Brieven uit de gevangenis (blog)

WANTROUWEN.

In onze bijdrage  ‘ De kerk botst ‘ verwezen we al naar onze god-
delijke verschijning, genaamd Eefje. In haar vooruitstrevendheid
naar een modern-begrijpbaar christen – geloofsbelijdenis, heeft ze
onlangs een verdere stap gezet.
Iedereen van ons gedetineerden, die het wenst, mag tijdens het
protestants bidmoment op maandagavond een eigen tekst, laat
stellen preek, naar voor brengen.

 

Persoonlijk vind ik dit een heel fijn idee, en het trekt mijn aandacht
daar ik ook wel iets te vertellen heb, voor hen die willen luisteren.
Nu maandag beet een collega de spits af, en ik moet eerlijk toe-
geven, het was mooi en zinvol. We laten u hierna graag meeproe-
ven. Laat niet na dit te lezen, en er even bij stil te staan.

 

Wantrouwen.

 

Jan Terlouw, ex-politicus, schrijver en kernfysicus, gaf zijn kijk over
het hedendaagse fenomeen van wantrouwen. Wantrouwen jegens
een ander, jegens de overheid, en zelfs jegens zichzelf.

 

Volgens Terlouw komt dit wantrouwen voort uit angst. Angst voor
verlies van ons bezit, voor het verlies van onze vrijheid, angst
voor onze gezondheid, enz.. Naarmate je langer leeft, ben je ban-
ger om het net niet te halen ; naarmate je rijker bent, ben je bang
om die rijkdom te verliezen, naarmate je een mooi leven hebt, ben
je bang dat dit eens zal omslaan.
Dit wantrouwen uit zich in een groter wordend individualisme. Hoe
welvarender de mensen zijn hoe individueler ze worden : we heb-
ben geen kopje melk meer nodig van de buurvrouw : het staat
immers al in onze frigo. Willen we ontspanning, moeten we niet
meer spreken met onze overbuur : we kijken gewoon naar TV. Wil-
len we iets vertellen aan een ander, moeten we zelfs niet meer
buitenshuis komen : een simpele klik op onze twitterpagina of
facebook volstaat. Gevolg : we sluiten ons steeds meer verder af
in onze eigen leefwereld.

 

In hoeveel gezinnen wordt nog gezamenlijk gegeten ? Toch een
moment bij uitstek om elkanders verhalen en zorgen te horen. En
als er al gezamenlijk aan tafel gegeten wordt, blijft de GSM in de
buurt. We zouden namelijk een tweet of een berichtje niet onmid-
dellijk kunnen lezen.

 

Hoe merkwaardig ook, een verblijf in de gevangenis, doet je de
relativiteit van dit alles inzien. Je moet niet meer bang zijn om te
verliezen ;  je hebt immers al verloren. Doch uit verlies groeit sterk-
te. Een boom moet gesnoeid worden, wil hij mooie vruchten dra-
gen. Het overtollige moet eraf. Reduceer jezelf tot de essentie,
tot het mens zijn. Voor jou en voor je naaste. Pas dan zal je vrij
zijn en vrij van wantrouwen zijn.

IK VERJAAR IN DEN BAK !!

Maandag 06.februari.2017

 

Vandaag dus, eet ik taart, met veel slagroom en drie kaarsjes erop.
Neen, het is niet mijn verjaardag, maar mijn ‘vrijheidsbenemingsdag’,
net drie jaar geleden al !
Ja, drie jaar.. kan je het geloven ? En er is nog meer groot nieuws,
bij leven en welzijn is het over zes maand gedaan !!

 

En dan ! Terug feest, ik zou het nog echt niet weten… Want hoe is
het met me.. nu, vandaag , na drie jaar.
De ervaring hier tot nu toe, was er een van heel vaak verwoestende
en blijvende kwetsuren.  Momenteel ligt in het gevangenisleven, nog
altijd de klemtoon op uitsluiting en veiligheid.
Bovendien hebben we te maken met een ‘staats-organisatie’, wat in
sé al inhoud dat ze vol mankementen zit. Onze vele blogverhalen
tot nu toe, waren daar een sprekend bewijs van.

