Hallo. Mijn naam is Ivan. Na mijn arrestatie op 2 september 2011 verblijf ik sinds 3 september 2011 in de gevangenis. Tot 4 november 2013 zat ik in voorarrest in de gevangenis van Turnhout. Na mijn proces, uitgesproken op 13 november datzelfde jaar, kan ik mezelf gedetineerde noemen. De uitspraak luidde: “Doodslag, met voorbedachtheid, moord”. Vanaf 28 maart 2014 verblijf ik in de gevangenis van Beveren.

Ik heb door de tijd mezelf veel beter leren kennen. Ik sta veel stil bij dingen uit het verleden die ik goed, verkeerd, maar vooral anders had kunnen doen. De feiten waarvoor ik hier zit zijn zwaar, zowel naar de daad op zich, al snaar de gevolgen voor slachtoffer, nabestaanden, de hele omgeving, alsook mezelf. Ik heb ooit eens iemand horen zeggen: “De straf zelf is zwaar maar eindig, leven met wat ik heb gedaan is veel moeilijker, bijna ondraaglijk”. Ik wist toen niet helemaal wat die persoon bedoelde. Nu, zoveel tijd later, besef ik des te beter wat de persoon ermee bedoelde. De zwaarste straf die ik mezelf heb gegeven, is leven met wat ik gedaan heb. Wat je ook doet, hoeveel je er ook mee bezig bent in je hoofd, hoe je tegenover je daad staat en alles wat ermee verbonden is. Niets kan de tijd terug draaien en ongedaan maken wat gebeurd is. Wroeging, spijt, schuldgevoel, boos zijn op jezelf, het komt allemaal te laat. Het enige wat je kan doen is leren leven met wat je gedaan hebt. Hoe moeilijk dat ook is.

Dat is wat ik er in de eerste instantie van vond. Een leven vol spijt, berouw en onmacht, bitterheid, zo zag ik mijn toekomst. Maar niets is minder waar. Er zijn veel dingen die je kan doen om het toch draaglijker te maken voor ieder betrokken persoon, zodat ieder het op zijn manier kan verwerken, een plaats kan geven en verder kan met leven.

Allereerst zelfbesef. Beseffen wat je hebt gedaan, bezinnen hoe het zover is gekomen dat je jouw specifieke daad hebt gedaan. En er aan werken zodat er geen herhaling komt. Het is enorm belangrijk dat je jezelf leert kennen. Ik ben mezelf vele malen tegen gekomen hierbinnen waardoor ik nu een heel ander beeld heb van mezelf. Daardoor sta ik nu veel bewuster in het leven. Eens je je bewust bent van jezelf, dan pas kan je naar de volgende stap. Werken met je slachtoffers of in mijn geval de nabestaanden. Er zijn tal van mogelijkheden die je hebt om iets te doen voor hen. Sugnomé (dader-slachtofferbemiddeling) kan daarin een heel belangrijke rol spelen. Zij zorgen voor de link tussen alle betrokken partijen. Mij persoonlijk heeft het heel goed geholpen om met iemand van de nabestaanden van mijn slachtoffer te kunnen praten. Zo heb ik hem ook beter leren kennen. Voor de nabestaande zelf was het ook nuttig. Die persoon heeft mij betere leren kennen alsook de situatie hoe dat alles is kunnen gebeuren. Ik ben niet enkel meer de dader van het delict. Zij kent me nu als een gewoon persoon, die weliswaar een zware fout heeft begaan. Vele vragen zijn gesteld langs beide kanten die daarvoor onbeantwoord waren gebleven. Wat maakt dat voor alle partijen de verwerking op een positieve manier kan beginnen.

Als derde puntje zou ik de begeleiding willen aanhalen. Er zijn tal van mogelijkheden naar begeleiding toe. Het CGG is daar eentje van. Het is heel nuttig om je te laten begeleiden doorheen het hele proces. Er zijn zoveel dingen waarmee je in je hoofd zit, zowel positieve als negatieve, die je een plaats moet kunnen geven alvorens je kan starten met de verwerking van alles. Er zijn misschien bepaalde dingen uit je verleden die ervoor gezorgd hebben dat je ertoe gebracht bent een bepaalde daad te stellen.. CAP, AA, agressiebegeleiding,… zij helpen je erbij om dit uit te zoeken.

