Vijf volle maanden is het geleden dat ik nog één letter op papier zette, en dit om weloverwogen redenen. Niet omdat mijn pen leeg was, en niet omdat er geen gedachten meer waren. Neen, u kan tientallen redenen opzoeken, maar er is er maar één geldige, en dit is, IK MOCHT NIET MEER.. Ik verklaar me nader. Ik ben met name bezig met mijn procedure voor vervroegde vrijlating, en ik kreeg verschillende signalen dat in het belang van mijn dossier, niet wenselijk was, me nog langer bezig te houden met mijn ‘blog-verhaallijnen’. Ik was dan ook geschrokken, en het ontbrak me aan energie om dit te bestrijden. Nu zovele maanden later, en ondanks mijn goedgelovigheid stel ik vast dat niets zin heeft. Justitie maalt gewoon verder de weg die het niet zou moeten gaan, en toen ik bovenaldien kortelings, het verwijt naar mijn kop kreeg van ‘aanhoudende beledigingen en arrogante opstelling’ in mijn gedrag, was het hek van de dam. Wat ik ‘arrogant’ en ‘beledigend’. Dat ik dwingend kon zijn, wanneer men me aanvalt, zeker, maar arrogant en of zomaar, dat nooit. Mijn bijnaam bij velen is m.c. ‘t beertje, waarvoor het laatste staat voor mijn aaibaarheidsfactor. Het is een schande, en een absoluut teken van mij niet kennen, voor hen die deze woorden over me schrijven. Pure leugens wil ik niet aanvaarden. DUS JA IK BLOG OPNIEUW. De tijd van het leven met gunsten is voorbij. De gedetineerde moet afdwingbare rechten krijgen, onder meer echte mensenrechten, en niet afhankelijk zijn van de ‘goodwill’ van… en wat als men op je gezicht niet kan kijken ! Sorry maar ik zal het blijven schrijven.
Brieven uit de gevangenis (blog)
HET HEEFT ZIN !!!
Ik heb dikwijls met mezelf gevochten. Je weet wel, daarboven in mijn arme hoofd, piekeren noemen ze dat. Het heeft geen zin, het heeft wel zin.. Wie leest er ons, en wie doet er wat mee… Wel ik ben er uit. HET HEEFT ZIN, want altijd zijn er mensen, hoe beperkt ook, die ons lezen en er wat mee doen.. EUPHORIA, laat ons blij zijn, let’s go up. En het is tijdens mijn stilzwijgen dat alles naar boven is gekomen. De positieve gevolgen, ter plekke, aan al mijn schrijvens. Er ontstond niet alleen een positieve wind t o v mezelf, maar ook in het algemeen (zie ik heb een nieuwe lavabo). Ook in die periode werd ik meermaals aangesproken, maar Marc, je moet schrijven, je bent onze steun, aub doe verder….wij denken als u, we rekenen op u.. Verder werden kort voor de jaarwisseling, een tweetal van onze blogteksten, gebruikt in een theater productie, met als titel Sense in the City, of Ghent, wat dan terug wijst op het belang om verder de aandacht te blijven trekken op de onmenselijke situatie binnen de muren van een gevangenis…
Heel binnenkort verschijnen nog een aantal mooie titels, laat niet na ons te volgen
weldra on line,
Tarik Jadaoun, il Belgiki/IS Strijder.. Wat doen we met hem ?
Koen Geens en zijn directeurs zullen branden in de poel van vuur en zwavel (Openbaring 21 uit de bijbel)
Ik heb een nieuwe lavabo
De Blonde stoot is niet meer
Justitie administratie vol fouten
Koen Geens rechtse marjonet
Waarom ik niet meer schreef
Hoe ervaar ik mijn einde straf (7/7)
en nog veel meer zit er in onze pijplijn…
Stay on line, like us, deel ons, maak nieuwe vrienden
We starten opnieuw ongelooflijk maar waar
Hoi lieve volger, lezer, van Port To Hell-o,
5 volle maanden liggen we stil, met de hoop van het zal ergens wel deugd doen… Moet ik een uitleg, ik denk het niet, het zou ons veel te ver brengen.. Maar toen ik deze week in de krant van Open VLD volksvertegenwoordiger Carina Van Cauter las in de krant HLN, dan was bij mij de maat vol. Het ging met name over de afkeuring van het systeem 7/7, waar ik onder meer van geniet. 94 % verloopt perfect, 6% zijn er problemen, en daarom is Mevr. ervan overtuigd dat het systeem niet deugd.