 

De gevolgen van deze lange periode achter de tralies zijn nefast op
persoonlijk, familiaal en beroepshalve.. Wat dus binnen zes maand
van hier, in de voorbije drie jaar, niets op dat vlak van hulp voorzien
was. Het zal er niet op veranderen.

 

Toen ik de bak inging had ik nog een eigen zaak, zeven maand na-
dien was ze failliet ! En nu.
Zijn er nu nieuwe kansen ? Ja, ik heb er zelf haal hard aan gewerkt.
Maar zijn ze levensvatbaar buiten de muren… vier jaar weg uit een
snel evoluerende wereld, die bovenal een ‘cruel world’ is !

 

Zal het feest worden… in ieder geval  ‘ t zal een kleintje zijn.

IS KOEN GEENS EEN AFVALLIGE CHRISTEN ?

Deel 1  Eigen schuld, dikken bult !
Als er nu iets is wat het Christendom zeker claimt, dan is het mo-
raliteit en ethiek. Als er nu twee dingen zijn die met de voeten
getreden worden in onze Belgische justitie/gevangenissen, dan
zij het deze  !
Beiden worden niet alleen spiritueel benaderd, maar ook weten-
schappelijk. Dat er wetenschappelijke verklaringen te geven zijn
voor ons gedrag, is op verschillende vlakken bekend. Dat weten-
schap, door zijn kritische ingesteldheid, ook aan opvolging doet
van zijn acties, het opvolgen van resultaten, is niet zo bij Justitie.
Justitie straft, maar volgt niet op wat de resultaten zijn. En dit is
juist wat ik verwijt aan ons huidig rechtssysteem

 

We weten allemaal dat  ‘vrijheid van denken en handelen’  een
illusie is. Er stellen zich dan ook grote vraagtekens rond verant-
woordelijkheid bij delicten. Wij weten ook dat delictenplegers,
meestal uit sociaal zwakkere groepen komen, waar de meesten
door externe, en zelfs interne factoren beperkt zijn in hun keuzes.

 

Het huidige repressieve klimaat in strafrecht, houdt daar geen
rekening mee. Onze huidige politiek doet louter aan kiesgewin.
Deel 2 :  Onrendabelen.
De neo-liberale politiek doet net wat er in de jaren ’80 enorm werd
gepromoot, ten tijde van de eerste grote oliecrisis ( ’74 en verder).
De eigen verantwoordelijkheid van mensen voor hun welvaart en
welzijn sterk propageren.
Mensen hebben hun lot in eigen handen. In hoeverre kan dit klop-
pen met de wetenschap ( neurologie, erfelijkheidsleer enz.. ). Vele
studies bewijzen juist dat de capaciteiten van mensen juist bepaald
worden door erfelijke eigenschappen en invloeden uit de omgeving
tijdens de ontwikkeling. Bovendien stelt de huidige maatschappij
steeds meer hogere eisen aan ieder van ons.
De kwetsbaren worden letterlijk met de vinger gewezen voor hun
tekorten en fouten. Ten bewijze van de slechte wil van de minister is
dat hij, als ‘zogezegde Christen’, wel weet , dat deze categorie van
zwakkeren ( delictenplegers ) hulp en zorg nodig hebben, en dat
het basisprincipe van normalisatie een eerste stap is hierin. Deze
wet wordt, na 12 jaar, nog steeds niet toegepast.
De minister schreef me letterlijk, in maart 2016, ja, bijna één jaar
geleden : binnenkort stel ik wijzigingen voor aan  de (basiswet )
die de rechtspositie van gedetineerden betreft.
Binnenkort is relatief. Ge zult niet liegen zei Christus.
Deel 3 : de Transithuizen.
U heeft het vermoedelijk wel gelezen of gehoord in de media, Mi-
nister Geens is “de Huizen” genegen, en start met een proefproject.
Honderd plaatsen in Transithuizen, worden eerlang gerealiseerd,
en dit voor gedetineerden die in de laatste fase van hun detentie
zitten.
Natuurlijk een druppel op een hete plaat. Alvorens uitgevoerd, is
het idee al verdampt.  Natuurlijk is iedere stap vooruit, een goed
iets. En men zou kunnen juichen. maar hoeveel schade, alvorens
één verdere stap te zetten, zal er niet ontstaan bij de 15.000
andere gedetineerden.  Ja, vijftien duizend zijn het er momenteel,
en niet de cijfers van de regering geloven, want die hebben al be-
wezen dat ze niet goed kunnen tellen. Neen, we zijn maar een
beetje blij !
We zullen pas echt blij zijn, als de Minister een echte politieke
ommezwaai zal maken, niet alleen omdat hij een Christen mens
beweerd te zijn, en moraal en ethiek hoog in zijn agenda staan.
maar vooral ook omdat het wetenschappelijk bewezen is, dat het
huidig systeem niet goed bezig is, niet moreel, en niet ethische
verantwoord.
Dus neen, we zijn helemaal niet blij met deze heel trage stappen !
Zolang wij vaststellen dat uw systeem schade toebrengt aan men-
sen, bent u voor ons als Christen mens gebuisd. En niet alleen
als Christen, want die kennis is niet alleen het voorrecht van de
Christenen.

