Bendevorming, een verzwarend element bij justitie, en die snel wordt toegepast, als meer dan twee personen zich samen scharen rond een project.

Net zo gebeurde rond het project ‘De Huizen’, naar een idee van gevangenisdirecteur Hans Claus, een nobel man die samen met tientallen anderen iets verniewends  op tafel bracht, voor wat betreft detentie. Noem het ook het project van een meer individuele benadering.

Optimisten of realisten, ik laat het in het midden, maar zeker geen activisten. Het project liep vele lange jaren, en monde uit in een schampschot voor de boeg van de armada  van Justitie, dewelke twee graden van koers wijzigde, de kapitein, Koen Geens, tekende een princiepsakkoord voor een aantal testcases, en klaar is kees (zie o.a. onze pdf op onze f.b.- groep Gentse nieuwe wandeling gazette)

Ondertussen blijft alles bij het oude, dezelfde filosofie over de uitvoering van detentie blijft. Doorgaan, meer schade toebrengen aan mensen, zowel de delictplegers, als nieuwe onschuldige slachtoffers (recidive)  (zie o.a het geval verpleegster Antwerpen, zie Luik, zie zo vele stille doden). Dus ja opnieuw failed state.

Ik wil niets tekort doen aan dit mooie iniatief, in de logica van, helpt het niet, dan schaadt het niet, maar het mag momenteel geklasseerd onder ‘to little’.

En wat mij nog het meest ergerde, waar blijft ‘de bende’. Waarom werden ze geen activisten. Soms voel je je moreel verplicht om op de bres te staan, om überhaupt I E T S te doen. Activist zijn is geen schande, het is wel een M U S T

Mr. Claus en co, op vacantie ?  Gentse Feesten !

De nieuwe wandeling in Gent, ja dan kan je niet anders dan meefeesten. En niet zomaar tien dagen, maar de volle drie weken. Net als de congé in de bouw. Drie weken lang wordt er geen steen verlegd. Alleen maar feesten, feesten als de beesten, zo zou je het bijna kunnen noemen.

En dan bekijk ik mijn buren, een Tsetjeen, een Rus, een Afgaan, een Marrocaan, een echte Turk, een Tunesieër, en ja zelfs een Antwerpenaar. Bloot (ja het was heel warm die dagen)en spelen, alle dagen iets te doen.  Ja zelfs op zondagmiddag 13h, starte Tomorrowland, niet in de schorre in Boom, maar in de nieuwe wandeling. Echte orkesten. Ik lag te dromen (ijlen) in mijn bed. Mijn bloedsuikerspiegel stond 400, (n.v.d.r.  nrml.  90 toegelaten) Ik had zonet geroosterde in frietvet aardappelen gegeten met stoverij, zonder groenten,(zoals zon dikwijls)  en als dessert, een gesuikerde yoghurt.

Andermaal deze week vroeg ik naar gezonde diabetesvoeding ? Budgettair niet haalbaar, was de reactie !

Verdomme dacht ik, en al die brood en spelen, al dat lawaai ? Is dat allemaal dan pro deo ? Ja ze kennen er wat van in den bak, feesten en pro deo’s. Oh ‘t zal van een ander budget zijn, ja ander budget wel, maar dezelfde ziekte/of gezondheid, je mag kiezen.

En de leie klaterde verder, ze sprak zo mooi in ‘t frans (de leie in Gent) ‘Je m’en fou de tous’

Je mag het niet doen ! Maar je mag zoveel niet, maar soms zit je zo in mekaar, heb je dat emotionele niet in de handen, hoe rationeel je er ook gaat over nadenken. Dan handel je op automatische piloot.

Waar heb ik het over ? Wel ik loop hier binnen de getraliede muren zo al een tijdje rond en dan ontmoet ik zeer regelmatig mensen die hun verhaal doen. Deze instelling is een arresthuis, maar niets is zoals vroeger. Vroeger verbleven gearresteerden, meestal kort in voorarrest. Heden ten dage lopen zelfs de minder zware problemen uit op verblijven die de zes a acht maand, gemakkelijk overschrijden, wat in sé wil zeggen, dat verdachten soms langer in voorarrest zitten, dan hun  eigenlijke straf effectief zal dienen uitgezeten.