Lieve mensen, open VLD is gewoonweg voor meer straffen, tegen wil van talloze wetenschappers, die overtuigd zijn, dat alleen ‘anders’ straffen de oplossing is. Ik kan hier een homerische discussie uitlokken, over alle voordelen die het te bieden heeft,onder meer aan mezelf, maar ook dat is nu zinloos… Ik wil gewoon zeggen dat de verse,en broodnodige zuurstof die ik kreeg door dit systeem, me de energie heeft gegeven om opnieuw op te starten. Iemand moet opkomen voor een verandering, verbetering, van ons strafsysteem, ten bate van de GANSE maatschappij. GEEN GEMAKKELIJKE TAAK, maar iemand moet het doen.. Ik wil, ondanks alles, de handschoen in de ring werpen. We zullen bij de regelmaat van de klok nieuwe titels op het net gooien.. Wat ik jullie allemaal vraag, ja ook jij, lezer, maak aub onze teksten viraal. Het is echt belangrijk, ook voor jou. Zeg nooit, ik kan geen dader zijn ?? En als je zo denkt, dan ben ik me er bewust van dat je alles zal willen doen om de wijze van bestraffen ‘anders’ in te vullen. Zinvol in het belang van ‘iedereen’ Men heeft miljoenen veil om ‘vreemdelingen’ op te vangen, hun onze taal aan te leren, en terecht zou ik zeggen. Maar waar blijven de broodnodige centen voor een ‘moderne sociaal aangepast detentiebeleid’ Liever bommen smijten in Syrie, dan hier een goede ‘zorg’ organiseren…
Let op straks gaan we miljarden (200) investeren in nieuwe vliegtuigen voor oorlogje te voeren, no way, over ons lijk… Eerst de armen, de ouden, de zieken, de verslaafden, de gevangenen, deftig opvangen.. En als er dan geld genoeg is kunnen we verder praten…
NEEN DUS AAN 200 MILARD E VOOR LEGERVLIEGTUIGEN
JA AAN ZORG OVERAL WAAR NODIG
ANDERS DE WITTE WOEDE
Lees ons verder in de toekomst, en aub maak ons VIRAAL
JUST DO IT
Ook hier een hartelijk welkom aan iedereen van de enige echte Marc, het heeft zijn tijd genomen,maar we zijn on-line. Laat niet na ons te contacteren,please,ik heb jullie nodig, nu zeker in deze absolute aanpassingsperiode. Help me viraal te gaan. En ja ook jij,die dit nu leest, bent mijn hoop. Just do it,is geen must van Nike,maar een motivatie.Laat het dit ook voor jou zo zijn. Just do it,but do it
NIEMAND WIL ECHT HELPEN.
Ik heb het bij iedereen, hier binnen de muren, echt wel geprobeerd
om hulp te krijgen, maar ondanks ik her en der wel goeie wil ontdek,
blijft alles bij het oude. Er blijven zich tekorten opstapelen. Ik zie
het bijna niet meer. De macht der gewenning.
Neen, helemaal niet, dat ervaar ik niet, gewoon worden zal het
nooit. Het is een keuze, mezelf laten kapot gaan, of kiezen om, in
eender welke omstandigheid, nog iets goeds van te maken. En na
zo’n neerslachtige bui, pak ik den telkens weer, met een zekere eu-
forie, de koe bij de horens. Ondanks dit, blijf ik het er zeer moeilijk
mee hebben.
Nooit in mijn leven voorheen, voelde ik zoveel angst, om iets sa-
men met mij te doen. Ik was altijd het toonbeeld van actie, onder-
nemen, het voortouw nemen, in tientallen, honderden projecten.
Steeds stonden tientallen mensen ( betaald ), maar ook als vrijwil-
liger klaar, om mee te springen in de boot van het avontuur.
Vandaag is dit niet meer zo. Mijn schild van energie is weggevallen.
Maar waarom ? Ik ben dezelfde mens, alleen in een andere titel.
Vroeger was ik de patron, nu de gedetineerde. En, weet je, er
kleeft iets aan die naam, ik kan het niet omschrijven. Het is zo las-
tig te begrijpen.
En toch poog ik, telkens opnieuw, met de beste ideeën, met de
meeste energie, er leven in te blazen. Maar elk heeft zo zijn reden
van ‘ ik wil wel, maar ik mag niet ‘. En dan denk ik : van wie niet ?