IK BEN GERADICALISEERD IN ‘ T GEVANG !

 

Is men bang van mij ?

 

Er is al veel over te doen de laatste dagen en maanden. Het radi-
caliseringsproces, en dan vooral in de gevangenissen. Maar er is
ook veel verwarring over de betekenis van het woord ‘ radicalise-
ren’, en/of  ‘ radicaal ‘ zijn.
In een bijdrage op onze blog Marc Dendodo op 6 november 2016,
onder de naam : Radicaal versus extremisme, die we voor de goede
orde hierna nog even uitprinten, brachten we onze stelling al.

 

Ikzelf ben geradicaliseerd in de boodschap van ‘ de dubbele liefde’,
zie een ander zo graag als jezelf ( volg het verhaal Marc Dendodo
op marcdendodo.wordpress.com.
Natuurlijk gaat het in onze dagdagelijkse discussies over Islam
radicalisering, en dit dan meestal door het schrikbeeld dat dit bij
ons oproept.

 

Maar net als altijd gaan we daar binnen de muren niet goed mee
om. Laat die mensen gerust hun radicale gedachtengoed, maar
ga ermee in discussie.
Geef hen gelijk dat ze radicaal zijn in hun keuzes. Maar leer hen
ook radicaal te zijn in alles, met name ook in respect. En dit wil
zeggen, dat ze best wel het recht hebben hun ideeën te hebben,
zelfs te verkondigen, maar dat ze niemand kunnen verplichten hen
te volgen ( extremisme ), of anderen pijn te bezorgen omwille van
hun gedachten.

 

Opnieuw gaat het hem over begeleiding, scholen, communicatie,
respect voor elkaar aankweken. Niet repressief zin, en hen vooral
niet afzonderen. Ook de communicatie naar de rest van de gevan-
genisgemeenschap is heel belangrijk, maar ook daar is het ander-
maal onder nul.

 

We zijn nog steeds bang van het ‘ besmettingsgevaar van gede-
tineerden onder elkaar ‘. Maar mensen, we zijn bang van onszelf.

 

Geef een toekomstperspectief aan iedereen, en je besmettings –
haard sterft uit !
Lees in dit verband ook het artikel ‘ straffer dan straf’ deel 1. We
zijn helemaal nog niet uitgepraat hierover.

 

