Ja, het is weer zover. De ronde van Frankrijk. We zijn er allemaal

van in kennis. Je kan er niet naast kijken. Eén van de grootste sport-

evenementen in West-Europa. Het spreekt tot de verbeelding van

elk sporthart. Vorig jaar gaven we u elke dag een kort rittenverslag.

Dit herhalen we niet. Slechts enkele sporadische woorden proberen

we u mee te delen, gewoon omdat ons hart ervan overloopt.

Merckx en zijn vele volgers hebben een speciaal plaatsje in ons

hart. We hebben ons vandaag bij de opening in Düsseldorf ( D) eens

verdiept met te kijken in het hoofd van die renners, terwijl ze aan het

koersen zijn. Wij zien de koers totaal anders dan de renners zelf.

Wij denken dat koersen een soort vakantietrip is, en vooral in een

ronde zoals Frankrijk bijvoorbeeld. Maar een echte renner is tijdens

de koers daar niet mee bezig. Het is wat leeg daar binnen in zijn

hoofd.

Die man is maar met één zaak bezig. Wielen, ja, het achterwiel van

zijn voorganger, en zijn voorwiel. Zij zijn gefixeerd op  ‘ opletten ‘ en

hun ‘ veiligheid ‘. Denken hoe ze meekunnen met een ander, en

sporadisch pogen te ontsnappen aan die anderen. Zij zien alles

wat rondom hen aan het gebeuren is amper. Vraag hen niet naar

merkwaardigheden die in de massa gebeuren, het landschap.

De bergen voor hen, zijn geen mooi, fraai landschap, maar hard

labeur, een helse opdracht waar ze over  ‘moeten’. We houden

allebei van koersen, de renner, de supporter, maar ons hoofd denkt

er zo anders over.

Je kan het zowat vergelijken met een gevangene, en jullie buiten,

we denken er beiden zo anders over.

Angel is soms verloren in haar hoofd. De eindeloze routine, maakt

dat ze soms niet meer weet welke dag het is bij het opstaan. Er-

ger nog is het eindeloze hopen en wachten. Je verliest niet alleen

je hoofd, maar ook het noorden. Alles is wel goed bedoelt, maar

veel is ook meestal hetzelfde ‘ goede bedoelingen ‘, en daar blijft

het bij. Maar wat wil je, mensen die zelf niet gemotiveerd worden

door hun bazen, hoe zouden ze de stiel leren om ons te motiveren?

En dan die ‘ ups and downs ‘. Wat vandaag zus is, is morgen zo.
Wat vandaag goed is, is morgen slecht. Er zullen wel redenen voor

zijn, maar aub. leg het me eens uit ? Ik kan luisteren, ik ben bereid

me aan te passen. Maar h e l p me minstens op het goede spoor.

Neem tijd voor me. Zeg me waarom zoveel dingen zo ingewikkeld

lijken, zodat ik het niet begrijp. Maar je hebt nooit tijd.

Het gaat echter wel over mijn toekomst. Ik wil wel, maar alleen is

niet gemakkelijk. Ik heb zoveel in mijn hoofd, dat ik kwijt wil aan

mijn vrienden, familie, aan jullie, lezers. Maar ik heb vooral veel mui-

zenissen. Piekeren noemen de sociaal werkers dat. Zet het van je

af, is hun antwoord. Maar dat is rapper gezegd dan gedaan.. ik ben

zwak, en versterken, alleen tussen die muren, moet je wel een heel

sterke zijn.

En ja, ik geef toe, dat is niet aan mij besteed. Maar een beetje hulp

zou altijd welkom zijn, en mij een spoorslag geven om de juiste weg

op te gaan. Stap voor stap mijn hoofd leegmaken, en opvullen met

frisse gedachten. Met toekomstbeelden. Ik heb je nodig, en daarom

mag je ook in mijn hoofd kijken.

Ik mis zoveel. En wat ik mis ik dan ? Kennis. Dag aan dag word ik

me meer bewust van mijn onkunde. Er is nog zo heel veel waar

ik niets van af weet, of heel weinig. En dat maakt me wel wat droe-

vig. Als ik bepaalde mensen bezig zie, of hoor op TV, denk ik soms:

hoe onthouden, hoe weten die dat allemaal ?

