1001 producten staan er op onze bestel-kantine lijst. Uren, dagen,

weken werk kruipen daar in, van iedereen, directie, personeel, ge-

detineerden, administratie… Is dit echt wel nodig ?

Er wordt door de gedetineerde steeds meer en meer luxe-producten

gevraagd, en toegevoegd aan het normale leef circuit binnen de muren.

Het vakbondsfront der gedetineerden, verliest 90 % van zijn tijd aan

praten over aanpassingen allerlei.

Wat is dan heropvoeden ? Re-socialisatie ?

Moet men niet eerst eens leren tevreden te zijn met wat men aangebo –

den krijgt ?

Is al de rest geen onwenselijke luxe, en zelfs slecht voor de gezondheid ?

Ik herinner mij mijn college tijd, en zelfs het leger. We aten wat de pot

schaft. En hier, in den bak, is het een prinsenleven op dat vlak.

Is dit echt wat we nodig hebben, of een zoethoudertje ? Och, arme geesten.

Het is ondertussen zo dat veel meer tijd en energie gestoken wordt in iets

zo pietluttig, dat mooie energie verloren gaat, energie die zo belangrijk is

in het bejegenen van de mensen, en zoveel meer resultaat zou geven.

Bij ons is er zelfs hiervoor een aparte Directeur, die grotendeels haar

capaciteiten daarvoor opoffert… Zo we ons minimaal beperken tot wat

basisproducten, zouden we met gemak 50 % tijd besparen. En wat kunnen

we daar niet mee doen… Meer sociale contacten, minder gestresseerd wer-

ken, minder conflicten.

WEG  MET  AL  DIE  ONNODIGE  LUXE  !

WE  DOEN  HET  TOCH  NIET  VOOR  HET  GELD  ?

Ik mag zijn echte naam niet noemen, dus sprak ik hem aan met Thomas.

Thomas Van Aquino, een wijsheer. En wijsheren spreken wijze woorden.

Of het daarom de waarheid is, laat ik aan Uw oordeel over.

Hij begon zijn verhaal met : ” ik heb zwaar gezondigd, maar onze werk –

druk ligt vandaag de dag zodanig hoog, dat ik door een teveel aan opdrach-

ten, die mekaar opvolgen, misverstanden, conflicten, discussies, woorden-

wisselingen, mijn geduld verloren heb. Ik ben ervan overtuigd dat wij als

cipier een belangrijke taak hebben als eerste-lijn contact, en vooral in de

opbouw van een vertrouwensrelatie. De gedetineerde goed bejegenen is

daarin heel belangrijk.

Wel, ik moet eerlijk zijn, ik kom daar niet meer aan toe. En ik vind dit zonde.

Dat is niet ik. De meesten werken zo op automatismen, dat dit alleen maar

aanleiding geeft tot meer conflicten. De stress is zo hoog, dat niemand

baat heeft bij die manier van werken en reageren.

Het zal U niet vreemd overkomen dat deze situatie niet de veiligheid ten

goede komt.

Vader, vergeef me, ik weet wel wat er zou dienen te gebeuren, maar ik blijf

me schikken aan Uw wil. Wees aub. mild in Uw straf, maar ons helemaal

opbranden is ook geen oplossing.

Laat Uw geestelijk licht over ons schijnen, en bescherm onze klanten. “

Dat is een moeilijke ! Vakbonden van het personeel dienen om de

belangen van hun leden te verdedigen. Nogal dikwijls gaat dit om

loon – en werkvoorwaarden, en terecht. Priester Daens en de Middel-

eeuwen zijn gelukkig al een tijdje achter ons… maar er is meer van-

daag den dag, dat ” werkvoorwaarden ” omvat.

Hierin zit zeker ook vervat dat je je moet goed voelen in je werk, de

jobvreugde. Maar hoe kan je jobvreugde hebben, als de job zwaarder

is dan je aankunt  ( zou moeten aankunnen ). Niemand zal me tegen-

spreken als ik zeg dat de eisen die gesteld worden aan een cipier, zeer

hoog zijn.

Men moet een halve psycholoog, verpleger, socioloog, maatschappelijk

werker zijn, om dergelijke druk aan te kunnen, en dan nog goed doen

in al die nooit aflatende veiligheidsregels.

Ook hier is het een kwestie van het ei of de kip eerst.

Meer verloning voor de verantwoordelijkheid, maar ook meer scholing,

ttz. kennis zijn een noodzaak. Ik begrijp de vakbonden, maar het één kan

niet zonder het andere. Meer loon, wat noodzakelijk is, kan niet zonder

meer scholing  ( budget ).

