkel Bob. Nonkel Bob, is de koosnaam voor de
tiende generatie super robot. Een gevorderd exemplaar. Tevens
ook de eerste robot in België, beschikkend over artificiële intelli-
gentie. Volgens K. Geens, is het intelligentievermogen en de
reactiesnelheid van nonkel Bob, zeer hoog.
Koen Geens haalde dan ook een aantal doelstellingen aan. Fou-
tenmarges verminderen met 85 %, snelheid verhogen met 70 %,
empathie vermogen met 100 %.
Nonkel Bob, zal ook dag en nacht aanwezig zijn, en alles zelf
controleren. Specifiek op de verlanglijst van de minister staan :
controle op het ongepast rookgedrag, onnodig, overdreven dag-
en nachtlawaai, de vriendelijkheid van het personeel. Kortom er
zijn hoge verwachtingen.

 

Toen we als journalist, de vraag stelden, of dit nog verdere gevol-
gen zou hebben, voor het personeel, bijvoorbeeld, het overvloedig
aanwezig zijn van PA’s, in de Gentse duuze, ontweek de minister
het antwoord. Hij zou dit overleggen met de vakbond. Typisch een
tsjeef, was mijn gedacht.

 

We polsten ook even naar de reacties onder de aanwezige gede-
tineerden. Niets dan euforie hoorden we.
“Eindelijk een stap in de goede richting”.

KOEN GEENS, GEZETEN OP EZEL IN DE DUUZE.

Posted on by porttohello
Zaterdagavond 8 april, was er een speciale misviering, naar aan-
leiding van de feestviering één jaar nieuwe directeur in ‘Nieuwe-
wandeling Gent’. Er werden allerlei speeches naar voor gebracht,
allemaal inbreng van de gedetineerden. Deze handelden voorna-
melijk over vertrouwen, respect en toekomstgerichtheid.

 

Heel merkwaardig was de aanwezigheid van Justitie minister Koen
Geens, die speciaal nieuws te brengen had voor de Gentse Peni-
tentiaire Instelling. Heel opvallend was het vervoermiddel van de
minister. Neen, geen grootse limousine, met allerlei veiligheidsagen-
ten. Integendeel, Koen Geens was gezeten op een ezel, en omringd
door de vrijwilligers van de aalmoezeniersdienst.

 

Het ezeltje werd gestald op de binnenkoer van de gevangenis, waar
het vol lag met mooie gewaden en palmtakken. Hij werd feestelijk
onthaald voor zijn groot nieuws. Dat Geens zich op deze wijze liet
vervoeren, heeft allemaal te maken met het statement van nederig-
heid, die de minister wou uitdrukken.

 

Niet de koppigheid van de ezel was van tel, wel het lastdier, het
werkpaard dat Koen Geens is. Hij wou dit vandaag speciaal onder-
strepen.
Lees nu de inhoud van zijn speech in de titel  ” Wordt Algemeen
Directeur nieuwewandeling ( de duuze) vervangen ? “

MIJNHEER DOCTEUR ‘T IS NIE LANGER EEN MALHEUR !

Posted on by porttohello
Buiten in de maatschappij van vandaag, wordt er veel aandacht
besteed in de algemene geneeskunde, aan ‘de totale mens’.
Niet meer alleen de fysische verschijnselen op zich, en de daar-
aan exact verbonden letsels, maar ook de psyche. Hoe leeft,
hoe gedraagt de mens zich. Wat zijn de omstandigheden . De
zogeheten psycho-somathiek.

 

Daaruit kan men al veel afleiden, en is dit ook een mogelijkheid
tot een grondige oplossing van problemen ? Om dit in een grote
groep als de onze, hier in den bak, te laten werken zijn er een
aantal regels nodig. En één van de belangrijkste hierin is, aan-
dacht voor de patiënt. Maar aangezien hier meerdere dokters be-
trokken zijn in het systeem van opvolging, is ook de factor com-
municatie een basisregel, om de dingen goed op te volgen, en op
mekaar af te stemmen. Wel, laat net nu communicatie ook hier
een enorm probleem zijn.

