Ja, 1255 dagen, en evenveel nachten, maar ook 5,12% van mijn

ganse leven bracht ik al door in gevangenschap. Peanuts, bijna

95 % bracht ik door in volle vrijheid.

Maar als je mij vraagt, welke van de twee het zwaarst wogen, dan

ga ik voor die laatste 5 %. Mijn leven was niet altijd rozengeur en

maneschijn. Vele gebeurtenissen kwamen hard over. Maar toen

had ik iets, wat ik nu niet meer heb… ik hield steeds mijn eigen-

waarde, en ik kon zelf bepalen, hoe met alles om te gaan.

Dit missen, vind ik nu juist zo hard aan vrijheidsberoving. Ik kan me

nog vinden in het feit van vrijheidsberoving op zich, als vorm van

straf, als de maatschappij denkt dat je schuldig bent.  Echter, in-

dien men dat ten uitvoer brengt, ondermijnt het je totale waardig-

heid. Neen, dat vind ik niet menselijk.

Weinigen liggen er wakker van, je weet wel, de ver-van-mijn-bed-

show. We lezen wel eens iets in de media, maar de volgende dag

is alles al ondergesneeuwd door ander belangrijk nieuws. En zo

blijft het maar doorgaan. Mijn schreeuw om aandacht, respect,

wordt door de meesten als niet relevant genomen.

Lieve lezer, met hoeveel jullie ook zijn, enkele tientallen, misschien

duizenden, laat dit niet langer voorbij gaan. Maak uw vrienden wak-

ker, trommel ze op, en maak één minuutje van je tijd vrij , om ons

massaal te liken. Deze kanker is te genezen, als we er maar hard

genoeg in geloven.

Aandachtszoeker, wordt al eens vlug gezegd, wanneer iemand

zich te pas en te onpas laat horen. Ik kreeg dit woord ook al over

mijn hoofd. Maar niemand stelt zich de vraag !

WAAROM  IS  DE  GEVANGENE  ZO  BOOS ?

Allerlei, ook academische studies en verslagen van grote instan-

ties, vermelden dat er iets mis gaat met onze welvaartsstaat België;

en dan al zeker als het over onze gevangenissen gaat.

Laat het ons even over die woede hebben. Woede is een emotie,

waar men recht op heeft als mens. Meestal, en afhankelijk van de

persoon, wordt onze woede gecanaliseerd door onze ratio (denken).

Dit neemt echter niet weg, dat we geen recht hebben op dat gevoel,

als de feiten zich zo voordoen, dat ze de eerlijkheid, de waarheid,

oneer aandoen.

Nu, heel belangrijk voor mij is, wat doe ik met die woede, hoe vang

ik dat op ? Dat zal u niet onbekend zijn. Schrijven is mijn therapie.

Ik blijf schrijven, dus de vraag is inderdaad, waarom zijn en blijven

we woedend, en hoe lang kan dit duren, voordat woede zich omzet

in ressentiment, een woord dat zo moeilijk vertaalbaar is, maar

staat voor wrok.

Ik heb de sleutel voor dit alles. Lees weldra : ‘ empathie ‘, de sleutel

tot ‘.

Iedereen heeft er recht op. Als barricades vechten, zou jij, Marc,

daar geen opmerking mogen over maken. Oh ja, ik heb die toch !

Vol continu bedrijf noemen ze Sidmar ( Arcelor-Mittal). Zeven op

zeven, vierentwintig op vierentwintig.  Volvo, AZ.Sint Lucas,  UZ.

Jan Palfijn, allemaal weten ze dat ook in de vakantieperiodes het

leven doorgaat. In de loop der tijden wisten deze organisaties zich

zo aan te passen, dat de gebruikers geen hinder ondervinden.

Sint Pieters station ontvangt zelfs meer treinen, vooral richting

vakantie.

