1255. DAG ZONDER EINDE.

Ja, 1255 dagen, en evenveel nachten, maar ook 5,12% van mijn
ganse leven bracht ik al door in gevangenschap. Peanuts, bijna
95 % bracht ik door in volle vrijheid.
Maar als je mij vraagt, welke van de twee het zwaarst wogen, dan
ga ik voor die laatste 5 %. Mijn leven was niet altijd rozengeur en
maneschijn. Vele gebeurtenissen kwamen hard over. Maar toen
had ik iets, wat ik nu niet meer heb… ik hield steeds mijn eigen-
waarde, en ik kon zelf bepalen, hoe met alles om te gaan.

 

Dit missen, vind ik nu juist zo hard aan vrijheidsberoving. Ik kan me
nog vinden in het feit van vrijheidsberoving op zich, als vorm van
straf, als de maatschappij denkt dat je schuldig bent.  Echter, in-
dien men dat ten uitvoer brengt, ondermijnt het je totale waardig-
heid. Neen, dat vind ik niet menselijk.

 

Weinigen liggen er wakker van, je weet wel, de ver-van-mijn-bed-
show. We lezen wel eens iets in de media, maar de volgende dag
is alles al ondergesneeuwd door ander belangrijk nieuws. En zo
blijft het maar doorgaan. Mijn schreeuw om aandacht, respect,
wordt door de meesten als niet relevant genomen.

 

Lieve lezer, met hoeveel jullie ook zijn, enkele tientallen, misschien
duizenden, laat dit niet langer voorbij gaan. Maak uw vrienden wak-
ker, trommel ze op, en maak één minuutje van je tijd vrij , om ons
massaal te liken. Deze kanker is te genezen, als we er maar hard
genoeg in geloven.
Advertisements