 

Ja hoor, we hebben hier al computers ontdekt, maar opdat die
functioneel zouden zijn, mag je niet alleen maar naar een com-
puter staren, je moet er ook gegevens in stoppen… en dat kan
dan verder gebruikt worden door alle belanghebbenden. Wel, ik
heb dit mogen ondervinden.
Anderhalf jaar lang had ik felle diarrhee, en toen ik na die tijd de
algemene directeur aansprak, kreeg ik prompt te horen, dat de
medische staf van niets op de hoogte was. Tientallen keren had
ik dat besproken, zelfs op papier gezet, en er werden zelfs labo
onderzoeken gedaan, om de mogelijke oorzaak te vinden. Maar,
niets stond genoteerd in de computer…

 

Van de pot gerukt, noem ik dat. Nu is uiteindelijk God mij komen
helpen, ttz. zo noem ik voortaan deze dokter, die het licht, na
1,5 jaar gevonden heeft. We gaan uw diabetes medicatie veran-
deren, want die pillen zijn de oorzaak.. En, weet je, mijn ellendig
mensonterend probleem was weg.
Maar gans die tijd werd ik als ‘aandachtszoeker – schuldige zelf’
aangekeken, door iedereen ! De directeur was zelfs ronduit lomp
toen ik hem aansprak.
Aandacht aan de mens, en respect voor die mens, als dit in een
ziekenhuis zou gebeuren, was ‘t kot te klein. Hier kan alles, want
‘t zijn maar crapulen. Lastigaards. Zoveel onzin moet er echt nog
even uit. Maar zoals iedere droom, het eindigde mooi, alleen
heeft het wel heel lang geduurd.
God aan jou bedankt !

GENTSE DUUZE DIRECTEURS HEBBEN GEEN KLOTEN !

Posted on by porttohello
En bij uitbreiding de meeste anderen.

 

Het is hard om schrijven, het is geen passende taal ! Maar het is
nog veel harder om het dagelijks te moeten ondervinden. Ik schrijf
dit blogstuk naar aanleiding van een artikel, verschenen in de
krant Het Nieuwblad op maandag 27 maart. Waarbij een gevange-
nisdirecteur uit Mechelen, na 17 jaar, haar job opgeeft, uit princi-
piële redenen. Met name, zij is overtuigd dat de opgelegde bespa-
ringsmiddelen, niet langer toelaten een goed ‘detentiebeleid’ uit
te voeren, waarbij aan alle voorwaarden van de wet ( basiswet
2005/2006) wordt tegemoet gekomen.

 

Ik noem dat een vrouw met ballen. Wat ik rondom mij helemaal
niet zie. Hier wordt braafjes in het gelid gelopen, en meegepraat
met de minister, zonder enige zelfreflexie. Hoe kun je een univer-
sitaire titel behalen, en er niet naar handelen ? Geef dan je diploma
terug. Je bent niet alleen directeur, maar ook mens. En dan nog een
mens, opgeleid om de maatschappij beter te maken. Alle delen van
die maatschappij. Hoe kan je het met jezelf verzoenen, dat het
creëren van leed, een bijdrage is daartoe, en dit door slaafs, vol-
gens het regeltje, de job van je leven uit te voeren.
Waarom kom je niet in opstand met jezelf ?

 

Ik verwijs ook graag naar mijn recent gepubliceerd artikel ‘ Erva-
ringsdeskundige’. Proficiat aan allen die lef hebben !!
En zeg niet, ik doe mijn werk correct. Neen, dat doe je niet. En was
ook je handen niet in onschuld van : ik ben onwetende. Neen, je
bent niet onwetende. OK, het zal je worst wezen, wat wij als blog-
ger schrijven.
Maar er is ook nog zoiets als God, en een geweten, waar alles
genoteerd staat.

 

KAPELLE-OP-DEN-BOS 29/03/2017 – 02u55

ANN DAELEMANS (46) RUILT MECHELSE GEVANGENIS VOOR SINT-THERESIACOLLEGE

“Weinig verschil tussen directeur in gevangenis en school”

Ann Daelemans voor haar nieuwe werkplek in Kapelle-op-Den Bos. - Foto LukasAnn Daelemans voor haar nieuwe werkplek in Kapelle-op-Den Bos. – Foto Lukas

Ze stond vorige zomer nog aan het hoofd van de Mechelse gevangenis, maar vandaag is Ann Daelemans (46) directrice van het Sint-Theresiacollege in Kapelle-op-den-Bos. Van een carrièreswitch gesproken. Al bekijkt ze het zelf anders. “Eigenlijk zijn er veel parallellen tussen een gevangenis en een school”, zegt Ann Daelemans.

ROBBY DIERICKX

De leerlingen van het Sint-Theresiacollege in Kapelle-op-den-Bos zullen enkele maanden geleden wel even geslikt hebben toen ze te horen kregen dat de voormalige directrice van de gevangenis van Mechelen het directieteam van hun school zou komen versterken. Voor de collega’s van Ann Daelemans (46) was haar komst dan weer de ideale gelegenheid om de moppentrommel te openen.