Maar hier is het ‘echt’ vakantie. Dat wil zeggen, als de tijd van het

jaar er is, wordt alles stilgelegd.  Eten krijgen we nog, en de bedden,

staan er ook nog  ( tenminste voor de meesten ), maar de operaties,

zelfs de meest noodzakelijke gebeuren niet. Het leven valt bijna

stil. Een gevangene mag geen gevangene meer zijn. Zijn dossiers,

zijn vragen, zijn dringende noden, hij kan er op wachten.. Niet be-

langrijk. Maar één zaak gaat wel door, en zelfs even snel, name-

lijk tuchtstraffen. Deze mallemolen blijft draaien , zelfs op een ho-

ger niveau.   Begrijpelijk, als je tussen al die stress moet leven…

Ik schreef de directeur aan, meerdere keren, om voor mij heel drin-

gende zaken, dit al sinds dag één van de vakantie, 1 juli. Weet je,

de directeur is op vakantie. En de vervangers geven niet thuis. Te-

veel werk met nieuwe regels maken.

Verdomd ondankbaar mens, ‘t is ook nooit niet goed. Ja, wat wil je,

als zelfs God op vakantie gaat, want die zien we ook al een tijdje

niet.

Nu zien, ik zag hem al langer niet meer. Vakantie of niet.

Empathie, inleveringsvermogen. Steeds meer en meer wordt het

ons gevraagd in deze moderne maatschappij. En dit voor steeds

meer mensen, zelfs hen die we helemaal niet kennen. Empathie

is de basis van ethisch denken, en van moraliteit, welke dan weer

de basis is van gelukkig leven.

Je grip op je eigen leven, en alles om je heen verliezen, is de basis

van ressentiment, wrok. Wie verliest meer de grip op zijn leven dan

een gedetineerde ? Alles wordt bepaald door een ander. Moderne

psychologen hebben dit al lang ingezien, en ontwikkelden voor bin-

nen de muren, het idee van dynamische veiligheid. De gouden

jaren van de empathie-volle psychologen liggen stilaan achter ons,

en worden vervangen door hen die het moeten hebben van statische

veiligheid, vervat in meer en meer regeltjes. Eenheidsworst toege-

past op IEDEREEN, zonder onderscheid der persoon.

Weg empathie, weg respect voor het individu. Ik kan erover getuigen,

een dik boek vol. Ja, de gemeten criminaliteit daalt, maar de schade

in zijn geheel wordt niet gemeten.. en wat op lange termijn ? Het zal

ons worst wezen. Dat is voor later.

Feit is, het ‘onbehagen’ onder de bevolking wordt gestild ! Maar er is

geen project, geen lange termijn denken. Geen echte welfaristische

visie, waarin ieder lid van de gemeenschap echt belangrijk is. We wa-

nen ons allemaal God, en hebben het recht anderen schade toe te

brengen, ipv. liefde te delen.

Dat is God zijn, God is liefde, niet God is macht.

Het is de tijd van het jaar. Hoogzomer en vakantieperiode. De scho-

len hebben hun deuren gesloten, velen vertrokken naar het buiten-

land om te verse berg- of zeelucht op te snuiven..

De achtergeblevenen worden ook verwend, en dit met ontelbare

amusement-activiteiten. Ook den bak doet mee. Ieder jaar opnieuw

probeert de directie de sfeer van vakantie, de typische sfeer, binnen

de muren te brengen.

Ook hier hebben de besparingen toegeslagen. Allerlei activiteiten

uit het verleden werden afgeschaft. Maar, niet geklaagd; het voor-

naamste, een goede echte barbecue blijft erbij horen. We leven er

naar toe. Echter is er ook een andere kant aan onze medaille, of

juist niet. Want niets is anders.

Anticipatie, op voorhand eens goed nadenken, is het begin van elke

goede actie. Andermaal bewijst de directie niet ‘ out of the box ‘ te

kunnen denken. Justitie en eenheidsworst, het is een gouden kop-

pel. Wat bedoel ik hiermee ?  Als mensen feesten en vakantie nemen

dan slapen ze ook wat langer. Hier wordt ons dit niet gegund. De bu-

ren, het stad, maakt lawaai tot vroeg in de ochtend, en storen hier-

door inderdaad onze nachtrust.

Maar, wanneer het 5 u in de ochtend is, begint ons altijd durend

systeem te werken. Wat zou het jou doen, als men om 5 u in de mor-

gen je licht komen aansteken ? Ja, de nachten zijn kort.. En wat

doen we dan zo vroeg ? … ja, lastig worden… week na week worden

we meer en meer vermoeid, dit 5 weken lang, want de directeur

heeft beslist dat de Gentse feesten 5,5 weken zullen duren.