RADICAAL  VERSUS  EXTREMISME
Sociaal radicaal  ( S.A.) is de basisidee achter onze beweging,
en ik geef het toe ‘ Radicaal ‘ klinkt wat hard, tot zelfs niet mooi, in
de oren van velen.
Maar onder onze vorm van radicaal zijn, verstaan wij eigenlijk :
” puur idealisme” , zo puur mogelijk. Als je voor iets wil gaan, waar
je in gelooft, en overtuigt bent dat het ok is, dan dien je daar vol-
uit voor te gaan. Maar op een democratische wijze.
Het is je recht om te proberen anderen te overtuigen van je mening,
met alle middelen, behalve geweld. Wanneer druk of geweld ont-
staan, kan men spreken van extremisme, en dat is niet te tolereren.
Radicaal zijn is juist goed zolang het maar geen extremisme wordt.
En dat is juist zo moeilijk om het onderscheid te maken. Omdat,
als men radicale ideeën heeft, men dikwijls tegen de gevestigde
waarden ingaat, en meestal aanvankelijk niet gevolgd wordt, wat
dan terug aanleiding geeft tot frustratie, en juist dan komt extremis-
me om de hoek kijken.
Wanneer wij voor Sociaal Radicaal kozen  ( S.R. ) hadden we die
redenen, we wisten dat radicaal provocerend klinkt, en dat is wel no-
dig om uw boodschap te laten horen.
We wisten ook dat radicalisme hoort bij idealen, wat dan weer heel
dicht bij de wereld van Thomas More – Utopia ligt.
Onze derde reden, waren de afkortingen S.R., afkomstig van de ge-
dragswetenschappers de Behavionisten , die met S ( Stimuli ) en
R ( reactie ) hun ganse theorie in kaart brachten.
We hopen dat deze tekst U wat meer inzicht kan brengen in onze
stelling.

IK WIL STERVEN VOOR MIJN ZAAK !

Over pedofielen en verkrachters !!

 

Radicaal overtuigd zijn van je zaak is een goed punt. Het strekt je
tot eer, je overtuiging door en door te verdedigen, in zoverre je
niemand verplichtend onder druk zet om jouw zaak te volgen (ex-
tremisme). Sommigen sterven zelfs door zich totaal te geven voor
hun doel.

 

We herinneren ons nog vast allemaal de jonge student in Praag,
die zichzelf in brand stak, om op te komen voor een democratisch
bestuur. Heel belangrijk is ook, dat je geen ongewilde slachtoffers
maakt door je eigen optreden.

 

Ik zit momenteel al een tijdje met dezelfde probleemstelling. Het
onzinnige systeem van detentie, zoals het nu toegepast wordt op
mezelf, doet me onzinnig psychisch afzien. Ik wil dit stoppen !
Bij de directie en de medische staf vroeg ik euthanasie aan, wel-
overwogen, als statement, dat dit voor mij, dergelijk afzien, het
leven niet langer zinvol maakt. Ik werd uitgelachen.

 

Mijn alternatief is, nog harder tekeer gaan tegen het huidige sys-
teem, omdat het zo nefast is. In een artikelenreeks ‘ Over pedofie-
len en verkrachters’, zal ik haarfijn uiteenzetten, waarom het hui-
dige systeem niet goed is, en wat de alternatieven zijn.
Lees inleidend, ondertussen, ons ontwerp Feniksproject/Recupe-
randos op onze blog http://www.port-to-hell-o.com.

 

In een 7-delige reeks geven we u weldra meer nieuws. Volg dage-
lijks onze blog, en vraag je vrienden ons te liken. Dit worden heel
interessante dagen ! Like onze pagina Port-to-hell-o.
De wereld, gans anders.

MINISTER VAN JUSTITIE : GOE BEZIG !

K.Geens in de 7e dag :  botox is het antwoord !

 

Hij was de eerste genodigde van zondag 22 januari 2017, Minister
van Justitie Koen Geens. Nu ja, K.Geens kan het vooral goed uit-
leggen, maar dat is natuurlijk het begin van alles. Dat maakt ons
echter niet gelukkig.  Koen Geens is gekend als een verstandig man,
dan verwacht je revolutionaire gedachten, projecten van zo iemand.

 

En dat nu, is juist ons verwijt. Mr. Geens, u zit op een unieke plaats
om ‘eindelijk’ een wetenschappelijk en ethisch strafrecht te gaan
invoeren. Weg van elke emotionaliteit en vergeldingsrecht.
Maar u spreekt zich daar niet over uit. Integendeel, u versterkt uw
repressief systeem. Als u niet radicaal uw systeem zal omvormen
tot echte zorg, zal u dezelfde resultaten oogsten als uw voorganger,
de statistieken zullen me gelijk geven.