“Sinds ik hier in het begin van het schooljaar ‘directeur schoolorganisatie’ werd, kreeg de school al met twee inbraken en een geval van vandalisme te maken. Meteen kreeg ik te horen: ‘Dat gebeurt pas sinds je hier bent. Je hebt zeker je vriendjes van de gevangenis meegebracht’. Daar kon ik wel mee lachen.”

Niet getwijfeld

Ann Daelemans was de voorbije zeventien jaar actief in de gevangenis van Mechelen. Eerst zat ze drie jaar aan het slachtofferonthaal, waarna ze een beleid rond herstelgerichte detentie uitwerkte.

“Negen jaar geleden werd ik vervolgens directeur in de gevangenis”, aldus Daelemans. “Ik was er verantwoordelijk voor de financiën, de logistiek en het regime. Maar uiteindelijk stond ik ook paraat voor de gedetineerden en volgde ik de tuchtprocedures op.”

Toen er vorig jaar plots heel wat te doen was rond de pensioenregeling, begon de gevangenisdirectrice na te denken over haar toekomst. “Ik moest nog twintig jaar werken en dacht bij mezelf: wil ik dit nog zo lang doen? Bovendien waren er heel wat perikelen en besparingsplannen binnen het gevangeniswezen, ook op personeel. Toen iemand me plots zei dat er een vacature was voor de directie in het Sint-Theresiacollege, heb ik dan ook niet getwijfeld.”

Vreemde regeltjes

Sinds oktober is Ann Daelemans dan ook een van de drie directeurs van de middelbare school. Voor velen een enorme carrièreswitch, maar voor haar niet. “Eigenlijk zijn er veel vergelijkingen tussen een school en een gevangenis”, zegt ze. “Het zijn twee organisaties die diensten aanbieden aan een bepaalde doelgroep: de ene aan gedetineerden, de andere aan leerlingen. Net als goede cipiers weten wanneer er iets aan de hand is met een gevangene, voelt een goede leerkracht wanneer een leerling met iets zit. En dat zal je alleen ondervinden wanneer je als leraar meer doet dan wat er op papier van je verwacht wordt.”

Ondanks dat ze uit het gevangeniswezen komt, schrok de schooldirectrice van enkele ‘regeltjes’ waaraan de leerlingen zich moeten houden.

“Zo moeten 17-jarigen nog in een rij op de speelplaats staan en mogen de leerlingen in de winter niet op het grasperk lopen. Het zijn dingen die ik op termijn mee kan veranderen, maar eerst wil ik de werking binnen de school nog wat leren kennen. Ik mag dan wel kort na mijn studies twee jaar leerkracht geweest zijn, toch ben ik een groentje in de onderwijswereld. Het wordt nu zaak om me in te werken, waarna ik vooral op het vlak van infrastructuur mijn steentje wil bijdragen in het Sint-Theresiacollege.”

DAGBOEK VAN EEN SADOMASOCHIST.

Posted on by porttohello
Bijt nu eens goed op je tong, lieve lezer.
Neen, dit wordt geen seksistisch verhaal. Maar het ‘relaas’ van
een dagdagelijkse levenswijze, die de meeste gedetineerden
dienen te ondergaan. Op mijn tong bijten moet ik dagdagelijks
doen, of met mijn hoofd tegen de muur kloppen, of triestig te we-
nen voor mijn bureau (!)-tafel.

 

Ja, ik weet het : ‘live is not easy’, en ieder van ons heeft zijn dage-
lijkse porties ongemakken. Maar wat hier allemaal te verwerken
valt, is zoals men het zo mooi omschrijft : ‘ da’s nie normaal jonge’.

 

En hier stopt het dan.. ik wil er niet meer over schrijven… de rest
las je al lang op ‘ de poort naar de hel ‘.
De goed-nieuws-show van ‘t gevang.

AFSCHEID NEMEN .

Posted on by porttohello
Ja, we doen het elke dag opnieuw in ons leven. Soms gaat het
over kleine dingen, die ons amper raken. En dan weer zijn het
situaties die ons gemiddeld tot heel erg raken. Het is een deel van
het leven.
En hoe ouder je wordt, hoe meer je afscheid moet nemen. Ik heb
persoonlijk het gevoel, dat dit me steeds meer en meer raakt. Ik
hou er niet meer van, dat dingen anders worden rondom mij. En
ik heb het nu heel speciaal over mijn baksituatie.

