GENTSE DUUZE DIRECTEURS HEBBEN GEEN KLOTEN !

En bij uitbreiding de meeste anderen.

 

Het is hard om schrijven, het is geen passende taal ! Maar het is
nog veel harder om het dagelijks te moeten ondervinden. Ik schrijf
dit blogstuk naar aanleiding van een artikel, verschenen in de
krant Het Nieuwblad op maandag 27 maart. Waarbij een gevange-
nisdirecteur uit Mechelen, na 17 jaar, haar job opgeeft, uit princi-
piële redenen. Met name, zij is overtuigd dat de opgelegde bespa-
ringsmiddelen, niet langer toelaten een goed ‘detentiebeleid’ uit
te voeren, waarbij aan alle voorwaarden van de wet ( basiswet
2005/2006) wordt tegemoet gekomen.

 

Ik noem dat een vrouw met ballen. Wat ik rondom mij helemaal
niet zie. Hier wordt braafjes in het gelid gelopen, en meegepraat
met de minister, zonder enige zelfreflexie. Hoe kun je een univer-
sitaire titel behalen, en er niet naar handelen ? Geef dan je diploma
terug. Je bent niet alleen directeur, maar ook mens. En dan nog een
mens, opgeleid om de maatschappij beter te maken. Alle delen van
die maatschappij. Hoe kan je het met jezelf verzoenen, dat het
creëren van leed, een bijdrage is daartoe, en dit door slaafs, vol-
gens het regeltje, de job van je leven uit te voeren.
Waarom kom je niet in opstand met jezelf ?

 

Ik verwijs ook graag naar mijn recent gepubliceerd artikel ‘ Erva-
ringsdeskundige’. Proficiat aan allen die lef hebben !!
En zeg niet, ik doe mijn werk correct. Neen, dat doe je niet. En was
ook je handen niet in onschuld van : ik ben onwetende. Neen, je
bent niet onwetende. OK, het zal je worst wezen, wat wij als blog-
ger schrijven.
Maar er is ook nog zoiets als God, en een geweten, waar alles
genoteerd staat.

 

KAPELLE-OP-DEN-BOS 29/03/2017 – 02u55

ANN DAELEMANS (46) RUILT MECHELSE GEVANGENIS VOOR SINT-THERESIACOLLEGE

“Weinig verschil tussen directeur in gevangenis en school”

Ann Daelemans voor haar nieuwe werkplek in Kapelle-op-Den Bos. - Foto LukasAnn Daelemans voor haar nieuwe werkplek in Kapelle-op-Den Bos. – Foto Lukas

Ze stond vorige zomer nog aan het hoofd van de Mechelse gevangenis, maar vandaag is Ann Daelemans (46) directrice van het Sint-Theresiacollege in Kapelle-op-den-Bos. Van een carrièreswitch gesproken. Al bekijkt ze het zelf anders. “Eigenlijk zijn er veel parallellen tussen een gevangenis en een school”, zegt Ann Daelemans.

De leerlingen van het Sint-Theresiacollege in Kapelle-op-den-Bos zullen enkele maanden geleden wel even geslikt hebben toen ze te horen kregen dat de voormalige directrice van de gevangenis van Mechelen het directieteam van hun school zou komen versterken. Voor de collega’s van Ann Daelemans (46) was haar komst dan weer de ideale gelegenheid om de moppentrommel te openen.

“Sinds ik hier in het begin van het schooljaar ‘directeur schoolorganisatie’ werd, kreeg de school al met twee inbraken en een geval van vandalisme te maken. Meteen kreeg ik te horen: ‘Dat gebeurt pas sinds je hier bent. Je hebt zeker je vriendjes van de gevangenis meegebracht’. Daar kon ik wel mee lachen.”

Niet getwijfeld

Ann Daelemans was de voorbije zeventien jaar actief in de gevangenis van Mechelen. Eerst zat ze drie jaar aan het slachtofferonthaal, waarna ze een beleid rond herstelgerichte detentie uitwerkte.

“Negen jaar geleden werd ik vervolgens directeur in de gevangenis”, aldus Daelemans. “Ik was er verantwoordelijk voor de financiën, de logistiek en het regime. Maar uiteindelijk stond ik ook paraat voor de gedetineerden en volgde ik de tuchtprocedures op.”

Toen er vorig jaar plots heel wat te doen was rond de pensioenregeling, begon de gevangenisdirectrice na te denken over haar toekomst. “Ik moest nog twintig jaar werken en dacht bij mezelf: wil ik dit nog zo lang doen? Bovendien waren er heel wat perikelen en besparingsplannen binnen het gevangeniswezen, ook op personeel. Toen iemand me plots zei dat er een vacature was voor de directie in het Sint-Theresiacollege, heb ik dan ook niet getwijfeld.”

Vreemde regeltjes

Sinds oktober is Ann Daelemans dan ook een van de drie directeurs van de middelbare school. Voor velen een enorme carrièreswitch, maar voor haar niet. “Eigenlijk zijn er veel vergelijkingen tussen een school en een gevangenis”, zegt ze. “Het zijn twee organisaties die diensten aanbieden aan een bepaalde doelgroep: de ene aan gedetineerden, de andere aan leerlingen. Net als goede cipiers weten wanneer er iets aan de hand is met een gevangene, voelt een goede leerkracht wanneer een leerling met iets zit. En dat zal je alleen ondervinden wanneer je als leraar meer doet dan wat er op papier van je verwacht wordt.”

Ondanks dat ze uit het gevangeniswezen komt, schrok de schooldirectrice van enkele ‘regeltjes’ waaraan de leerlingen zich moeten houden.

“Zo moeten 17-jarigen nog in een rij op de speelplaats staan en mogen de leerlingen in de winter niet op het grasperk lopen. Het zijn dingen die ik op termijn mee kan veranderen, maar eerst wil ik de werking binnen de school nog wat leren kennen. Ik mag dan wel kort na mijn studies twee jaar leerkracht geweest zijn, toch ben ik een groentje in de onderwijswereld. Het wordt nu zaak om me in te werken, waarna ik vooral op het vlak van infrastructuur mijn steentje wil bijdragen in het Sint-Theresiacollege.”

Advertisements