WANTROUWEN.

In onze bijdrage  ‘ De kerk botst ‘ verwezen we al naar onze god-
delijke verschijning, genaamd Eefje. In haar vooruitstrevendheid
naar een modern-begrijpbaar christen – geloofsbelijdenis, heeft ze
onlangs een verdere stap gezet.
Iedereen van ons gedetineerden, die het wenst, mag tijdens het
protestants bidmoment op maandagavond een eigen tekst, laat
stellen preek, naar voor brengen.

 

Persoonlijk vind ik dit een heel fijn idee, en het trekt mijn aandacht
daar ik ook wel iets te vertellen heb, voor hen die willen luisteren.
Nu maandag beet een collega de spits af, en ik moet eerlijk toe-
geven, het was mooi en zinvol. We laten u hierna graag meeproe-
ven. Laat niet na dit te lezen, en er even bij stil te staan.

 

Wantrouwen.

 

Jan Terlouw, ex-politicus, schrijver en kernfysicus, gaf zijn kijk over
het hedendaagse fenomeen van wantrouwen. Wantrouwen jegens
een ander, jegens de overheid, en zelfs jegens zichzelf.

 

Volgens Terlouw komt dit wantrouwen voort uit angst. Angst voor
verlies van ons bezit, voor het verlies van onze vrijheid, angst
voor onze gezondheid, enz.. Naarmate je langer leeft, ben je ban-
ger om het net niet te halen ; naarmate je rijker bent, ben je bang
om die rijkdom te verliezen, naarmate je een mooi leven hebt, ben
je bang dat dit eens zal omslaan.
Dit wantrouwen uit zich in een groter wordend individualisme. Hoe
welvarender de mensen zijn hoe individueler ze worden : we heb-
ben geen kopje melk meer nodig van de buurvrouw : het staat
immers al in onze frigo. Willen we ontspanning, moeten we niet
meer spreken met onze overbuur : we kijken gewoon naar TV. Wil-
len we iets vertellen aan een ander, moeten we zelfs niet meer
buitenshuis komen : een simpele klik op onze twitterpagina of
facebook volstaat. Gevolg : we sluiten ons steeds meer verder af
in onze eigen leefwereld.

 

In hoeveel gezinnen wordt nog gezamenlijk gegeten ? Toch een
moment bij uitstek om elkanders verhalen en zorgen te horen. En
als er al gezamenlijk aan tafel gegeten wordt, blijft de GSM in de
buurt. We zouden namelijk een tweet of een berichtje niet onmid-
dellijk kunnen lezen.

 

Hoe merkwaardig ook, een verblijf in de gevangenis, doet je de
relativiteit van dit alles inzien. Je moet niet meer bang zijn om te
verliezen ;  je hebt immers al verloren. Doch uit verlies groeit sterk-
te. Een boom moet gesnoeid worden, wil hij mooie vruchten dra-
gen. Het overtollige moet eraf. Reduceer jezelf tot de essentie,
tot het mens zijn. Voor jou en voor je naaste. Pas dan zal je vrij
zijn en vrij van wantrouwen zijn.
Advertisements