Minister Koen Geens wordt zeker een roze bril opgezet wanneer hij in contact komt met het penitentiair beleid. Die man weet echt niet wat er heden ten dage omgaat in zijn penitentiaire instellingen. Toen onze blog, The Port to Hello melding maakte van een aantal echt gebeurde verhalen of ervaringen, schreef zijn administratie hierover ,”halve waarheden en hele leugens, niet van hoog niveau, soms beledigend en geeft een verkeerd beeld van wat er in de gevangenissen gebeurt”.

Op één punt moet ik hen gelijk geven, het zijn maar halve waarheden omdat we de volle waarheid niet durven of mogen schrijven. Die is veel erger, onze artikels zijn meestal nog geschreven met een ” zachte pen” om toch maar niet iedereen een afkeer te doen krijgen. Normale mensen zouden de echte volle waarheid als fantasie beschouwen en ongeloofwaardig. We moeten het ministerie andermaal gelijk geven als het gaat om de “hotelfunctie”, men heeft overal een zware inspanning gedaan om de materiële kant te optimaliseren. Hygiëne, eten en een dak boven je hoofd, dat loopt allemaal en stuk beter dan bij die onschuldige bootvluchtelingen, maar daar stopt het dan ook mee. Als we naar de grijze zone gaan: heropvoeden, respect voor de persoon en zijn kwaliteiten, de zorgopdracht en individuele trajectbegeleiding, dan moet Prof. Minister Geens een onvoldoende geven aan zijn instellingen, zelfs geen tweede zit. We zijn er van overtuigd dat hij gans andere statistieken krijgt, dat er hem een totaal ander beeld wordt voorgehouden van de realiteit.

Ik daag de minister of zijn kabinet uit om eens via een forum of zelfs gewoon schriftelijk in duel te gaan met gedetineerden. Wij zijn kandidaat, niet uit frustratie maar omdat we overtuigd zijn dat het anders en beter kan, met een veel positiever resultaat voor de maatschappij. Eminente proffen, eerbiedwaardige instellingen, zelfs zijn eigen directeurs hebben een betere visie. Zelfs de vrijheid van spreken en schrijven is niet gegarandeerd in detentiehuizen en dit zijn geen “halve waarheden”, ik heb er het bewijs van op papier.

In een ander leven had ik het voordeel een enorm respect te hebben voor de goede bedoelingen van deze eminente prof maar dat hij aub deze valse apostelen ontmaskert en de keuze maakt voor een radicale ommezwaai van het detentiebeleid, koste wat het kost, en om het individu en de maatschappij toekomstgericht beter te dienen.

Dat het kan is reeds bewezen in de Scandinavische landen.

September is de schoolmaand bij uitstek. Bijna ieder van ons heeft iets met school te doen in die periode, hetzij als leerling, ouder, leerkracht of gewoon als weggebruiker, we moeten dan wat voorzichtiger zijn in de centra. Ook de gevangenissen starten volop met cursussen allerlei voor gedetineerden. Onze Guido is één van hen. Het is niet enkel voor hem een stressmoment (na 21 jaar terug op de schoolbanken). Ook zijn zoon wisselt de lagere school voor het middelbaar, een grote stap. Het is niet de vader die de zoon moed inspreekt maar net andersom, of hoe tijden veranderen… Guido wordt loodgieter, tenminste, dat is de bedoeling. Heel wat soorten van lessen, van basiscursussen tot professionele begeleiding staan hem te wachten. Hij is fier te kunnen bewijzen aan zijn vriendin en familie dat hij heel wat meer in zijn mars heeft dan alleen maar bajesklant te zijn. Guido heeft echt de knop omgedraaid en wil met zijn leven iets positief doen. Enerzijds heeft hij veel nagedacht de laatste tijd, hij kreeg ook veel positieve impulsen, ondermeer via geloof, maar het beste wat hem overkomen is en gedreven heeft is de liefde.

De warmte, de geborgenheid, de erkenning en waardering, allemaal zit het vervat in dat ene woord, zo belangrijk is liefde. Guido en zoon, succes met de studies en laat ons iets weten!