Welk mens maakt dat jij niet menselijk met mij mag omgaan ? Dat
jij me als een normale persoon behandelt ?
Ik voel me op een Alpenweide, aan de rand van de helling.. de
koeien hebben geen horens meer.
LEKKER ” KNORREND KARRETJE “.
Heb jij dat ook, zo dat intens verlangen naar lekker eten ? Je weet
wel, waar je je eigen vingers van aflikt. Iedere middag heb ik zo een
Pavlov reflex, het water komt me in de mond, als ik de chef hoor
roepen : ‘ Fatiken’. Dat is het signaal om de warmhoudkarren af te
halen aan de keuken.
Het is rond 12 u s’middags. En dan hoor je de karren rammelen.
Het zijn echte rammelkarren, oud dus. Het lawaai dat ze maken is
als een oude dame, die tegenpruttelt omdat iets gevraagd wordt
dar haar niet zint. Zo denk ik er over na, iedere middag opnieuw.
En dan komt mijn speekselfunctie op gang, maar voor hoelang
weet ik nooit. Komt de kar van links of van rechts ? Ik kan het niet
zien, tot ze aan de deur staat.
Komt ze van links, dan gaat het kort, 15 minuten. Komt ze van
rechts, zo’n 45 minuten. En ondertussen kwijl ik al van teveel speek-
selproductie.
Ja, die hond hé, primaire reflexen. Een hond heeft het verstand van
een baby, een peuter. Nu, ik verhef me daar wel een beetje boven,
maar mijn ‘goesting’ is enorm. Telkens verwacht ik iets wonderbaars.
Een soort stress komt over mij. En dan zie ik telkens die fantastische
typische grootmoeders keuken. Je weet wel, bloemkolen, rode kool,
worst, aardappelen, veel saus, en ja wekelijks in de week pasta,
frieten, kroketten.
Behalve het uitzicht van grootmoeders keuken, is er helaas niets
grootmoeders aan. In den troep, in het ziekenhuis, vragen de men-
sen wel eens ‘en ist goe van de kost ?’
In den bak vragen de mensen dat niet. Ze weten zelf het antwoord,
en ze willen er je vooral niet mee storen, dat ook jij wel eens het
water in de mond krijgt van een lekker stuk biefstuk, met een goede
saus, en krokante frietjes.
Maar iedere middag opnieuw heb ik mijn Pavlov moment, als de
knorrende kar op komst is. Wat een plezier dit te mogen beleven.
IEDEREEN MILJARDAIR, WAT EEN GELUK .
Nu het vakantie is, spreekt het nog meer tot de verbeelding, en ze-
ker in de ogen van een gevangene. Dollar tekens in je ogen ? Mil-
jardair zijn, we dromen er allemaal van. Maar eigenlijk zijn we het
ook, maar beseffen we het niet voldoende.
Ieder van ons heeft gemiddeld 2,5 miljard levensseconden. Tijd in
het nu, en dat is kans tot geluk. Hoe erg de ‘struggle for life’, die
miljarden seconden, om geluksmomentjes ( nano-seconden) te be-
leven, kan niemand ons afnemen. Het is een kwestie van het zelf
in handen te nemen.
Niet mekkeren om gisteren, niet stressen voor morgen. Maar nu je
rijkdom van geluk laten voelen, nu, dit eigenste moment genieten.
Van die zonnestraal, van dat lekker koffietje, van iemand die h h
roept, wat staat voor ‘ hugs at hekken ‘, en daarmee uitdrukt wat
diep in zijn hart gegrift staat.
Liefde. Goed zijn met elkaar. Neen, geluk is niet alleen ginder veraf.
Geluk is deel van jezelf.
DE DUUZE SCHIET HAAR DOEL VOORBIJ.
Wat de organisatie ook mag zijn, elke organisatie heeft een doel.
Dit is essentieel maar ook deel uitmaken van een organisatie . Elk
privé bedrijf heeft bijvoorbeeld als doel winst te maken, en zal er
dan ook alles aan doen om dit deel te realiseren.
Er zijn echter ook andere vormen van organisaties, de gekende
V.Z.W’s. Verenigingen van privé personen die geen winst nastreven,
maar als vereniging een goed doel nastreven, voor een beter le-
ven in de maatschappij. En dan zijn er de overheidsorganisaties
zelf, die een gemeenschapstaak vervullen, een doel nastreven, om
het algemeen welzijn te bevorderen, die meestal niet in private
handen komen, omdat de algemene taak, het doel, geen directe
winst omvat.
