Tussen onze geboorte en ons heengaan is er maar één element dat

ons echt gelukkig kan maken. Met name liefde. Laat het MDD- ver-

haal, nu net het verhaal van de dubbele liefde zijn.
Ja, wij allemaal, ook u, hebt een belofte gemaakt door vriend te wor-

den van dit project, het feit dat we al onze eigen talenten zouden in-

zetten, elk op zijn eigen manier, om die liefde waar te maken en van

onze maatschappij een ‘inclusieve maatschappij’ te maken.

Het grote nieuws is nu dat we graag een stap verder willen zetten.

Neen, we verplichten niemand tot iets, maar we vragen u wel  iets,

met name verbindend te worden, door het vormen van één grote

cirkel.

Wij willen het grootste platform worden van alle lieve mensen. Men-

sen van alle slag, die maar één wens hebben. Liefde delen. Er zijn

in ons Vlaamse land, zoveel mooie initiatieven over van alles, maar

dikwijls staan we alleen.

Dit platform, Marc Dendodo moet het succes verhaal worden van

verbinding, van liefde, waar we elk onze boodschap delen. Een bood-

schap onze facebook/blog moet de boodschap van één miljoen wor-

den. De kracht van de massa. De kracht van de onuitputtelijke liefde.

Deel ze nu met je vrienden. Maak uw vrienden bewust van deze

boodschap, een eenvoudige muisklik maakt hen tot onze vrienden.

Je hebt een keuze !

Steun ons nano-geluks-experiment.

Meer info, vragen, mail ons nu. Voorstellen altijd welkom.

Als niets je rest, is er nog altijd de liefde om te delen. Ja, ik dacht

er echt wel over na. Veel rest er niet in een gevangenis, voor geen

enkele gedetineerde. Zelfs je vrijheid van denken staat ernstig on-

der druk, ook al mag het niet. Het is zo.

Maar er is iets wat men ons totaal niet kan afpakken, nl. God zijn.

Oei ! Oei !, wat een uitspraak !. Wel ja, en dan is God zijn, een

beetje mijn uitspraak, voor leven als een goed mens. Liefdevol

samen leven. Ja, ook hier is het belangrijk daar een inspanning

voor te doen. Maar ook hier is de uitspraak ‘ De wereld draait door’

van toepassing. Ook hier, houden de meesten weinig rekening met

de anderen.

Het was gisteren avond weer van dat. Het philharmonisch orkest

van schudden en beven had zijn avondvullend programma inge-

zet ! Nu ja, het was ook Eurovisiesongfestival, en blijkbaar wou

men deze concurrentie aandoen.

Het is niet langer Jacques Brel dezer dagen, maar het  is nu een

sweet Blanche die onze zielen beroert. Wat kan liefde mooi zijn  !

Wat gaat de natuur en de tijd vooruit. Eén week terug bloeide de

eerste roos in Z.C. Rosie, vandaag staat de tuin bijna vol. Rode,

gele, ze zijn niet meer te tellen, net als het aantal dagen dat ik al

rondloop op deze aarde. Vandaag, net 23.415 dagen geleden,

werd ik geboren als een vrij mens. Wat gaat alles vlug.

Neen, ik ga niet weemoedig worden, maar de natuur gaat zo ra-

zend snel, dat het bijna niet te volgen is. We staan er allemaal

niet bij stil, ook niet hierbinnen de muren. Ik zag hier al honderden,

ja, zelfs duizenden mensen binnenkomen. Even zoveel miseries.

Telkens opnieuw, ondergaan wat we liefst niet over dromen. Stres-

sen om vlug vooruit te gaan, maar ondertussen gaat ook het leven,

de natuur vooruit.

Het enige wat niet vooruit gaat, is de administratieve molen van

justitie. Er zitten hier mensen, 7 / 8 / 10 maanden in voorarrest, die

later vrijuit gaan, of een straf krijgen van 6 maand of zo. Sinds de

aanslagen van 22 maart 2016, is justitie bang geworden.   Alles,

draait rond veiligheid boven alles. Maar wat is er veilig ?  Beseft

men wel wat voor impact dit allemaal niet heeft op jonge mensen,

wiens leven soms helemaal overhoop worden gehaald, om nog niet

te spreken van kapot gemaakt.

Er bestaan daar echt andere technieken voor, die trouwens minder

kostelijk zijn, en ook niet zo levensverwoestend, denk maar aan de

elektronische opvolging. Ja maar de besmetting van het onderzoek !