En ik wil dit ook kunnen, en ik lees, en ik lees, maar het lijkt net

alsof hoe meer ik lees, hoe meer er te lezen valt. Ik voel me zo

armoedig aan woorden, aan kennis, aan uitdrukkingsvermogen. Ik

wil zoveel meer, maar voel me zo beperkt. Alleen al het hier zitten,

ook al zijn er ook wel wandelingen ( tijd ), is zo beperkend.

Denk maar aan off-line zijn, niet de kans hebben om via internet

de wereld te verkennen. Denk maar eens na, hoeveel keren per

dag we allemaal internet gebruiken. De snelle informatica, commu-

nicatie, socialisatie. Ja, tijd is er wel genoeg. Maar wat doe je met

die tijd ? TV-hangen, lummelen, nutteloos werk verrichten. Kortom

niets, of weinig dat passend is in een moderne maatschappij.

Dit is voor mij nog zo een punt om te zeggen, dat de huidige vorm

van straffen, zo ouderwets en negatief is. Hoe kan men een gede-

tineerde afsluiten van het internet, iets wat de hoofdzaak geworden

is in een normaal bestaan ? Goed, er zijn mensen die dit misbrui-

ken, maar dan nog kan men beperkingen invoeren.

Wanneer zal Justitie overgaan tot een individuele benadering van

zijn klanten ? Ondoenbaar reageren de meesten. Niet juist, is mijn

antwoord. Alles opnieuw is afhankelijk van je project, van je prio-

riteiten. Maar voor onze regering liggen de prioriteiten nog bij de

hamer en beitel.

Nu, daar kan je mooie sculpturen mee maken.

Oei, wat een moeilijk onderwerp ! En bestaat dit wel ? Wat is iemand

haten ? Het is vast en zeker een emotie, en je zou het ook omzich-

tiger kunnen uitdrukken. Een zekere afkeer hebben, geen sympathie

hebben, geen empathie willen voelen. Ik zeg wel ‘willen’, ttz. niet –

willen.

Maar wie zijn ze ? Wel, het zijn burgers, die hier werken. We noe-

men ze voor het gemak cipiers, de penitentiaire beambten. Alvorens

verder te schrijven, want het moet echt wel van mijn hart : ze vor-

men geen meerderheid. Maar, ze zijn er. De mensen die vinden dat,

we , datgene wat we gedaan hebben om hier te komen, maar niet

hoefden te doen. En het vervolg is,  ja, dan hadden ze zichzelf alle

miserie uitgespaard !

In dat laatste hebben ze gelijk. En eigenlijk ook in het eerste. Maar,

dan blijft de grote vraag, in hoeverre doet iemand vrijwillig wat hij

doet ?  Of doet hij wat hij doet, omdat hij is, wie hij is. Een mens

met gebreken, die misschien zelfs niets met dat  ‘ zijn ‘ te maken

heeft. Wie zegt dat hij niet zo geboren is, wie zegt dat hij mal-chance

heeft gehad, door te leven waar het leven minder kansen gaf.

En zelfs, als hij dan verantwoordelijkheid draagt voor een al of niet

belangrijk stuk, is miserie dan zijn verdiende lot, en zal die miserie

iets bijdragen aan een beter mens ? Zal die miserie iets bijdragen

aan een beter leven voor jou die zo over hen denkt ?

Neen, lieve lezer, ik hoorde dit nog maar een paar keer deze week,

en het trof me diep. Ik begrijp de reactie in het heetst van de strijd,

maar pas daar mee op. Zo dienen we niemands zaak.

Ja, ik hoef u dit niet te vertellen. Ik heb veel, heel veel tijd. En soms,

en dit is uiterst zeldzaam, gebruik ik dat al eens om na te denken.

Iets dus  ‘na’ het denken… het laatste is al twijfelachtig bij mij, dus

in hoeverre zit het dan goed met het  ‘na’-denken.

Bij één van die oefeningen, had ik het over mijn voorganger, of –

gers. Wie zat hier al allemaal, op dezelfde plaats als ik. De gevan –

genis staat hier al meer dan honderdvijftig jaar. En als iedereen

zo gemiddeld drie jaar hier verblijft, en zo een tien keer gemiddeld

verhuisd in de loop van zijn carrière, hebben hier al 500 man gelo-

geerd, zonder de grondliggers, nog eens zoveel, dat maakt mini-

maal duizend man, op één cel.

Hoe afgeleefd moet die cel wel niet zijn ? Maar, laat ons zeggen :

dat valt best mee. Alle dertig jaar eens herschilderen of een nieuw

vloerke in tegeltjes, en hopla.. nieuw leven. Maar wat hebben de

muren gehoord en gezien van miserie ? Je kan het niet beschrijven.