 

Natuurlijk zijn uw cijfers nu mooi, maar ze zitten vol lift-ups en botox,
maar het resultaat – recidive – is niet beter.
U haalt uw politieke doelstellingen en beloftes, maar de doelstellin-
gen zijn volkspraat, en niet wetenschappelijk onderbouwd.

 

U heeft geen echt project.

MIJN ENGELBEWAARDER… IN PORT TO HELL .

Badend in het zweet om 2 uur ‘s nachts, word ik wakker.. als een
donderslag hoor ik een noodkreet. Andermaal iemand wiens stop-
pen doorslaan… maar mijn stress ontstaat daar niet. Neen ! De
voortdurende ongemakken rondom mij, maken dat ik niet meer
rustig slaap, alles is een nachtmerrie geworden.

 

Ik heb al zoveel gezegd, geschreven, maar de menselijke tekorten
blijven zich opstapelen. Misschien is het wel aan mezelf gelegen.
Maar ik kan zoveel onrecht niet aan. Ik ben er geleidelijk ziek van
geworden. Ik sluit me af van alles rondom mij.
Eigenlijk zou ik het niet volhouden… maar het is zoals steeds, al-
tijd is er een licht. En juist daarover gaat deze titel. In elke duister-
nis is er een baken, die je richting geeft. Die je uitnodigt naar de
veilige haven, die toekomst heet.

 

Aan die lichtbakens wil ik ode brengen. Het zijn mensen, cipiers,
penitentiaire beambten in Wetstraat taal. Maar voor mij zijn het
gewoon (!) engelbewaarders. Mensen, die me af en toe, toelaten
hen te gebruiken als stootkussen, om al mijn klachten en angsten
op uit te boksen. Ze zijn niet gewoon, want ze hebben een passie,
geen negatieve, maar een passie voor hun job. Ja, voor ons, want
wij vormen hun job. Mensen die om je geven, in een wereld waar
zo weinig om elkaar wordt gegeven.
Mensen die zien, dat jij het eventjes niet ziet zitten. Mensen, die
voelen als jij je rot voelt. Mensen, die interesse in je hebben, als
je zelf alle interesse hebt verloren. Mensen die efkens met je
praten, als jij stil zit, sprakeloos, in een hoekje. Mensen die aan-
dacht voor je hebben, als jij zit te staren in de ruimte.

 

Mijn hart loopt over van verdriet, en ondanks is er een plaatsje
voor hen vrij, om hen in te sluiten in mijn gevoelens van dankbaar-
heid. Liefde scheppen voor hen die liefde geven.

 

Ja, de engelbewaarders bestaan, het is een witte merel, een wit
konijn, een witte mensen verhaal, maar ik kan het je verklappen,
ze zijn er, en ik heb bewondering voor hen.

‘ T IS MAAR DEN BAK, RAAR HE !

Overal zijn er gaten gebrand. Vraag niet naar waar, ik zeg overal !
In alles wat je je maar kan denken. De muren, waar ze een kans
zien graffiti… kunst of agressie ?
Lawaai, het is niet om aan te horen, maar welk dan ? Van alles
wat je je maar kan voorstellen.
Respect, vriendelijkheid, dankbaarheid, woorden nooit van gehoord.

 

Ik kan zo een halve boek doorgaan, maar u weet de klepel al han-
gen.
Overal waar mensen samen zijn, loopt er al eens iets verkeerds.
Ik kwam al op zoveel plaatsen, nergens zag ik wat ik hier zie.
Maar waarom is het hier zo ? Het antwoord is simpel, ‘ ‘t is maar
den bak’. en dit wil zeggen dat het systeem faalt. Juist waar orde
en netheid in een gemeenschap, zo belangrijk is, maar nog veel
belangrijker het aanleren ervan ( respect voor normen en waarden)
is er ‘niemand’ die er aandacht voor heeft.

 

Ik word daar heel kwaad van. Ik woonde, leefde in een glazen
huis. Kraaknet en doorzichtig. Hoe erg is het niet om dit hier te be-
leven. We staan met z’n allen te roepen over ‘onrechtvaardigheden’
maar we schitteren met z’n allen om er iets aan te doen, want ‘t is
maar den bak !