Maar laat ons in een tussenfase niet vergeten dat arbeidsvreugde ook een

loon is, en daar kunnen we zelf iets aan doen
Met arbeidsvreugde koop je geluk.

Ik durf hier geen definitief standpunt innemen, maar ik persoonlijk zou

gaan voor arbeidsvreugde en dat zou ook wel eens een breukje minder

kunnen geven.

”  THE  LOVE  TRAIN – APP  “

The love boat is meer gekend, en sommigen kennen nu ook wel

” the love trains “., die trans-Siberische of Inter-Continentale luxe

treinen die Europa doorkruisen als vakantie. Op een luxueuze manier

in contact komen met fantastische streken en steden.

The Oriënt Express.

Wel, ons verhaal is er één van een express trein naar geluk. We nemen

allemaal al eens de verkeerde trein, maar nu hebben wij een App ont-

wikkeld, om je te helpen in de keuze van de juiste trein.

Onze ” Marc Den Dodo  express app. ” is een verhaal over maximum

humanist, Christen, Boeddhist, Moslim, of gewoon mens zijn.

We hebben geen vakjes, maar luxe-coupé’s, voor iedereen gelijk. De

coupé van gelijkheid en geluk. Het geluksverhaal voor Jan Modaal.

Ietsje meer wijsheid en blijheid.

Natuurlijk proberen die mensen maar alleen hun contractuele ver –

plichtingen zo goed mogelijk na te komen. En dat doen ze ook wel.

Maar hier, heel speciaal is er meer. Alleen, ze zijn zo hooggeschoold

in die materies, dat je alleen al door hun diploma ( titel ) meer ver-

wacht van die mensen.

Ze dienen in opstand te komen, ze dienen op de barricades te staan,

om verandering te eisen. Gewoon omdat ze beter weten. Als je als be-

drijfsleider in je firma weet dat zaken niet goed verlopen, dien jij op

te treden, met als resultaat dat alleen jij de pineut zal zijn, en finan-

cieel, en zelfs strafrechtelijk. Ook al heb je bepaalde feiten niet altijd

in de hand.

De gebroken neus van M.  is er één teveel.

Ik durf stellen dat  ” Wir haben es nicht gewusst ” van geen tel is. Regel-

matig speel ik de onofficiële taak van “listener”, welnu, in die functie

( nog niet gecreëerde functie) heb ik signalen gegeven aan de Directie.

Is de Directie schuldig, ja, misschien niet het individu, maar het instituut,

en laat ze zich vooral aangesproken voelen om dit niet af te straffen, maar

om aan de noodrem te trekken, om eindelijk meer te doen dan een hotel

te runnen.

Gebroken neuzen zijn niet langer wenselijk , het is geen zicht.

U zal het al gemerkt hebben… af en toe ging ons verhaal wat breder dan

uitsluitend ‘ stories from behind walls ‘. We schreven ook vrij algemene

dingen, zelfs over de oprichting van een politieke / beweging – S.R.

We hebben besloten dit uit elkaar te halen, en richten een aparte blog op :

 ” Marc Den Dodo “, een verhaal over een levenshouding, met actuele

onderwerpen. Wil U ons blijven volgen, lik dan ook onze FB account :

Marc Dendodo. In de aanvangsfase zullen we de artikels op beide blogs

posten, maar kortelings splitsen we dat duidelijk af.

Wil je mee blijven met een gezonde boerenkijk op de dingen, schrijf U nu

in, en mis niets van het beeld over een ideale wereld.

Gemaakt van en door jou … ” We like  you  “

Een boek over menselijk gedrag in het algemeen, een boek over sociaal

gedrag in groep. Dat hebben we allemaal niet nodig om te beseffen dat,

waar mensen samen leven, er spanningen ontstaan.

Alleen al het verschil in meningen over bepaalde onderwerpen kunnen

spanningen oproepen, en dit in gewone omstandigheden. Laat dit dan

nog gebeuren in een speciale omgeving als een gevangenis, de relaties

( ondergeschikte versus verantwoordelijke ), gebrek aan communicatie,

het zich toe eigenen van kwaliteiten die thuishoren bij een professionele

opleiding, not the right person on the right place.. en zo veel meer.

Tussen M. & M. waren er al weken spanningen. En alle voorgaande aan –

gehaalde redenen speelden daar een rol in. En toen is de boel ontploft.

