LEKKER ” KNORREND KARRETJE “.

Heb jij dat ook, zo dat intens verlangen naar lekker eten ? Je weet
wel, waar je je eigen vingers van aflikt. Iedere middag heb ik zo een
Pavlov reflex, het water komt me in de mond, als ik de chef hoor
roepen : ‘ Fatiken’. Dat is het signaal om de warmhoudkarren af te
halen aan de keuken.

 

Het is rond 12 u  s’middags. En dan hoor je de karren rammelen.
Het zijn echte rammelkarren, oud dus. Het lawaai dat ze maken is
als een oude dame, die tegenpruttelt omdat iets gevraagd wordt
dar haar niet zint. Zo denk ik er over na, iedere middag opnieuw.
En dan komt mijn speekselfunctie op gang, maar voor hoelang
weet ik nooit. Komt de kar van links of van rechts ? Ik kan het niet
zien, tot ze aan de deur staat.

 

Komt ze van links, dan gaat het kort, 15 minuten. Komt ze van
rechts, zo’n 45 minuten. En ondertussen kwijl ik al van teveel speek-
selproductie.
Ja, die hond hé, primaire reflexen. Een hond heeft het verstand van
een baby, een peuter. Nu, ik verhef me daar wel een beetje boven,
maar mijn ‘goesting’ is enorm. Telkens verwacht ik iets wonderbaars.
Een soort stress komt over mij. En dan zie ik telkens die fantastische
typische grootmoeders keuken. Je weet wel, bloemkolen, rode kool,
worst, aardappelen, veel saus, en ja wekelijks in de week pasta,
frieten, kroketten.

 

Behalve het uitzicht van grootmoeders keuken, is er helaas niets
grootmoeders aan. In den troep, in het ziekenhuis, vragen de men-
sen wel eens  ‘en ist goe van de kost ?’
In den bak vragen de mensen dat niet. Ze weten zelf het antwoord,
en ze willen er je vooral niet mee storen, dat ook jij wel eens het
water in de mond krijgt van een lekker stuk biefstuk, met een goede
saus, en krokante frietjes.

 

Maar iedere middag opnieuw heb ik mijn Pavlov moment, als de
knorrende kar op komst is. Wat een plezier dit te mogen beleven.
Advertisements