 

Deze morgen is één van onze chefs, gemuteerd naar een andere
dienstafdeling. Als het afscheid om mensen gaat, dan voelt het
ook altijd aan als een beetje verlies. Wat ook de kwaliteiten van
de persoon waren, en zeker zitten er veel goeie momenten tussen,
we gaan je missen. Laat ons deze chef, chef Monique noemen,
niet omdat ze zo heet, maar omdat ik dit een ideale naam zou vin-
den voor haar persoon. Voor mij staat Monique, voor een robuuste
vrouw, niet het pejoratieve van robuust, maar voor een stevig
karakter. Een vrouw met ballen, maar ook een goed hart. Een
vrouw die opkomt voor haar principes, en normen en waarden van
het leven heel ernstig neemt. Die deze ook graag wil verkondigen,
waar het soms eens wat misloopt, en dit is zeker zo, hier in de
duuze. Maar heel eerlijk en correct.
Ikzelf heb dat graag, vooral, omdat je bij zo een persoon weet, wat
je er aan hebt, maar ook, omdat je er kan op rekenen. Die respect
toont voor je zijn, en die ziet dat je als mens meer bent dan je fei-
ten. Ze noemen dit ook wel een belangrijk deel van een goede
bejegening. Iets wat in onze moderne tijd soms ver te zoeken is.

 

Was Monique een perfecte, neen, ze was ook mens, maar juist dat
maakt haar zo mooi, en maakt vooral ook dat ik haar zal missen. Ik
ben een beetje in rouw vandaag, en ik weet dat rouwen een werk-
woord, en tevens ook een proces is, dat ooit zijn plaats zal kennen.
Maar ook Monique zal in mijn hart haar plaats hebben. Zij behoort
tot mijn ware filoi die mij als mens gelukkig maken, af en toe. Zij
is een deel van mijn nano-seconden-experimentje.
Monique, er rest alleen nog u hartelijk te danken en een warme
kuffel van
                             M.C. ‘t Beertje.

 

PS. Je was mijn volgende chef van de maand, maar nu je weg bent,
wordt je gewoon ‘ chef van het jaar’, met een gouden ster als be-
loning. Mijn ster.

ALGEMEEN DIRECTEUR GENTSE GEVANGENIS BLAAST KAARSJE UIT.

Posted on by porttohello
 EEN  KLUCHT.

 

Zaterdag 01 april, is hij hier 366 dagen geleden aangekomen. Een
fleurig Hawai hemd rond een stevige torso. Een beginnende rijzige,
grijze, deftige heer. Den nieuwen directeur. Iedere gevangene, ik-
zelf inbegrepen, en al het personeel, vol vragen. Hoe zou dit nu
gaan lopen, het post-mijnheer-Stas tijdperk.
Zonnig, was het minste wat je kon verwachten, als je de kledij be-
keek. En de geruchtenmolen deed ook zijn werk.

 

Als golven werden ze verspreid, steeds tegen elkaar opbotsende.
Als een soort tsunami, maar een kleintje in volume. Den directeur
had niet alleen kleurrijke hemden, maar zou ook een warm hart heb-
ben, bij was een zorgend persoon, want zijn carrière begon ooit als
verpleger. Niets kon er mislopen.

 

Bekijk onze titel niet als te letterlijk, want in een gevangenis weet
je maar nooit. Neen, het is een one-liner, en geen metafoor over
afgeklopt worden. Een one-liner over het vieren van een verjaardag.
Maar wat is er dan te vieren ? Waarom zal er één kaarsje uitgebla-
zen worden ? Is er wel iets te vieren ? Weet je, ik maak er me heel
gemakkelijk vanaf, en haal slechts één puntje aan, voor de rest ver-
wijs ik naar al mijn andere teksten op deze blog.

 

En dat ene puntje is : communicatie. Praten, en blijven praten is
het platform van overeenkomst tussen mensen. Als dit niet kan, is
men ver af van een genormaliseerde situatie. Ik kan daar meer dan
één boek over schrijven, hoe het net niet verloopt. Ik had het bij-
zonder geluk, heel recent de grote baas te ontmoeten, en dat viel
tegen, maar dat is een ander kleurrijk verhaal.

 

Inderdaad, je zal maar vieren op één april, de dag dat men de
mensen men een klucht bedenkt. Ik kan me daar niet van ontdoen.

 

Marc Dendodo.

ALS IK HET NIET DOE…

Posted on by porttohello
Ik had na mijn titel ‘ Waarom al dat provoceren’, nog heel wat be-
denkingen. Een reden tot piekeren dus. Wat had ik nu geschreven.
Hoe zou ik dat aanpakken ? Hoe schrijf je ethisch over een situatie
die je dikwijls afblokt, zodanig dat het zelfs levensbedreigend kan
worden ? Ik wist me daar niet meteen raad mee.