Je leven wordt voor altijd beïnvloed door deze tijd. Een nutteloze, verspilde tijd die je niet kan inhalen. Mentaal doet het ook geen goed met je. Hoe sterk je ook in je schoenen mag staan, altijd is er wel een zekere vorm van schade. Om over je slachtoffers nog maar te zwijgen, want voor hen is het nog tientallen keren erger. De gevangenis is geen pretje. Je sleurt dit mee voor de rest van je leven. Het is alleen aan jou om ermee om te gaan en voor jezelf uit te maken op welke manier je dat doet. Hoe negatief je daad ook mag zijn, probeer er uiteindelijk op een positieve manier mee om te gaan zodat je jezelf niet verteert en het nog erger maakt dan het al is.

Ivan

Bron: Dag Allemaal

Professor Michel Maus gebruikte dezelfde bewoordingen toen hij het had over de energietaks, de Turteltaks of zeggen we beter de Freya-taks. Laat het ons maar best zo houden: Freya is van Gent, wij ook. De Ganda Gang.

Mijnheer de minister van Justitie, sorry, sorry en nog eens sorry, voor deze onbeschofte woorden. Maar iets anders kunnen we niet zeggen als we naar u luisterden onlangs in De Zevende dag. U weet wel, de 7de dag waarop God rust. Op de 7de dag schiep u echter verwarring. Inderdaad, een beetje potpourri hier, een beetje potpourri daar, maar vooral zand strooien her en der. De gevangenen zijn helemaal niet blij. Maar het kan u niets schelen, in een jaar tijd kan u (en uw kabinet) slechts een paar luttele minuten vinden om ons te aanhoren. Wij de gevangenen. Wie zijn dat dan precies? Aha! Het zijn zij die niet mogen stemmen, de quantité négligable, en ze blijven recidiveren dus ze zullen nooit meer stemmen. Geen wingewest.

We hoorden uw potpourri 3 (en zelfs 4) voorstel, en stellen echt vast, het is maar wat aanmodderen, in een goed bedoelde, moderne aanpak met name en radicale omslag in the mind. Weg van de veiligheidswerking, op naar de zorgwerking. Neen, u gaat wat gevangenissen bij bouwen. Naast alle grote geplande en te plannen mega-projecten. Een nieuwe trefplaats voor gevangenen fin de carrière. U zal vermoedelijk vergeten zijn dat, datgene wat u en uw kabinet wil realiseren, reeds lang bestaat. De naam is “halve vrijheid”. U gaat deze mensen herbergen in 5-sterren nieuwe hotelletjes. WAT WE NIET NODIG HEBBEN!

WAT WE WEL NODIG HEBBEN: ZORG – RESPECT – WAARDERING EN DE MOGELIJKHEID TOT HERSTEL VANAF DAG 1.

We kunnen best leven op water en brood. Maar verander aub de mentaliteit onder het personeel, van Directoraat, over directies, naar PA’ers (Penitentiaire ambtenaren). GEEN LUXE HOTELS, WEL NORMALISERING EN TRAJECTBEGELEIDING.

Voer uit wat 11 jaar geleden zo goed door “uw broeder uit genootschap” dhr. Stefaan De Clercq werd in een wet gegoten. Stop alle huichelarij. Er worden dagelijks mensen mentaal gemarteld in onze Belgische gevangenissen.

Stop de luxe! Start de zorg!

En dit in de breedste zin van het woord. Overleg met uw collega Minister van Welzijn Van Deurzen. Wees ministers waarover binnen 150 jaar nog gepraat zal worden zoals Ducpétiaux of Lejeune. Moge uw naam eeuwig ‘jong’ blijven en België terug een voorloper van een modern, maar vooral menswaardig detentiebeleid worden. In het belang van de maatschappij!

Bron: De Morgen, 27/11/2015, pag. 15

Bron: De Morgen, 27/11/2015, pag. 14-15  

Michel Van den Bossche (de voorzitter van de vereniging GAIA die opkomt voor dierenrechten) zijn haren zouden recht staan. Hij zou op de barricaden springen als dieren 23/24 uur op dergelijke kleine oppervlakte zouden moeten verblijven. Zeker als ze bovendien ook nog eens “dier-onvriendelijk” behandeld worden. Wat FOD Justitie ook beweert, hoe men ook poogt iets anders voor te spiegelen: er wordt deze dagen in gevangenissen erger omgegaan met mensen dan met dieren. De dreigende terreursituatie voelen wij binnen de muren enorm. Stress en spanningen alom zorgen ervoor dat een niet-professioneel opgeleid personeel niet kan omgaan met moeilijke situaties. Iedereen wordt over dezelfde kam geschoren. We moeten deze dagen zeker geen extra gezellig sfeertje veroorzaken, dat begrijpen wij ook. Maar een beetje menselijkheid aub. Wat ons betreft zouden alle ministers beter wegblijven van de televisie en echt werken op hun bureau. Het is niet eenvoudig maar voor een bepaalde categorie mensen (al zijn het ‘maar’ gevangenen) extra spanningen veroorzaken, om ‘veiligheidsredenen’, is eens temeer geen goede wijze van aanpak. Dit zorgt alleen maar voor meer wantrouwen en stress bij het grootste deel van de gevangenen. En dit heeft zijn weerslag binnen én buiten de muren.