 

Dit is een artikel, geschreven door iemand die er psychisch onder-
uit gaat, zo te moeten leven. Niet het leven op zich, maar de onver-
schilligheid van alle verantwoordelijken, er iets aan te doen, maakt
het zo verwerpelijk, ziekelijk.

WAAROM ??

Moordenaars, fraudeurs, pedofielen, schizofrenen, gauwdieven,
verkrachters, depressies, psychopaten.

 

Het is niet voor het eerst dat we hier over praten. Dat we proberen
uitleggen van het waarom ? Binnenkort starten we een reeks, over
‘Pedofielen en verkrachters’, waarin we u een uitleg willen geven,
waarom we af willen van ons huidig rechtssysteem ! Echt de basis
van het recht waarop we nu steunen, veranderen.

 

We hebben nu een rechtssysteem, dat een vergeldigingsrecht is,
en  steunt op ‘vrijheid van handelen van het individu’. Daaraan
verbonden is er een strafsysteem, en strafmaat, die momenteel
hoofdzakelijk, bijna uitsluitend, bestaat uit de ‘eenvoudige vrijheids-
afname’ , de gekende gevangenisstraf.

 

Wij gaan daar niet langer mee akkoord, en dit op wetenschappelijke
basis. We proberen u dat haarfijn uit te leggen, omdat we willen
streven naar een ethische straftoepassing. Wij willen straffen niet
afschaffen, maar anders invullen. Wij willen er een wetenschappelijke
geneeskundige actie van maken, met als doel, zoveel mogelijk her-
stel.

 

Maar om onze stelling beter te begrijpen, is het noodzakelijk eerst
een inzicht te krijgen in het waarom we zo besluiten. Ik heb het me
persoonlijk gemakkelijk gemaakt, en werk nu met een assistente.
Iemand die heel belezen is in deze materie, vatte voor mij het boek
‘Wij zijn ons brein” van prof. Dick Swaab kort samen, met de bedoe-
ling zo een inleiding te geven op ‘ Waarom wij het fundament van
onze rechtspraak anders willen zien, wat ook de basis is van ons
Feniksproject/ Recuperandos ( concept detentiebeleid). Mijn assis-
tente heeft de bevallige naam Vera, ik laat haar graag aan het woord.

 

‘ Waarom we doen, wat we doen’   Dick Swaab – ‘We zijn ons brein’.

 

Met zijn nieuwste boek ‘ Ons creatieve brein ‘, was hij heel recent op
Canvas. Maar voor ons pleidooi is de 72-jarige Nederlandse hersen-
wetenschapper minstens even interessant met zijn vorig boek : ‘ Wij
zijn ons brein’. Hiermee geeft hij een uitleg van hoe ons brein weten-
schappelijk en biochemisch werkt. En wat de gevolgen daarvan zijn
over leven, ons zijn !

 

Ik ben al vijf jaar in de Nieuwe wandeling in Gent, u zeker niet onbe-
kend, en vanaf het begin stelde ik me de vraag : ” Wat is er met die
mensen aan de hand, een concentratie van persoonlijkheden, de ene
al slechter dan de andere.
In een ander programma op tv ‘ Alleen Elvis blijft bestaan’, zag ik de
psychiater Dirk De Wachter, met één van zijn gevleugelde uitspraken :
” Iedereen patiënt “. Ik voelde me geruggesteund in mijn denken en
observatie, en dit al zovele jaren.
En toen las ik de volledige bevestiging in het boek van Prof. Swaab.
In zijn aanvang vertelde Dick Swaab dat hij vijftig jaar geleden doods-
bedreigingen ontving, omdat hij beweerde dat hersenen van homo’s
en hetero’s, er anders uitzagen. Vandaag schrijft hij dat onze hande –
lingen niet vrij zijn. Hiermee bevestigde hij op wetenschappelijke wij –
ze, wat Darwin, honderden jaren vroeger al schreef ‘ vrijheid is een
‘illusie’ !
Wordt Swaab opnieuw verketterd ?