 

Een zaak is zeker, wat ik vaststel, stel ik niet alleen vast, maar ik
ben wel alleen, als het op reageren met de pen aankomt.  Er wordt
veel over gepraat, geklaagd, gezaagd. Maar het is och zo moeilijk
om het op papier te zetten. Maar wat als niemand het ten slotte
doet ? Wat brengt het mij op ? Ik wik en ik weeg, en kan geen per-
soonlijk voordeel vinden. Of wel, voel ik me wel goed als ik zwijg ?
Is dat wel ik ?

 

En dan put ik energie uit al die mooie woorden, die ik af en toe krijg
toegestuurd, of mensen die me spontaan zeggen : doe zo voort.
Welnu, het kan me verdomd niet schelen wat er zal gebeuren. Ik
kan niet zwijgen, erger nog, ik mag niet zwijgen. Alleen ik probeer
het anders te brengen. Nog creatiever, maar vooral minder provo-
cerend naar mensen toe, die het niet verdienen, omdat ze niet beter
kunnen.

WAAROM AL DAT PROVOCEREN ? FAKE NEWS.

Posted on by porttohello
Ik kan er een boek over schrijven, dat niemand zal lezen. Maar on-
danks, probeer ik jullie iets leesbaars te presenteren. Waarom zijn
we allemaal zo scherp in onze dagdagelijkse bewoordingen en
uitlatingen ? Niets of niemand is goed genoeg. t’Is allemaal de
schuld van de anderen. En ja hoor !  Ik heb daar ook al serieus aan
meegedaan. Ik heb al één en ander geschreven over de poort naar
de hel. Maar wat is er anders ?

 

Jawel, er is iets anders, ik heb mensen gekwetst, door hen te wijzen
op hun tekortkomingen, waar ze eigenlijk zelf niets kunnen aan doen.
Ofwel zijn ze zo ( geboorte/opvoeding) ofwel worden ze het zo op-
gedragen ( het systeem), ze hebben geen keuze.
Dus eigenlijk zijn mijn waarheden, niet echt waarheden, want het
gaat om ‘onbewuste fouten’. Dus het zou kunnen beschouwd worden
als een soort fake nieuws.

 

Ik wil dit anders. Ik wil naar een verslaggeving die echt ‘echt’ is. En
de reden gaan opzoeken, waarom de mensen hier doen wat ze doen.
Henzelf confronteren om na te denken, en mogelijks te reageren.
Hen het gevoel geven, wat we doen, omdat we het moeten doen, is
eigenlijk fout, en niet menswaardig ! Kan ik dat dan wel met mezelf
verzoenen ? Ik zou het met een groot woord kunnen benoemen.
Een ethisch reveil. Maar ik beloof te pogen dit eerst met mezelf te
doen, wat mij allerbelangrijkst lijkt.

 

Dank aan hen die me hierop wezen !

ERVARINGSDESKUNDIGE !!

Posted on by porttohello
Wat ? Wie ?
Ik sprak de laatste tijd met heel wat positieve mensen binnen de
muren van deze gevangenis, en bij hen allen ondervond ik overal
hetzelfde. Ze hebben het allemaal heel goed voor. Maar twee za-
ken nekken hen : gebrek aan tijd ( werkdruk te hoog ) en te strak
systeem, dat niet toelaat af te wijken van een ‘basic-line’ filosofie.

 

Alleen het strikt minimum en wettelijk verplicht doen naleven, dat
is zaligmakend, en alleen dat ! Ik was dan ook wat geschrokken
toen ik recentelijk in contact kwam met een medewerker die zijn
ontslag heeft gegeven, mede om voormelde redenen.

 

Dit is voor mij een signaal, dat ik niet alleen sta in mijn strijd tegen
een onzinnig systeem. Maar daarnaast beschouw ik het ook als
een heel sterk signaal van de welzijnswerker. Je eigen toekomst,
een vaste job aan de overheid opgeven, voor uw eigenwaarde.
Als dit geen straf statement is ! Maar wat is de reactie van de over-
heid ? Business as usual ? Of gaat er een lampje branden ?

 

En dan kom ik tot mijn titel. De mensen die hier werken, hebben
alles van zien, horen vertellen, en zijdelings contact met het frus-
trerende van de blokkages van het systeem. Maar ze hebben het
zelf nog niet meegemaakt, de totale afhankelijkheid, de totale ne-
gering van uw talenten, het continue stigma van : jij bent slechts
een crimineel, en de handelswijzen daar naar toe. Het hulpeloos
traject. Wel willen, maar totaal op jezelf aangewezen, in een zeer
moeilijk biotoop, met het ontbreken van alle sereniteit en rust.

 

Ja, dat is ervaringsdeskundigheid.
Dat snap je enkel ten volle, door ondervinden.