Dit is op zich al een ruime discussie waard. Wat is winst ? En dan
winst, voor wie of wat ?
Zo ook is de dienst/organisatie detentie, de DG-EPI, Fod. Justitie.
De doelstelling van deze organisatie is ‘ de straffen ‘ uitgesproken
door de rechtbank, uit te voeren, met als doel het afschrikken, re-
integreren en herstellen. Bij alle organisaties worden regelmatig
controles uitgevoerd op het resultaat. In de privé bedrijven is dit,
via de jaarbalans, in een VZW doet men een evaluatie via een jaar-
vergadering, en ons ministerie van Justitie, publiceert cijfers, statis-
tieken. Over het aantal gevangenen ( per capita in B ) over de re-
cidive ( het hervallen ) en de vergelijking met andere landen.
De cijfers zijn barslecht voor ons land voor deze organisatie. En
ze worden er niet beter op, ondanks talrijke studies en enkele voor-
stellen. Willen ook wij naar Amerikaanse toestanden gaan, waar
Justitie de derde grootste werkgever van het land is ?
Werk, werk en nog eens werk, is dat de politieke boodschap, of is
de boodschap ‘ www ‘ werk, werk, welzijn !
ROZEN ONDERHOUDEN IN DEN BAK
Iedereen kent het spreekwoord : wie van bloemen houdt, houdt
ook van mensen. Ik schreef al meermaals onze nieuwe naam voor
de Gentse ‘duuze’, den bak, de Nieuwewandeling, namelijk : Z.C.
Rosie, zorgcentrum Rosie.
Mijn droom, hoe een penitentiaire instelling best zou werken, in het
belang van de gevangenen, maar ook in het belang van de ganse
maatschappij.
Maar Z.C.Rosie, staat er wat belabberd bij. Z.C. Rosie, slaat name-
lijk op onze mooie klimrozentuin in de penitentiaire instelling. Wat
bedoel ik ? Wie rozen wil, moet de rozen graag zien. Moeten met
zorg omspringen met de rozen, en bijtijds bijknippen, meststoffen
geven. Snoeien op tijd, zoals men weet. Wie niet tijdig snoeit, krijgt
geen bloemen. Bloemen vragen zorg. Wel, onze rozelaars staan
opgeschoten, men lukt er hier niet in om met 600 man, de tuin def-
tig te onderhouden.
Wat denk ik dan, het spreekwoord indachtig ? Wie niet van bloemen
houdt, houdt niet van mensen…
Hoe zouden wij dan zorg krijgen, zoals het hoort ? Er zal nog heel
wat water door de Leie vloeien, alvorens de duuze Z.C.Rosie wordt.
Ik hou van rozen, ik hou van mensen.
WAT VALT ER NOG TE SCHRIJVEN ?
Lieve lezers, heb je nu al alles gelezen rond ‘ story’s from behind
walls ‘ ? Geraakt ons vaatje dan nooit leeg ? Ja, misschien wel.
Je weet wel, indien je een kg. zout koopt, en af en toe een snuifje
gebruikt, dan kan het lang, heel lang duren voor de pot leeg is.
Zeker is, ooit raak je op de bodem.
Maar hier is het een dubbele bodem, eentje waar je zo nu en dan
kan op rusten, maar uiteindelijk doorstapt, om de volgende fase te
bereiken. De story’s from a day, zijn eindeloos. Elke dag opnieuw,
net als in het normale leven, dienen zich nieuwe feiten aan. Toch
iets dat ‘genormaliseerd’ is.
Dus ja, in den bak is het zoals daarbuiten. Niets wordt anders.
Waar mensen samen zijn komen er verhaaltjes. En wij verslaan die
graag. We kunnen nog wel eventjes doorgaan. De minister staat nu
ook niet te springen om veel te investeren in onze toekomst, dus
gaan we het maar zelf moeten doen.
Ondertussen schrijven we lekker verder, ondanks de vakantie, die
al netjes aan het opschuiven is.. ja, halfweg. Hoe kan het, en ik
zag de zee alleen op enkele postkaartjes. Bedankt hiervoor, en
ook bedankt om verder te willen lezen.
Port to hell-o 