Als ik adem, ruik ik nog altijd de geur van de verdamping van bit-

tere tranen. Als ik voel, dan voel ik de trillingen van onmacht, die

een geworden zijn met deze betonnen constructie. Als ik luister,

hoor ik het schreeuwen en vloeken van zovele gefrustreerden. En

als ik denk, dus ja na-denk, dan denk ik aan alles wat die mensen

verkeerd gedaan hebben. Steeds maar opnieuw !

240.000 mensen, alleen al in Gent.. wat is dat toch met onze maat-

schappij ? Wanneer pakken we dit anders aan, wanneer lossen we

dit op ? Stop aan het geschreeuw, aan die onmacht, aan die tranen,

maar stop ook aan al dat veroorzaken van onheil.

Zorg en preventie zijn de sleutels tot het openen van de sloten.

Ik heb nagedacht !

Voor mijn lezers, de PSD, is de dienst in detentie, die instaat voor

de psycho-sociale begeleiding/opvolging van de gedetineerden.

Voor vele gedetineerden lijkt dit de verschrikking. Wat ik allemaal

hoor op de wandeling, is niet na te vertellen.

Ik wil eerst de reden vertellen. De PSD- verantwoordelijke is dik-

wijls de slechte boodschapper. Hij of zij, is de persoon, die heel

veel te maken heeft met je ‘ status ‘ binnen het regime. Als je in

bepaalde tijdsvoorwaarden komt, om gunstmaatregelen te krijgen

(verlof, Elektronisch toezicht, uitgaansvergunning, gunstmaatregel

Wet Lejeune ) dan zullen deze mensen, samen met jou, een dos-

sier opstellen, en ook hun persoonlijk advies geven over je slaag-

kansen. Als er dan al iets misloopt, is het meestal  ‘ de schuld ‘

van deze mensen. Maar, goed kijkende in hun hoofd, zou ik zeg-

gen : niets is minder waar.

Ze staan voor de maatschappij, die wil inschatten wat je reële kan-

sen zijn op volledig herstel, en ook op eventuele nieuwe afwijkin-

gen. Hiervoor zijn natuurlijk een paar geijkte formules, vervat in een

dossier. En het is juist hierin, dat velen van ons tekortschieten, of-

wel gelegen aan henzelf ( motivatie ), of omstandigheden ( gebrek

aan.. ) Maar dit wordt dan allemaal geprojecteerd op die PSD-

verantwoordelijke, die beladen wordt met alle zonden van Israël.

Geen tijd, geen zin, geen begrip, geen inzicht, geen medelijden,

enz… en ik bespaar u dan nog de meest gore titels. Als er nu, wat

mezelf betreft , één dienst is in detentie, die behoorlijk werkt, dan

is het voor mij de PSD.

Dit wordt een specialleke. Alleen al het nummer ‘ 33 ‘, was voor mij

altijd iets veelbetekenend. Heeft het verband met de leeftijd van

Christus, het cijfer drie ? Ik weet het niet, maar het heeft iets magisch.

Dus ik wil van deze ‘ in het hoofd van ‘ iets aparts maken. Misschien

is het slim wat ik probeer te vertellen, of misschien heel dom. Maar

ik ben er stilaan van overtuigd, dat ik alles nog veel meer moet bren-

gen.

En daar gaat mijn  ‘ special 33 ‘ over.  Namelijk het vrijuit mijn ge-

dachten publiceren, omdat er wel wat goede zaken inzitten. Echter,

daar ik wat schroom heb, durf ik het niet altijd. Misschien ontbreekt

me de gave, om de juiste techniek te vinden. Maar, dan denk ik weer,

als ik het niet breng, wie gaat het dan brengen ? En ik heb het dan

vooral over mijn verhaallijnen in mijn blogs : Port to hell-o en Marc

Dendodo.

Los van de vele andere zaken, geef ik een aantal voorbeelden van

mijn visionaire gedachten. Weet ook vooral dat ik niet wil zeggen dat

ik uitvinder ben van die gedachten. Ik hoor, zie en lees hier wel veel

over, en meestal maak ik dan een goede cocktail. Een paar voorbeel-

den hiervan. Vooreerst ons concept S.R. ( sociaal radicaal ) de derde

weg, een welfaristische visie op een inclusieve maatschappij,   ge-

stoeld op het Marc Dendodo verhaal, bestond al lang als beweging,

voordat E.Macron in Frankrijk zijn  ‘ en marche ‘ heeft opgericht.