 

Maar we proberen het boek samen te vatten, in het kort, om u een in-
zicht te geven in het functioneren van onze kinderen, onszelf, en ook
een andere kijk op misdaden.

 

De hersenen van de mens ontwikkelen zich tijdens de zwangerschap
en in de eerste jaren ( twee – vier jaar ) na de geboorte, in een zeer
traag tempo. De rijping tenslotte gaat zelfs door tot 25 jaar.
Tijdens dit proces, van voor de geboorte, tijdens en na de geboorte,
staan de hersenen continu onder invloed van allerlei externe en inter-
ne factoren. Niet te vergeten ook, is eerst en vooral, alles wat ons
via de genen wordt meegegeven. Dit allenaal maakt dat we de evolu-
tie van ettelijke jaren voor ons, van generatie op generatie meekrijgen.

 

We sommen enkele van de elementen op van externe factoren, die
zowel tijdens  als na de  zwangerschap een invloed hebben op de
groei van onze hersenen. Gebrek aan voeding ( door omstandigheden,
hongersnood ) maar ook bv. door magerzucht of diëten, vasten, alco-
hol, sigaretten, geneesmiddelen, stoffen in het milieu.
Al deze elementen kunnen oorzaak zijn van het later in het leven ont-
staan van gedragsstoornissen, verminderde hersenontwikkeling, met
verhoogde kans op oa. schizofrenie, depressie en antisociaal gedrag.
Dienen we uit te leggen, hoe belangrijk deze periodes zijn in ons le-
ven, en hoe snel het kan mislopen.

 

Wijzelf maken niet de keuze van onze sexuele geaardheid.
Het is  louter bepaald door  onze hersenwerking, daar wordt het ver –
schil gemaakt. Sexueel misbruik is schadelijk voor de maatschappij,
en wordt gestraft om de maatschappij genoegdoening te verlenen,
en herhaling te voorkomen. Maar hoe verander je gedrag, dat in de
vroege ontwikkeling geprogrammeerd is in de hersenen ( nog voor de
geboorte) ? Het doorbreken van het taboe op zulk wetenschappelijk
onderzoek zou inzicht kunnen geven in de factoren die pedofilie
tijdens de ontwikkeling veroorzaken, en de beste methodes om de
pedofilie impulsen te kunnen beheersen en recidieven te kunnen
voorkomen.

 

Depressie :
Een ontwikkelingsstoornis van de hypothalamus. Er zijn echter ook
oorzaken tijdens de volwassenheid, tot het ontstaan van een depres-
sie, met name een te weinig aan serotonine gehalte. Medicatie of
elektro-stimulatie tot meer productie van serotonine, kunnen helpen.
Eigenlijk kan men besluiten dat een heel netwerk van hersensyste-
men met verschillende chemische boodschappen, betrokken zijn bij
het ontstaan van depressies. In die gevallen, waar het gaat om een
verstoorde hersenontwikkeling, zijn deze therapieën niet nuttig.

 