De redactie

Toen ik nog in vrijheid was, verbleef ik de laatste twee jaar voor mijn opsluiting wegens een heel zware depressie in een paar psychiatrische instellingen. Ik onderging vlak voor mijn opname nog een “moderne” reeks elektroshocks, ja je weet wel, zoals in de film. Wekelijks werd ik gevolgd door een psychiater en 2x per week door psychologen. Dit leek me echt wel ernstig. Opsluiting in de gevangenis ontnam me deze essentiële zorgen totaal. Na veel aandringen slaagde ik erin om af en toe een psychiater te zien, met een frequentie van ongeveer 1x per 6 weken en dan telkens maar de helft van de nodige tijd. Geen verwijt naar de persoon in kwestie, de opdrachten en de waslijst cliënten was gewoon te groot om dit werk deftig uit te voeren. Mijn nieuwste psychiater, die ik zag na heel lang aandringen, zei me letterlijk: “Luister goed, ik kan niks voor jou doen, alleen pillen geven en ik heb maar 3 minuten”. Ik weet wel dat er veel zwaardere gevallen zijn maar maak je geen illusies, ook hier loopt het meer dan mank. Ook dit zijn halve waarheden (volgens sommigen) maar ze komen wel vol aan! Maar goed, ik ben maar een “gek ” die dit verhaal vertelt. Wees er echter van overtuigd dat de ganse zorgsector in de gevangenis een drama is en zeer onderbemand.

De redactie

  

  

Een tijdje terug verdween een mes in de keuken van Beveren (zie artikel in bijlage). Alle gedetineerden waren nog maar net bekomen van de vorige heibel. Toen speelde een directielid (VDV) de hoofdrol en werden alle gedetineerden gestraft met twee dagen opsluiting en dat ondanks dat ze er als groep weinig mee te zien hadden. Tijdens al deze tumult werd er een akkoord gesloten tussen directie en vakbond. Het akkoord was nog maar pas rond of er ontstond opnieuw paniek door het verdwijnen van het befaamde keukenmes. Opnieuw drastische regels tegenover alle gedetineerden. Twee dagen opsluiting. Alle werkers van de keuken, ongeacht de duur dat ze er werkten, ontslagen en vervangen. Tevens als straf dat ze allemaal naar de gesloten afdeling werden overgeplaatst. Vervolgens werden alle kamers uitgevlooid en werd elke gedetineerd verplicht een “naaktfouille” te ondergaan. De dag nadien herinnerde men zich plots dat het mes gebruikt was in de koelruimte om reservergoederen, verplakt in plastic, open te snijden. Het mes zou misschien wel op een schap in de koelruimte kunnen blijven liggen zijn… En inderdaad, zo bleek. De dienstdoende chef schoof alle verantwoordelijkheid van zich af en schoof alles door naar de gedetineerden.

No comment.

De redactie

Verdeel en heers! Het zijn woorden zo oud als de plaveien in Rome. Ondertussen zijn de kasseien vervangen door asfalt en in alle lagen van de maatschappij proberen mensen zich te verenigen om hun eigen belangen te behartigen. We kennen de traditionele vakbonden voor werknemers maar ook zelfstandigen, consumenten en minderheidsgroepen proberen zich te verenigen om zo samen sterker hun belangen te verdedigen. Dit geldt niet binnen de muren van de gevangenis. Dit is een gemeenschap van mensen die “ongewild” samen zijn en het type dat meestal nogal sterk op zichzelf aangewezen is. Wantrouwen is troef en het systeem werkt dit ook nog in de hand door de handhaving van een aantal verouderde stellingen. Eén van die stellingen is: “we moeten zorgen dat ze mekaar niet besmetten”. Het is een aartsmoeilijk biotoop om sociale normen, zoals opkomen voor elkaar en respect, ingang te doen vinden. In de praktijk echter zou het meer dan wenselijk zijn om er voor mekaar te zijn in deze verplichte periode van samenleven. We zouden er samen beter van worden.

Zijn er dan helemaal geen actoren die opkomen voor de gemeenschappelijke belangen van de gedetineerden? Ja en nee.

Er is de nationale ombudsman/vrouw waar men terecht kan met eventuele klachten aangaande de werking van de FOD Justitie. Er zijn dezelfde mogelijkheden zoals voor iedere Belg, met name de rechtbanken, waar men na politionele klacht, eventueel tot een proces met uitspraak kan komen. Verder zijn er de G.O.O’s (Gemeenschappelijke Overleg Organen) in iedere instelling, tussen directie en gedetineerden. Een adviesorgaan waarvan verwacht wordt dat gedetineerden hun gemeenschappelijke belangen naar voren kunnen brengen. Tenslotte is er de commissie van toezicht, waarbij vooral de individuele problematiek (klachten) gebundeld worden om dan in algemeenheid besproken te worden met de directies.

Dus er is wel wat maar aangaande werking, duidelijkheid,snelheid, kosten,… is er wel één en ander te zeggen over deze organen. De resultaten op korte termijn zijn dan ook weinig significant. Wat echt ontbreekt is een soort vakbond/consumentenvereniging die uit de basis zelf komt en die vooral opkomt voor het belang van de gedetineerden. Ik denk bijvoorbeeld aan een verbetering van de huidige aanpak van het zorgende gedeelte in gevangenissen. Iedereen staat volmondig achter het idee dat het beter moet maar niemand heeft de kracht om op te treden en dit ‘ wettelijk bepaald’ element af te dwingen.