Ik snap er niets van. Ik belde aan bij de directeur, maar die is met

vakantie.

Neurofren, Dafalgan, Paracetamol, we kennen ze allemaal. De

snoepjes, voor als het even mis loopt. Een pijn, hier en daar, hop,

en het is voorlopig weg. Soms nog wat ontstekingsremmers, en we

zijn er weer bovenop.

Iedereen heeft er hier wel vaker mee te maken ; het is ook het enige

middel om zijn klachten allerhande, tegen iemand deftigs te uiten.

Ook dat loopt mis. Natuurlijk wordt er geprobeerd te profiteren van

de medische dienst, en, zoals altijd, betalen de goeien het gelag.

Zij, die echt zorg nodig hebben, worden over dezelfde kam gescho-

ren. En ja, iedereen krijgt zijn paracetamolleke, maar geen echte

diepgaande analyse, van wat er gaande is. Ik noem het eerder een

E.H.B.O-post. De andere gedetineerden spreken over de veearts.

Nu, daar moet ik mee lachen.

Ikzelf mag niet echt klagen, maar ik moet heel hard vechten, om te

krijgen waar ik recht op heb, en waar ik nood aan heb. Een normale

behandeling. En soms loop ik wel eens over, omdat ik voel dat ook

hier de mens niet centraal staan, maar wel de gevangene, die cri-

mineel is, in hart en nieren.

Het komt soms heel hard over, en dat opnieuw voor hen die niet of

onvoldoende voor zichzelf kunnen opkomen. Mismeesterd, zeggen

de boeren dan.

En de boer, hij ploegde voort.

Je hebt het zeker al gelezen. De minister doet zijn uiterste inspan-

ning om nieuwe cipiers in dienst te nemen, een actie die meer dan

laat komt, maar je weel wel. Beter laat dan nooit. We hebben hier

in Gent dan ook, druppelsgewijs, er mogen van genieten. ( herin-

ner je de titel : ‘ ik ben verliefd ‘ ).

Maar nu is er een stop gekomen aan vrouwelijke nieuwe cipiers. Er

zijn ook terug mannen. We hadden het bijzonder genoegen, er re-

cent enkele te mogen leren kennen. Nu, kennen, wat is dat ?

Gelukkig moeten ze in vriendelijkheid niet onder doen voor hun

vrouwelijke collega’s. Nu, Marc, je weet wel, niet oordelen op het

eerste zicht. Neen, doe ik ook niet. Maar ik heb er een goed buik-

gevoel over. Soms voelt het gewoon goed aan.

Mensen, waarvan je moet zeggen, jawel, die pakt het goed aan.

Zullen ze slagen in mijn toegangsexamen van ‘ goede bejegening’ ?

Dat durf ik niet te zeggen. Maar de eerste goede stap is gezet. En,

zoals je weet, als je in de goede richting vertrekt, kom je dikwijls

goed aan.

Misschien één advies : ik mag niet meer praten over ‘den Beer-

schot’, als je tegenover ‘Den Antwerp’ staat. Nu ja, ook ik, als ‘Gan-

toise (AA Gent) supporter, heb mijn fouten.

Alle gekheid op een stokje, ik ben blij, er is uitzicht op iets moois,

weliswaar nog steeds binnen de beperkte mogelijkheden van de

Minister zijn budget. Het is niet allemaal kommer en kwel.

Heren, bewijs dat wij ook ‘zorgende’ kantjes hebben !

Marc Dendodo.

Het is vandaag al de vijfde dag na elkaar dat ik onophoudelijk aan

het schrijven ben. Er is geen werk, geen bezoek, daar een virus – de

mazelen – onze wereld plat heeft gelegd. Ja, wat doe je dan ?  Je

frustraties afschrijven, het hoofd leegmaken. Ik kan er nog altijd niet

bij gaan leeg – liggen. Maar ik heb ook stress, heel veel stress.

Op dinsdag 13 juni kwam ik voor de commissie die diende te oorde-

len over mijn detentietraject, en over mijn kansen tot volledig herstel

daar buiten. De voorzitter beloofde mij uitspraak op vrijdag 23 juni.