Maar justitie maalt heel langzaam, en als je het mij vraagt veel te langzaam. In mijn dorp van geboorte, hadden we daar een naam voor, die hier niet al te mooi zou klinken. Maar naast die wansmakelijke uitspraak, is er ook de immense schade die aangebracht wordt. Zes maanden of langer opgesloten zitten, veroorzaakt een enorme impact op het leven van een mens. Huis, werk, relaties, veel gaat meestal, in die tijd, verloren/kapot. En dit terwijl er heel wat onschuldig zitten, of effectief een kortere straf ontvangen, die op andere wijzen kan ingevuld  (NVDR: straffen beneden de drie jaar kunnen gemakkelijk via enkelband worden uitgezeten) wat een niet zo drastische impact heeft op het sociaal weefsel.

Ja, ik ween bij al dat nodeloos tandengeknars. Failed organisation ! Andermaal !

Waar men gaat langs Vlaamse wegen, komt men asbest tegen.  Duivenkotten, landbouwafdaken, gewone huiskotten. Ze werden er midden vorige eeuw in massa neergepoot, en overal mee toegedekt. Asbestcementplaten, ondertussen gekend als de stille killer. Zolang hij vast zit, gaat het nog, maar eens vrij dood hij onvermijdelijk. Welnu, hetzelfde fenomeen doet zich voor in de Gentse nieuwe wandeling, ook gekend als den bak, de duuze.

Een stille maar hardnekkige killer is aanwezig, met name diffuus lawaai… altijd en overal is er storend lawaai aanwezig, dat onbewust invreet op de gezondheid. Het veroorzaakt stress, hoge bloeddrukken, en is zelfs op termijn, aldus wetenschappelijk bewijs, dodelijk, net als asbest.

Het ergste is, buiten wordt er heel omzichtig omgesprongen met de vrijgekomen asbest. Men heeft speciale equipes en technieken uitgebouwd om de bevolking te vrijwaren. Gezondheid voor alles ! Maar binnen de muren wordt er zelfs nog niet beseft wat lawaaierigheid allemaal veroorzaakt bij een mens. Men denkt er zelfs niet over na. Het blijft tot vaststellingen, en af en toe een zure oprisping van iemand, maar voor de rest geen enkele actie. Integendeel, klachten worden stelselmatig afgedaan als eigen aan de situatie, of toevalligheden, afhankelijk van een zieke persoon. Aanvaarden is de enige emedie.

Failed state noemen ze zoiets. Failed organisation.  Schame on you !

De doorsnee psychologen gaan me zeker begrijpen. Allereerst heb ik het zeer moeilijk met de omschrijving ‘dood’. Wat is ‘dood’ eigenlijk bestaat het voor mijzelf niet. Als ik er ben, dan is de dood er niet, en als de dood er is, dan ben ik er niet. We kennen, of kunnen mekaar dus niet kennen. Maar ik heb het hier in mijn betoog, niet over de fysieke dood. Ik heb het over de psychische dood, die mijns inziens zoveel erger is.

Ik stap even terug naar wat wetenschap, in een niet zo ver verleden. Nu ver, in mensentaal, niet in termen van de evolutieleer, daar spreek we amper over een milliseconde, een eeuwigheid dus. Maslow, de vader van de sociale psychologie, verkondigde bij de mens een behoeften piramide, bestaande uit een vijftal trappen, waarbij je steeds trapsgewijze, van de laagste naar een hogere gaat, al naargelang je eigen behoeftes. Een dak, eten en drinken, veiligheid zijn trappen, die voor de meesten invulbaar zijn, warmte en liefde, gaat al wat moeilijker, maar trap vier, zelfwaardering, en vijf, zelfontwikkeling worden voor velen al veel te hoog gegrepen. Voor mij waren vier en vijf super belangrijk. Ik studeerde, werkte en vocht mijn ganse leven voor waardering. Iets wat me binnen de muren, totaal werd ontnomen. Maar dit proces gaat niet alleen over, binnen de muren, het is een kanker die je ganse maatschappelijk bestaan aanvreet, om je uiteindelijk, achter te laten in een totale vereenzaming, en waardeloosheid. Je bent voor niets en niemand nog belangrijk, en al zeker niet als je eenmaal de grens van de vier jaar voorbij bent.

Je waardigheid is opgevreten, en dan ga je dood, niet klinisch, maar mentaal. Voor mij, andermaal het bewijs, lange gevangenisstraffen zijn totaal nutteloos, integendeel ze schaden zelfs enorm.