M. heeft M. zwaar toegetakeld in een agressieve opflakkering. Resultaat

gekend, gezicht vertimmerd met breuken, paniek, reactie, straffen.. ik

moet het U niet in geuren en kleuren, bloed en tranen, zoals op TV,

vertellen.

Het ergste van alles is dat dit zat eraan te komen, ook ik wist het. Maar

niet alleen ik. Wij allen samen zijn mede-verantwoordelijk door schuldig

verzuim. We wisten van de spanningen, we kenden M.& M., we hebben

er niets aan gedaan.

Ik wel, ik heb met hem gepraat, hem gezegd dat hij de zaken anders

diende aan te pakken… dat agressie niets oplost. En hij is me ook ge-

volgd. Hij schreef ganse brieven vol, maar er kwam geen antwoord op

geen enkel niveau.

Nu resten alleen de gebroken potten.

Beste lezer, sympathisant, als je de titel zal lezen  ” Vechten in den bak “

( Ik sloeg haar neus kapot ), is het echt belangrijk de ganse mini-serie

te lezen. Het ene is echt verbonden met het andere. En het is een heel

belangrijke oproep om de zaken in het algemeen anders te gaan doen.

Via korte verhalen wil ik jullie ervan overtuigen dat veel anders en ook

beter kan.

Vecht met ons ( en ons middel liefde ) voor een betere wereld.

Voor gevangenen, maar ook voor U allemaal.

Lees dus :   1.  ” Ik sloeg haar neus kapot “

                    2.  ” De feiten / geschiedenis. “

                    3.  ” Is’ t de schuld van de Minister ? “

                    4.  ” Is ‘t de schuld van de Directeur ? “

                    5.  ” Is ‘t de schuld van de vakbond ? “

                    6.  ” Wat nu met PTSS ! “

                    7.  ” Doe jij er ook iets aan ?  AUB “

GA  IK  EEN  BOM  PLAATSEN ?

Als je deze woorden schrijft denken de meesten dat je wilt uitbreken.

Je kent ze allemaal, die verhalen van Geert Hoste over Dendermonde en

de helikoptervlucht.. de kluchten van het gevangenisleven.

Maar neen, ik wil helemaal niet vluchten, ik heb het gisteren nog ge-

schreven naar mijn P.S.D. ( dossier behandelaar, psychologe ), ik vraag

helemaal niet om vrij te komen ( ook al is mijn straf te zwaar volgens het

delict ). Ik aanvaard mijn straf, ik aanvaard alleen niet de nutteloosheid

en onzinnigheid van de uitvoering. En daarom wil ik de huidige bak af-

breken.

Hoe ik dat ga doen, wel dat verklap ik U op onze facebook ( en binnenkort

ook blog ) ” Marc Dendodo “.

We schreven een totaal nieuw concept rond een modern detentiebeleid in

de 21-ste eeuw. Weldra kan U de volledige uitleg lezen.

Lees tevens ook ons verhaal van  ” Marc Den Dodo “, een waar gebeurd

verhaal.

Deze twee teksten plaatsen een bommetje onder de niet langer houdbare

situatie van een pervers detentiesysteem. Een perpetuum mobile. Wij

willen resultaten.

Wij willen een verfijnde maatschappij, een warme maatschappij.

Gent 01.09

“Ik heb niets ondernomen om mezelf te verrijken, ik deed alles voor Gent

en zijn inwoners ter wille te zijn. En ja, ik heb met Optima misschien

daden gesteld te bestempelen als inschattingsfouten. “

Verwacht men niet dat iemand uit de politiek integrerder zou moeten zijn

dan eender wie ?

Weet je, papoe zit wel in den bak. Hij had ook geen intentie zichzelf te

verrijken, hij wou alles alleen maar doen om zijn 500 Vlaamse arbeiders-

gezinnen, werk te geven… maar de rechters zagen het anders.

Papoe was geen politieker, geen media-figuur. Papoe was één van ons, de

anonieme massa, die dagelijks zijn struggle for life doet, om te overleven.

Ja, het is hard om te leven met het feit : onderscheids der persoons. Papoe

kreeg 11,5 jaar bak  ( in de doze ). Termont krijgt media aandacht

( reclame ), en zelfs sympathie.

Mag het wel even, die frustratie ?

Zichzelf de macht verlenen, is dit ook niet een beetje verrijken . Jan met de

pet, ken jij de wedde van een burgemeester van een stad als Gent ? En het

feit van macht te hebben, is dit ook niet een vorm van persoonlijke ver-

rijking . Niet alles wordt alleen in geld vertaald….

Is Termont schuldig ?  Dat laat ik aan U over.