We zijn vandaag 3 juli, en ja hoor, ik weet nog altijd van niets. Mijn

hoofd is zo moe van het piekeren. Wat ik ook probeer, ik ben ermee

bezig, en het maakt me nerveus. En niemand die me ook maar één

moment komt ondersteunen..

Maar goed, ik red me wel. Ik ben heel sterk als het op ‘afzien’ aan-

komt. Maar dan begrijp ik ook al diegenen, die het niet meer zien

zitten. Hun pillen opsparen, hun inboedel kapotslaan, hun hoofd te-

gen de deur bonzen, de chef uitkafferen… Elk heeft zowat zijn eigen

problemen, en je staat er zo alleen mee.. Een spiraal van frustraties,

waar amper hulp is.

Universiteitsstudies heeft men nodig om dit allemaal te bewijzen. Ik

zou zeggen, lees de blog van een vermoeid hoofd, die schrijver is

van The port to hell-o.

De Griekse filosofen, stichters van onze moderne westerse demo-

cratie, hadden het er 2500 jaar terug al over. Eudaimonia ofte ‘ een

goed mens’ zijn, is de basis van gelukkig zijn. Ze gingen er dan ook

van uit, dat gelukkig zijn en eudaimonia, niet kon voor mensen die

alleen waren.

Mensen zijn groep ( sociale ) wezens, en langdurige afzondering

(solitair leven) is dan ook een status die geen aanleiding geeft tot

een goed mens zijn, minstens niet tot de kans er toe. We zouden

dit kunnen beschouwen als een schending van de mensenrechten.

Walter Van Steenbrugge had het er onlangs over in ‘De Afspraak’,

wanneer hij sprak over de situatie van gedetineerden in ons huidig

bestel. Hij omschreef het als volgt : je voelt je geen mens meer, ik

word er geweldig kwaad om. Het is een bron van talloze frustraties.

Hoe kan men spreken van re-integratie of re-socialisatie als men

de basis ertoe vermoord ? Dit zijn toestanden die sterk tegengesteld

zijn. We hoorden gisterenavond op het nieuws, dat een recente

studie van de universiteit Gent, uitwees, dat het bergaf gaat met de

gezondheid van onze gevangenen. Dat zelfs één op de vijf gedeti-

neerden, een zelfmoordpoging ondernam.

God, waar zijn we mee bezig ?

Je weet het wel, drie jaar en langer zaag ik over een gebrek aan

communicatie op elk vlak. Hetzij van gevangenis naar buiten ( so-

ciale contacten) hetzij binnen de muren zelf  ( informatie ). Het was

zoals nog in de tijd van het uithangborden in een gemeente. En

dit in een tijd van het snelle internet, al jaren aan een stuk.

Vorige week hebben ze hier de ‘muite’ (uithangbord) weggedaan,

er hing toch niet veel aan, de eet-menu’s, en heel sporadisch een

mededeling. Voor de rest stond alles in je huishoudelijk reglement,

dat oeroud was, en overruled door allerlei wijzigingen, die alleen

werden doorgegeven door de echo’s van de tamtam.

Maar er zou beterschap komen. ‘Prison Cloud’ via onze TV, naar

het voorbeeld van de gevangenis van Beveren, dat drie jaar open

is. De kabels liggen al twee jaar klaar, en de TV’s staan er ook

bijna twee jaar, tenminste als je een kabel hebt, na betaling. En ja

hoor, vorige maand heeft men enkele info kanalen geopend.

Wijzigingen, die na een paar weken vervangen werden door nieuwe

wijzigingen… en de oude nieuwe.. opnieuw door overlezing. En wat

met diegenen die geen TV kunnen betalen ? Die blijven onwetend.

Verwacht nu ook geen wonderen. De eet menu’s gelden telkens

voor een 10-tal dagen, en blijven 20 dagen staan, zo eten we in

de tweede sessie hetzelfde (?). Ja, Marc, niet zagen, alles heeft

kinderziektes.

Ik zou nog eens moeten terugkomen in 2050, misschien zal Prison

Cloud voor iedereen gratis werken. Dan pas is er communicatie. Di-

rectie, mooi voor de eerste stap, het is de moeilijkste.

Maar een kind kan gemiddeld lopen rond één jaar. Hier heeft het

drie jaar geduurd. Ja, het systeem hé.

Vive de minister.