Je weet wel, of mogelijks ook niet. Zo van die momenten hebben, van, wat doe ik hier verdomme. Ik wil nog zoveel doen, een encyclopedie volschrijven, de wereld verkennen van N naar Z, van alles maken. Maar ik zit hier gewoon te niksen. Het niksen dat werkelijk niks meer is dan niets !  Ik pers mijn gedachten leeg als een citroen, maar er komt al lang niets meer uit, geen bitter geen zoet…alles lijkt leeg…

I will Always love you zingt Witney Houston, en dat geeft me opnieuw moed om richting vooruit te denken. Ja, achter alles is er de liefde, die blijft. Ook als is ze beperkt in aantal personen. Ooit was je geliefd door velen, je stond op de bühne van het leven. Succes noemen ze dat. Nu is er de herontdekking van de liefde. Je weet wel, ervaren wat echte liefde is. Maar ze is zeldzaam en oh zo beperkt in aantal. De bühne is weggesmolten, je weet wel het eco-systeem, de opwarming van de aarde, of is het de vluchtigheid van relaties. Ooit was je hun king of today, nu ben je bajesking. Je vecht er tegen, je gebruikt al je energie, maanden, jaren. Maar allemaal begeven ze het. En dan komt ze, die leegte, die immense grote oceaan van tranen, die uitmond in eenzaamheid en de tijd zitten wegpinken. Bijna roerloos, bijna gevoelloos, rimpelloos de oceaan oversteken op weg naar weet ik veel, tussen N en Z.

Is dit ondankbaarheid ? Neen ! Het is radeloosheid van iemand met zoveel ambitie, die zijn eigenwaarde totaal ziet denegreren, en soms liever alles zou wegpinken….

Maar dan is er opnieuw Witney Housten  ‘I will Always love you’

Het verhaal van de wandelgangen !  Maar in den bak zijn de wandelgangen eindeloos !

Communicatie, volgens alle psychologen de basis van reintegratie voor elke gedetineerde. Daar bestaat geen discussie meer over. Telefoon is een van deze elementen, maar laat het in de bak nu juist het zwakste zijn. Meestal wordt nog een systeem toegepast,uit de jaren 70. Heel centraal, moeilijk bereikbaar en peperduur. Maar de minister beloofde aan de vakbond (begin vorig jaar) en dit naar aanleiding van de langdurige staking, beterschap. Er zouden dringend moderne systemen op cel komen, aan marktprijzen. De doelstelling van de overeenkomst met de vakbond, was de vele bewegingen  dat telefoneren met zich meebrengt, nu, te gaan beperkingen, wat de arbeidsdruk ten goede kwam.

Vorig jaar werden in allerijl, bij ons kabels getrokken in alle richtlijnen… hij kwam.. wie de sint, neen de telefoon op cel. De technische dienst stond onder druk, alles diende klaar te zijn, voor na de zomer… alleen werd er niet verteld welke zomer. We schrijven nu 23 juli 18, de zomer is opnieuw langs de Gentse feesten geschoven.. Of andermaal, het verhaal van nu of nooit.. het verhaal van de nieuwe wandeling gangen. Nu voor ons lijkt zelfs het ongewone, gewoon. Zelfs Godot laat hier nog altijd op zich wachten

Samsung, Apple (I-Phone) ze maken ze in snelle evolutie, telkenmale een verbeterde versie.

Ooit waren het uitsluitend sleuteldraaiers, die zelfs als het nodig was, hardhandig de orde handgaafden…in de film wordt gezegd tot bloedens toe. Maar hoe afgesloten ook het wereldje van binnen de muren, publiek en academici slikten dit niet langer…

Er kwamen cipiers 2.0. Deze kregen een duidelijk profiel/statuut, wat hun taak betrof. De cipier werd penitentiair ambtenaar. Maar geen titel zonder inhoud. Ambtenaar staat ook dikwijls voor formeel. Goed de regels kennen, en vooral ook strikt toepassen. Alles werd in een strikt keurslijf gestoken, de cipier draaide niet langer alleen de sleutels om, maar besliste ook niet meer om de orde te herstellen. Directie en politie, wanneer nodig, namen alles in handen. Deze 2.0 versie zorgde er ook voor dat de afstand tussen cipier en gedetineerde groter werd. Wat voordelen had, maar ook vele nadelen, bvb op het vlak van bejegening. Iets totaal tegengesteld aan wat de psychologen en criminologen uit de jaren 80/90 voor ogen hadden. Het regime, net als de ganse maatschappij, verharde, wat ook sterke invloed had op de klanten.