Iedereen spreekt over deze nieuwe cultuur van politiek bedrijven,

maar ik denk dat wij wel een patent hebben op de diepgang van de

ideologie.

Een dergelijk iets had ik rond  ‘ de media en hun omgaan met aansla-

gen’. Reeds langer dan vandaag wijs ik op het gevaar van ‘ copij –

copy-cat gedrag’ en het geven van een bekendheids – forum aan de

meest laakbaren, extremisten.

Gisterenavond op Canvas zag ik een auteur net hetzelfde vertellen.

Hij schreef er een belangrijk studiewerk over. En zo waart er nog

een en ander rond in mijn denkertje.
Ik hou jullie op de hoogte.

Dit is al ons eenendertigste vervolgverhaal van ‘ in het hoofd van’.

Een diarrhee van onderwerpen en schrijnende situaties. Misschien

soms wel wat teveel voor mijn arme lezers, denk ik soms. Maar

soms denk ik het niet. En dan haal ik er wat wetenschap bij, na-

tuurkunde, psychologie. Ik vertel in het kort, hoe ik het zie.

Als je iemand wilt overtuigen, iets wil laten doordringen, vergelijk

ik het een beetje met een ‘marteling’, zoals dit in bepaalde onder-

zoeken wordt toegepast. Je weet wel, de druppeltechniek. Als

je een volle kom water wil laten overlopen, dan laat je in het mid-

den op regelmatige tijden, een druppel vallen. Die veroorzaakt

golven, en als je dit verveelvoudigd, gaan de golven zich ver-

sterken en uiteindelijk zal de zaak overlopen. Een korte uitleg van

een gekend proces.

Zo ook ongeveer werkt mijn systeem. Ik breng veelvuldige momen-

ten aan van informatie, omdat op de eerste plaats er ook zoveel

informatie te melden valt. Maar ook in de hoop dat hierdoor er

altijd wel iets zal blijven hangen. Mijn grote vrees is, dat het ons

met z’n allen, een beetje koud laat, het is de   ‘ver van mijn bed

show’.

Maar, lieve lezer, dat wil ik in jullie hoofd printen. ‘Het’ – mag ons

niet koud laten. Dat jullie niet veel kunnen doen, is ook geen waar-

heid. Elk van ons heeft de kracht van de massa, jullie kunnen

onze boodschap doorgeven, viraal maken. Twijfel nu eens geen

seconde, en doe die stap. Make your friends our friends. Like us.

We zijn niet trendy, sexy, sensationeel, maar we zijn met onze

acties wel noodzakelijk, soms wel levensnoodzakelijk.

Geef ons die steun, laat die golf van warme sympathie uit jouw

brein overgaan naar vele anderen. Loop over van ons.

Ze is van Maria-kerke. Kan het mooier ? Het doet me zo eeuwig

denken aan Bethlehem. Iemand van Bethlehem moet toch wel iets

magisch in zich hebben. De geboortegrond van Christus. Ooit kus-

te ik er de grond, je weet wel, een gekend gebaar van een van on-

ze vorige Pausen. Niet dat ik me evenwaardig voel, maar het teken

is zo vol geladenheid. Grond kussen, aarde, waarheen we alle –

maal terugkomen.

Maar neen, niet Bethlehem, maar Mariakerke is haar geboortegrond.

Maria en kerk, ook dat doet dromen. Ook dat roept iets af over ons.

De verbondenheid met de grond van onze geboorte is echter niet

altijd zaligmakend. Neen, ons blond stootje is niet zo heilig als  het

eruit ziet. Uitschijnen wel, maar zijn ! Dat is een andere zaak. Onze

stoot is verliefd. Ja, hoe kan dat ? En dan nog wel op een mooie

gast. Het type Tunesiër, sterk te vergelijken met Zuid-Italianen, of

Sicillianen. Mooi en meedogenloos. Het ideale kleurtje en lijntje.

Six pack, strak kontje. Ik begrijp haar.

Hij is van de Brugse Poorte, niet ver van Mariakerke, zeer gekend in

Gent als drugshol. Misschien is het wel een remedie om te verbete-

ren in haar psycho-sociale toestand. Genotsmiddelen, waaronder

liefde, want zo zien velen de liefde, zedenverzachters.

Er is dus hoop.

Wordt vervolgd.