Ook hier een groot vraagteken ? Net alsof telefoon, bezoek, samen-

zitten niet bestaat.
Wat maakt het uit !  Of sneller onderzoeken, meer personeel !

Een van mijn dochters is bio-ingenieur, ja, dus niet zomaar de eer-

ste de beste. Ze is ook een harde tante, in een drietal bedrijven

nam ze tot heden steeds leidinggevende posities in. En toch, ja

hoor, ieder bezoek, en dit na meer dan drie jaar, is voor haar steeds

een stress-moment. En dit heeft dan niets te maken met de inhoud

van het bezoek, met name de vrede met mijn delict, maar wel met

de praktische omstandigheden.

Als familie zijn we het best wel gewoon overal binnen te komen.

Ziekenhuizen, diensten, bedrijven, en overal worden we met full-

service ontvangen.

Hier loopt dit anders. Nog steeds zijn, om een of andere reden, de

mensen erg gestresseerd voor een bezoek aan de gevangenis.

Het is natuurlijk geen eenvoudige zaak, maar ook de organisatie

zelf doet er niets aan, om het de mensen extra aantrekkelijk te ma-

ken. Een warm, welkom gevoel is nooit aanwezig, wel integendeel.

Ik ga nu niet beweren dat het personeel zijn uiterste best niet doet.

Maar de mogelijkheden en de beperktheid van het systeem,maken

het geheel erg zwaar. Dit werkt natuurlijk negatief in op het aan-

tal bezoeken, laat juist dit iets hoogst noodzakelijk zijn in het blijven

contact houden met de gevangenen.

Ik weet dat het één van de laatste zorgen is van een directie, wat

we recent nog zagen door beperking van het aantal bezoeken,

maar er zou best wel eens diep nagedacht worden om dit te verbe-

teren.

Hoera ! Hoera ! Zou ik moeten roepen. Al van toen ik hier binnen

kwam vond ik de ‘kantinebestellijst’ luxe, pure luxe, meer dan 1500

producten. Als je nu ergens tijd kunt besparen voor iedereen, dan

was het daar, en niets inboeten op broodnodige dingen. Ja, men

heeft na bijna twee jaar denken ( pff… ja ik ben nooit content) alles

gereduceerd tot 1/3 !

Ja, één derde, zie je dat het kon ? Heb ik gelijk omdat ik gelijk heb !

Neen, ik heb gelijk dat het voor iedereen gewoon beter is. Behalve

als je het inhoudelijk gaat bekijken. Ja, ik blijf zagen, maar als een

bidmatje belangrijker is dan producten voor diabetici ( die brood-

nodig zijn voor sommigen),  dan scoor je andermaal niet goed.

Ik noem dat het verschil tussen ernstig, en heel ernstig bezig zijn met

je job ! Mr. de Minister, als christen mens vragen we niet boos te zijn,

maar hoe doen we dit dan hier, na al die andere frustraties ? Hoe

vangen we dit op ?

Leer me bidden, maar echt bidden, zodat ik kan vergeven, maar ik

voel me zo zwak.. ( P.S. een matje heb ik al.)

Nieuwe wasmachines, nieuwe kleren.. een nieuwe keuken. Een

goede medische zorg. Voldoende ontspanning. Voldoende wande-

ling. Voldoende mensen. Voldoende kuisproducten. Voldoende op-

leiding. Vers eten. En nog zoveel meer. Teveel om op te sommen.

Wat denk je als je dat allemaal samen brengt ? Wat krijg je dan ?

Ja, gezaag, veel gezaag. En er kan maar één man iets aan doen.

De minister. Hij beheert de budgetten. Dus neen, de minister ziet

ons niet graag !

Alle dagen gooit de minister van landsverdediging, tientallen euro’s

op de arme hoofden van Afghanen en Syriërs, via bommen. Maar

voor deftig eten in de gevangenissen is geen geld. Wat verdienen

die Syriërs meer dan ons ? Daarenboven is het werk daar nog niet

eens menselijk, terwijl het hier deel uitmaakt van een ‘normalise-

ringsprincipe’, dat in de wet staat ingeschreven.

Arme minister !

Het is zondagmorgen, 9 u amper, en ik heb al vijf maal bezoek ge-

had op cel. Nu persoonlijk ben ik daar niet door gestoord, want om

6 u ben ik al volop aan het schrijven. Maar wat me zo stoort, is de

organisatie. Dit had best allemaal in twee of drie keer gekund.. en

dan kwam er heel veel tijd vrij voor bv. eens een goed gesprek,

met mensen die het echt nodig hebben.