Vandaag staan we aan de vooravond van de voorstelling van de cipier 3.0. In de praktijk bestaat, de man of vrouw al. Hij/zij is handig, zeer flexibel, administratief onderlegd, bezit veel empathie en weet die via bejegening om te zetten in een dagdagelijkse taak die veel te veel gevraagd is voor één man/vrouw. En daar draaien vele discussies om met de vakbond. WIE WORDT DE CIPIER 3.0

Mijns inziens is er maar één oplossing. Splits de job in twee eenheden. Enerzijds de pure sleuteldragers, waarvan de taak bepekt, maar strikt omlijnd is, en dit onder andere door een verstandiger aanpak van het veiligheidsprotocol (waarom geen GPS systeem van opvolging, ook intern) En schep een tweede categorie ‘personeel’ onder de noemer ‘zorgend/opvoedkundig’, dat al zijn inspanningen doet, door te werken op één van de doelstellingen van straffen. Met name, reïntegratie in zijn breedste vorm.

Mr. de minister er zijn nog vele klippen te omzeilen, maar alles begint met een goed plan, en de vraag is alleen, heeft u überhaupt wel een plan ?

 

Weinige van onze verhalen zijn fictie. Af en toe kruipen we even weg ‘in het hoofd van’, en proberen we fictie en realiteit te mengen. Maar de meeste van onze verhalen, vinden spijtig genoeg, hun oorsprong terug in de harde realiteit.

Ik had het geluk ooit wat opleiding te volgen als paramedicus. Eén van de stellingen die men me bijleerde was naast het curatieve (het genezen van de kwaal, door tussenkomst van medicatie,chirurgie etc…) steeds pogen preventief te werken, door de oorzaken van de ziekte weg te werken. Allereerst ga je direct helen, maar in vele gevallen, om echt resultaat te hebben,op definitieve genezing, of langdurige, is het ook belangrijk de oorzaken aan te pakken. Hiervoor is het heel belangrijk de totale mens te benaderen, men spreekt dan van de psycho-somathiek. Maar daar heeft men binnen de muren, geen kaas van gegeten. Ik kan u een bijzonder verhaal aanhalen van iemand die enorm te lijden heeft van stress, door het systeem van gevangenschap (geen rust/allerlei diffuus maar continu lawaai etc…) De persoon in kwestie ontwikkelde hoge bloeddrukken, en telkens wordt er als oplossing gegeven, meer drugs (medicatie),en dit terwijl proefondervindelijk bewezen is, dat het wegnemen van de stress de enige oplossing is. Er bestaan hiervoor, binnen het wettelijk kader,  mogelijkheden tot oplossingen, maar niemand durft zijn verantwoordelijkheid te nemen.

Vraag is, waar breekt het vat ?, en ik  heb het niet over een biervat, maar een bloedvat !  DRUGS in den bak, ik dacht dat het verboden was .

Het lijkt zeer hautain !, enerzijds te zeggen, ik ben een moraalridder, en anderzijds het woord ‘haat’ te gebruiken.  Maar graag een woordje uitleg.

In sociale omgang (de maatschappij) zijn er twee basisprincipes…Jou vrijheid gaat zover tot waar ze die van een ander beperkt. En alle handelingen die je doet, mogen geen schade veroorzaken bij anderen.  In dat principe heb ik het zeer moeilijk, en dit met mensen die van alles wegsmijten rondom hen, en dit vooral in de open ruimte (afval allerlei, sigarettenpeuken en dergelijke meer) Ik heb het ook zeer moeilijk met met hen die te pas en te onpas, lawaai maken, druk doen, door te roepen, gewoon altijd en overal lawaaierig en druk zijn.  Dit stoort me dermate in mijn normaal functioneren, dat ik er ziek van kom… Ja waarlijk  ik krijg er stress van .

Binnen de muren is dit een niet-gezien probleem, sterk geconcentreerd, maar overal aanwezig !! Soms heb ik zo dat gevoel, maar wat hebben jullie dan op school geleerd ? Want iedereen die hier zit is minstens 18-jaar,dus volwassen. Maar tussen onze tralies is het een lawaaierige bedoening, en één die altijd plaatsgrijpt. Ook hier is een belangrijke taak weggelegd voor de directie, maar die geven afwezig op eender welk moment. Niets opvoedkundig, alles in functie, laat ze maar henzelf zijn, zodat ze kalm blijven. Maar waar en wanneer mag ik mezelf zijn ?