De gedetineerden hebben nog een allerlaatste kanaal om zich op te richten, met name de politiek, maar zeg nu eens eerlijk, welke partij of persoon uit de politiek wil zich in deze discussie mengen?

Tenslotte blijven er maar twee mogelijkheden over:

Ten eerste, de wetenschap: eminente proffen die al veel belangrijke studies deden, kunnen de druk opvoeren en het wiel in de goede richting doen draaien. Dit is de langzame (heel langzame) weg.

Dan komen we terug tot de eigen kracht, een kracht die sluimerend in velen van ons aanwezig is maar waar niemand de durf heeft die kracht om te zetten in effectieve energie. Die stap zetten is een beetje als de bootvluchtelingen in de Middellandse Zee. Je weet wel hoe je er aan begint maar de uitkomst is onzeker. Ik blijf bij mijn stelling dat niets doen en zwijgen gelijk staat aan medeschuldig en dit op elk niveau, van de gedetineerde tot aan de minister van justitie.
Heb je een mening over dit onderwerp, welke ook, schrijf naar onze redactie – The port to hello, p.a. Marnic De Munck, GG 915, Nieuwe Wandeling 89 – 9000 Gent.

Criminologen, psychologen, sociaal assistenten (met ervaring), licentiaat rechten,. Dit zijn de ronkende titels die men nodig heeft om een “Hotel Prison” te runnen. De Hilton, de Hyatt, Mercure en noem maar op, allemaal hebben ze een hotelmanager aan het hoofd staan. In Hotel Prison vraagt men echter andere kwaliteiten maar ik vraag mij af wat het nut is van die kwaliteiten. Mijn eerder gelanceerd voorstel leek me veel beter passend, met name dat iedere gevangenis zou moeten geleid worden door een CEO, die manager van opleiding is, met ernaast een criminoloog, een psychiater, psychologen, sociaal-assistenten, etc. die verantwoordelijk zijn voor het zorgend gedeelte van de gevangenen. De manager streeft naar een perfecte organisatie (administratie, boekhouding, griffie, beveiliging en diensten). De criminoloog is verantwoordelijk voor de “normaliseringprincipes “, de fysieke en geestelijke gezondheid en de re-integratie van de gedetineerde. De psychiaters, psychologen, sociaal-assistenten en therapeuten maken ruimte en tijd voor de geestelijke gezondheid. Iedere huidige gevangenis wordt geleid door 5 à 10 directieleden die eigenlijk als een college samenwerken maar toch elk hun eigen ideeën hebben over wat het beste is voor het geheel.

Ik ken geen enkel bedrijf dat meer dan één CEO of baas heeft. Anders draaien de zaken algauw vierkant.

Marnic, RG Gent

Openheid, altijd en overal communicatie, dat zijn lijfspreuken van velen anno 2015. Onze moderne maatschappij loopt er over van, kinderen van 5 jaar beginnen er al mee, oma’s van 99 zijn er ook nog mee  bezig. Telefonie, televisie, computers , I-phones en -pads, dag en nacht. Internet, bloggen,… over de ganse wereld worden allerlei berichten de wereld ingestuurd. Gisteren was een recorddag! Niet minder dan 1 miljard mensen melden zich aan op facebook, dat is één persoon op zeven op deze aardbol. En dan is er de FOD Justitie……communicatie à la Sovjet systeem. Alleen maar vrijgeven wat past in het systeem, alles onder het mom van veiligheid en privacy. Allemaal zijn ze ethisch schuldig. Als ze zich de vraag stellen “Ben ik wel goed bezig tegenover de wet”, dan moeten ze eigenlijk nee zeggen maar wie zwijgt is schuldig. Iedereen weet dat het penitentiair beleid in zijn totaliteit zwaar tekort schiet maar heel weinigen durven dit aankaarten, en dit in een tijd van mondiale communicatie.

Wij pogen als gedetineerden wel de vinger aan de pols te houden maar worden beschimpt als sensatiejagers, zelfs leugenaars. Vroeg of laat zal Justitie toch uit zijn ivoren toren moeten komen om één en ander anders aan te pakken. Ik mocht persoonlijk ondervinden dat communicatie voor een gedetineerde slechts “wishfull thinking” is . Tot driemaal toe had ik de kans op een Tv-interview, telkens werd het mij geweigerd. Toen de schrijvende pers aandacht begon te schenken aan ons discussie platform, was men hiermee niet gediend.

Marnic, RG Gent

arnicNiemand binnen FOD Justitie beseft dat we best complementair kunnen zijn, dat openbaarheid van bestuur ook van toepassing is in de ambtenarij.

Ik durf het wel eens vergelijken met de FOD Financiën, waar een algemeen directeur met open vizier zijn dienst op de kaart zet.