Een goede bejegening, zoals dat zo mooi in de basiswet ( 2005 )

geschreven staat. Niet dat bezoek in mijn café, is een ergernis

voor mij, maar wel dat het zo zakelijk diende te gebeuren. Ja, de

lieve mensen zijn altijd zo druk bezig, maar laat het me eerlijk

zeggen, wel met de verkeerde dingen.

Lieve lezer, ik wil hier zeker geen persoonlijk verhaal van maken.

Niet ten opzichte van de bediening, niet ten opzichte van mezelf.

Ikzelf ben sterk genoeg om zo goed mogelijk mijn plan te trekken,

alhoewel… maar er zijn anderen. En de bediening, zoals bv.van-

daag is superlief. Ik droom er soms van mocht ikzelf zo lief kun-

nen zijn. Maar het is toch zo spijtig, dat je steeds maar moet aan-

voelen, dat er te weinig tijd is.

Nu, we zijn al terug één grote stap vooruit. Al is het kort, maar de

genegenheid is heftig en positief. Ik heb nog andere tijden gekend.

The Donald kiest volop voor America First en neigt naar protec-

tionisme en isolationisme. Ook al doen Wall Street en de beurzen

het voorlopig nog goed, zijn de eerste tekenen merkbaar dat het

land moeilijke tijden zal tegemoet gaan.

Het Verenigd Koninkrijk koos op basis van leugens voor een brexit.

Nadat in eerste instantie de nefaste gevolgen onder de mat wer-

den geduwd, wordt het ook voor de Britten stilaan duidelijk dat de-

ze keuze nefaste gevolgen zal hebben. Zo waarschuwde op 11 mei

de overheid dat de inflatie groter zal zijn dan de stijging van de lo-

nen, en dat de prijzen van de geïmporteerde goederen drastisch

zullen stijgen.

China werkt intussen volop aan zijn Belt & Road-project. Het trekt

honderden miljarden uit om zijn economische belangen te verster-

ken in tal van derde-landen, gelegen langsheen de vroegere zijde-

route. Op die wijze hoopt China zijn groei te bestendigen en zijn

politiek gewicht te consolideren. Het bedrag dat wordt uitgetrokken

bedraagt meer dan 30 keer het bedrag dat Amerika na WO II uit-

trok in het kader van het Marshall-plan. Het is algemeen gekend

dat dit plan niet alleen Europa uit het moeras trok nadat zijn econo-

mie volledig platgebombardeerd was maar tevens Amerika voor

decennia bevestigde als economische grootmacht.

Waarom stelt de Europese Unie zijn eigen versie van het Belt &

Road-project niet voor ? Investeringen zorgen voor welstand en

welstand zorgt voor tevredenheid en maakt dat het welvaartssys-

teem kan blijven bestaan.

Er kan op Europees vlak bijvoorbeeld geïnvesteerd worden in

groene investeringen, teneinde de klimaatdoelstellingen van Parijs

2030 te halen. Er kan bijvoorbeeld geïnvesteerd worden in een

nieuwe versie van het TGV-systeem, door de huidige treinen te

vervangen door Maglev-achtig systeem, deels rijdend in tunnels

aan een snelheid van ruim 400 km/uur, als verbinding tussen de

Europese hoofdsteden. Het zou symbolisch zijn voor de Europese

eenheid als eerste lijn de as Parijs – Berlijn aan te leggen. Deze

twee wereldsteden zouden dan binnen een tijdsbestek van max.

3 uur aaneengeklit zijn. Het zou bovendien de Europese technolo-

gie stimuleren. Wat heeft het maanproject allemaal niet teweeg-

gebracht aan positieve uitvindingen . Zou het tevens geen mooie

ode zijn aan 200 jaar treinen ? Het is toch de trein die ervoor zorg-

de dat de tijd universeel werd en de wereld op mekaar werd afge-

stemd, die ervoor zorgde dat dorpen werd ontsloten en die een

ganse economische ontwikkeling tot stand bracht.

Zo zijn nog tal van grensoverschrijdende projecten op te sommen.

Dat dergelijke investeringen op Europees gebied dienen te gebeuren

staat buiten kijf. Als Europa 1500 miljard kan spenderen aan onder-

steunen van de banken, kan het ook wel eenzelfde bedrag vinden

om de reële economie te ondersteunen. Gespreid over een periode

van 50 jaar – de gemiddelde levensduur – bedraagt deze investering

per Eu-burger 16 cent per dag. De return on investment is evenwel

enorm.