Agressie :
Geef iedereen een goede leefomgeving, en alle agressie en crimina-
liteit zou van de aardbodem verdwijnen : dat is achterhaald ! De ene
persoon ( jongens – meisjes ) is agressiever dan de andere, ook dat
is al in de baarmoeder vastgelegd.
Vrouwe Justitia zou van de geneeskunde moeten leren, hoe zij op
basis van goed gecontroleerde onderzoeken ( wetenschappelijk be-
wezen) kan werken.
Hoe verantwoordelijk zijn verslaafden voor hun stoornis, die veroor-
zaakt wordt door kleine variaties in hun DNA of door ondervoeding
in de baarmoeder. Zo ook schizofrenie wordt al tijdens de conceptie
vastgelegd, meestal genetisch bepaald.
Het is heel bekend, door wetenschappelijk onderzoek, dat onze voor-
hoofdskwab gedeelte, de prefrontale cortex zone bepalend is voor
ons empathisch ( medevoelen ) vermogen.
Veranderingen, afwijkingen, accidenten, tumoren, zijn oorzaak van
een vermindering van dit vermogen. Moordenaars bv. maken heel
koele, zeer onpersoonlijke afwegingen, ze voelen geen empathie.
Patiënten met PPC ( prefrontale cortex ) dementie, vertonen nogal
eens een antisociaal, delinquent gedrag, zoals ongevraagde sexuele
benaderingen, verkeersovertredingen, lichamelijk geweld, diefstal,
inbraak en pedofilie.  Er zijn ook nog andere hersenzones die in ons
moreel gedrag van belang zijn.
Kortom, ons lijkt het aangewezen veel meer wetenschappelijk onder-
zoek te doen bij problemen van afwijkingen van de normen die ons
maatschappelijk functioneren bepalen. Justitie staat bovendien on-
der druk van de politiek, steeds weer met een nieuwe vorm van straf,
van tuchtstraffen tot strenge heropvoedingskampen,  zonder dat de
effectiviteit ervan wordt vergeleken met de andere standaardstraf.
Van een goed onderzoek met een goede controlegroep is geen spra-
ke, waardoor de effectiviteit van de straf altijd weer omstreden zal
blijven. De politiek lijkt zich aan systematische aanpak, met gecon-
troleerde studies niet te interesseren. Die denkt slechts op korte ter-
mijn, en aan de komende verkiezingen.

 

Wij willen nog aanhalen, dat wij een verkorte versie maakten van de
samenvatting van Vera, die poogde ons zo volledig mogelijk de in-
zichten van Swaab over te brengen.  Maar we zijn ervan overtuigd
dat dit ongeveer de kern van ons betoog, in voldoende mate onder-
streept. Met name : het plegen van delicten is veel ingewikkelder
dan het lijkt, en het is ook zeker dat ons huidige vergeldingsrechtsys-
teem wankelt.
En  zeker ook, met rekening houdende van de belangrijke elemen-
ten ( moraliteit, en vrije wil, wat is het ? ), er ook een andere manier
bestaat om , om te gaan met herstel in de maatschappij, en al zeker
de uitvoering van de straffen.

 

Volg me met spanning onze reeks hierover die weldra op het net
komt. Heeft u vragen, suggesties, eender wat, laat u ondertussen ge-
rust horen.

VEEL GELD, WEINIG VEILIGHEID.

 Knack jan. 2017

 

We hebben het ook al geschreven, zouden we die miljoenen, die
gevonden worden voor politie agenten, en andere maatregelen, niet
beter steken in preventie, en het huidig bestand goed motiveren.

 

Knack, via prof. Jonathan Holslag van de VUB, spendeerde er een
artikel aan, deze week. We konden niet nalaten enkele zinnen te
citeren, omdat de fond van het artikel wel richt naar onze stelling.

 

Alhoewel België niet minder uitgeeft dan de rest van Europa, inte-
gendeel zelfs, we staan aan de top wat uitgaven betreft. Maar niet
wat resultaten/ rendement betreft, dit is bedroevend. Denk maar
aan het aantal moorden, aanvallen, roven en inbraken, dan scoren
we het best. De kans van herval, nadat de gevangenen de cel ver-
laten, is ook al meer dan het dubbele van voorbeeld landen.

 

Politiek opbod is tegenwoordig troef geworden, we moeten zoveel
mogelijk agenten, soldaten, combi’s en weldra misschien tanks
zien. Het moet imponeren. Tot er iets gebeurd.  Weet u dat België
per 100.000 inwoners 344 agenten heeft, Nederland bv. 188. Wie
was er collectief ziek ( meer dan 1000 man tegelijk deze week ),
omdat ze overwerkt zijn.

 

De gevangenissen, vol met onvoldoende voor de job opgeleide
cipiers, een hoge werkdruk en verouderde  infrastructuren.   Wat
hebben daar al niet over geschreven. Maken we wel de juiste
keuzes in ons beleid. Overal blauw, dat is zeker, maar wat met de
onzichtbare veiligheid, de inlichtingendiensten. Zijn ze hier niet
eerder onderbemand, is de preventieve rol van politiewerk niet veel
belangrijker dan de repressie op straat ?
Wat werkt repressie op ?
Komt er nu verandering, na jaren verkwanselen ?