Beste mensen van FOD Justitie, uw detentiebeleid is archaïsch en verouderd. Een westers land, anno 2015 niet waardig. Dieronwaardig én mensonwaardig. Gelieve eerst de interne keuken op te ruimen en dan in verre landen actie te gaan voeren. Herken de eigen realiteit en pak deze aan.
“De gebeten honden” aka “de geslagen redactie”

Ik wil het hier niet hebben over mijn eigen gevangenisleven in detentie. Ik wil zelfs helemaal niets of weinig aanbrengen. Een korte inleiding en een even kort slot. Ik wil met name Wesley zelf aan het woord laten. Ik wil een authentiek verhaal brengen en aantonen hoe iemand met een lager IQ het leven in de gevangenis aanvoelt. Deze tekst is een soort neerslag van een gesprek met Wesley in RG Gent.

“Hallo,
Op 7 oktober 2015 ben ik opgepakt voor mijn feiten. Heel de dag heb ik in het politiebureau gezeten. Rond 17u hebben ze met handboeien aan tot in de rechtbank gebracht. Daarna naar de gevangenis van Gent. Ze behandelden me als iemand die een moord heeft begaan, maar zo ben ik niet. Ik heb een IQ dat minder is dan 70. Ik hoor niet in de gevangenis maar wel in een psychiatrische instelling daar kunnen ze me volgens mijn advocaat beter helpen. Ik voel me hier niet op mijn plaats: mijn celgenoot slaat me, ik mag niet bewegen, ik snurk een beetje en daardoor maakt hij me steeds wakker. Ik voel me hier echt machteloos, ik voel me echt niet goed, zo elke dag opgesloten in een cel. Tussen 10u en 11u30 mag ik buiten op de binnenkoer en de rest van de dag zit ik in de cel. Dat is echt niet leuk. Ik heb een grote achterstand in lezen en schrijven en ben op zoek naar mensen die me kunnen helpen. Ik voel me hopeloos sinds ik hier zit en kan alleen maar denken en denken. Zo geraak ik niet verder. Ik zit elke dag tussen deze vier muren. Ik heb hulp nodig.”

Tot hier Wesley. Veel woorden, weinig inhoud zou je denken. Maar niets is minder waar. Wie wat bekend is met justitie en haar werking herkent zeker enkele fenomenen. Met name iedereen over dezelfde kam scheren, en op een “onmenselijke” manier behandelen. Christus zei “eco homo”, aanziet de mens.. en ga er ook zo mee om. Hoe kan je als rechter, onderzoeksrechter, gevangenisdirecteur met mensen van vlees en bloed, maar ook met een persoonlijkheid zo om gaan? Ik zou mijn diploma verbranden uit eerlijke schaamte. En ja, zij doen hun opgedragen werk, maar kun je met dergelijk hoog IQ (> 125) en opleiding, dit zo maar laten gebeuren? Het is hier en individueel dat men moet opstaan en niet zomaar aan de zijlijn blijven staan.

Helaas worden nog al te veel verdachten, beschuldigden, beklaagden, veroordeelden,.. over dezelfde kam geschoren: quantité négligable. Heel veel politici, rechters, andere hoge functies binnen de FOD Justitie zijn carrièrejagers. Het gaat niet om de mens, maar om het resultaat. Hun resultaat, goede statistieken (naar hun normen), voldoende stemmen. Deze situaties zijn schrijnend. Wat er ook gebeurt, mensen verdienen steeds een menselijke, aangepaste behandeling.

Beste politici, rechters, gevangenisdirecteurs, bewakers, het kan en moet DRINGEND anders. Jullie hebben de kracht en de kennis. Blijf niet langer aan de kant staan. Laat niet nog langer Wesley-situaties bestaan.

Beste lezers, Schrijf een klein briefje of kaartje naar Wesley. Hij heeft niets. En niets is hier echt wel niets. Een kort woordje zal hem deugd doen. Zijn adres is Wesley, Nieuwe Wandeling 915, Nieuwe Wandeling 89, 9000 Gent.

De redactie