In plaats van grenzen en muren op te trekken zou men beter samen-

werken en de grenzen verleggen. In zijn bejubelde boek ‘In Europa’

citeerde Geert Mak de dichter-journalist Théophile Gauthier die om-

streeks de jaren 1900 jubelend schreef dat ‘ Parijs niet kan bestaan

in de gedaante van het Parijs van vroeger ( dus voor Baron Hauss-

mann ingrijpens). De beschaving baant zich brede wegen te midden

van de duistere doolhof van straatjes, kruispunten en doodlopende

steegjes van de oude stad. Zij velt huizen zoals de pioniers van

Amerika bomen vellen’.

Het positivisme hoorde bij de tijd : vooruitgang en materiële wel-

vaart waren mogelijk. Dezelfde gedachte als in de jaren van de her-

opbouw. Het is dit positivisme dat we terug in ons hart moeten slui-

ten. Laat ons terug dromen hebben.

                                                                    WPM.

Er zijn al heel wat psychologen die er hun tanden hebben op stuk-

gebeten, zoekende naar oplossingen voor de problemen van seks

voor gedetineerden. Het zal je niet verwonderen dat eenzame op-

sluiting, voor meestal seksueel zeer actieve testosteronbommen

(de meeste gedetineerden zijn mannen, amper 5 % in België  zijn

vrouwen, wat niet wil zeggen dat de vrouwen ook niet seksueel

actief zijn), geen sinecure is.

In het verleden hebben directies zich het hoofd gebroken, hoe dit

enigszins te kanaliseren, om frustraties niet te laten ontsporen.

Speciale TV-kanalen, allerlei porno-tijdschriften, en ongestoord be-

zoek. Voor hen die dit niet kennen, dit is bezoek van iemand, zonder

bekijks.

Maar dit allemaal is zo ‘fake’, en op commando. Eigenlijk voldoet dit

niet aan de behoeftes die opkomen, zonder tijdsbepaling. Dus het

aantal frustraties bleef zeer hoog. De nieuwe directeur heeft nog

niet veel kunnen ten positieve veranderen, maar hier heeft hij wel

een oplossing voor gevonden.

Maar waar heeft hij dan de mostaard gehaald ? Neen, niet bij Fredje

Tierentyn, maar bij ‘thuis’. Het idee, rond de gehandicapte Luc Bo-

mans, bracht onze directeur ook op een goed idee. Voortaan kun-

nen gedetineerden beroep doen op de griffie, om een prostituee te

bestellen, telkens als ze dit nodig achten. En bovendien wordt de

service gratis aangeboden.

Er is wel één voorwaarde, de aanvraag moet twee maand op voor-

hand aangevraagd worden, kwestie van alles tijdig te kunnen rege-

len op de griffie.

Zie je dat Gent een voorbeeld functie heeft ? De minister heeft het

ooit al gezegd in het parlement !

Lang leve de nieuwe directeur.

Z.C. Rosie, de duuze, den bak, de Nieuwewandeling, de peniten-

tiaire instelling Gent ( in het kort PIC ), zijn allemaal mooie namen

voor iets minder moois.

Maar vandaag, acht mei, is er opnieuw hoop.

Toen ik deze morgen vroeg ( 05 u) naar buiten keek, heb ik haar

ontdekt. Neen, niet die schoon madam aan de overkant, collega

gedetineerde op blok D ( de vrouwenafdeling ).

Maar, de eerste roos. Ja, ze was open gespat, net als onze hoop.

Want het is toevallig of niet, vandaag een speciale dag. Het is de

dag van de vrede, het einde van W.O.II.

Betekenisvoller kan dit niet zijn. De roos, de liefde, de hoop, vrede,

allemaal basiselementen van een vernieuwd beleid in de peniten-

tiaire instellingen.

Maar, spijtig genoeg, blijkt dit allemaal ‘whisfull thinking’. Net deze

dagen gaan de besparingen drastischer toeslaan. Minder wande-

lingen dan vorige zomer, minder bezoekuren dan altijd al gewoon,

minder socio-culturele activiteiten, meer stress en nervositeit onder

het personeel, maar er is iemand die het allemaal voor bekeken

houdt. De algemene directeur vertrekt net nu op vakantie.

Mijnheer de directeur, ik hoop dat u veel rozen mag ontmoeten, en

ook veel fijne ontspannen momenten. U weet hoe belangrijk dit is

voor een frisse geest, en dat is dan weer belangrijk voor… nieuwe

bloemen !