Marc Den Dodo, Papoe, hoe je me ook kent. Ik heb U nodig. Wie

mijn verhaal leest (  “Waarom ik schrijf” zie de blog :

marcdendodo.wordpress.com, wat ik u wel kan aanraden ) zal wel

vlug begrepen hebben dat ik met een ei zit.

Ik moet iets op biechten.

MIjn droom is altijd geweest in de schrijnwerpers te staan… een

beetje narcistisch ? Ik zou het zo niet durven stellen. Want ik wil

dat niet voor mezelf, maar voor ons allemaal.

Ik wil met name het Dodoverhaal viraal laten gaan, en daarom dien

je in de schijnwerpers ( media ) te komen. En wat is tegenwoordig

in ? Boeken schrijven,het zoveelste kookboek van Pascal Naessens,

is geboren.

Wel ja, ik ben bezig aan een boek, maar dat is niet zo eenvoudig.

Het gaat natuurlijk over de gevangenis, koken in de gevangenis dan

maar ? Neen, erger nog. ” Het Anusverhaal’, ofte het einde van een

kookproces.

In dat verhaal probeer ik een situatieschets te geven van wat de

transit ( de dooze, den bak, de gevangenis ) tussen kwaad en goed,

wil zeggen.

Een inkijk in wat dit wil zeggen of juist niet. Allemaal niet zo puur.

Ik zoek mensen die het boek ( ongeveer 150 pagina’s getikt ) willen

‘inlezen’. Proefkonijnen, die willen vertellen of de sla en de wortelen

lekker zijn. Wil jij vrijuit je mening kwijt, over alles wat je goed of

slecht vindt over de ontwerp tekst ? Stuur ons een kort mailtje met :

ik ben kandidaat om het Anusverhaal te lezen met aandacht en zin

voor een eerlijke objectieve repliek. U kan ook reageren via face-

book of via de blogs. Je bent welkom.

De basiswet 2005 voor gedetineerden heeft als hoofddoel, naast

een grote rechtszekerheid voor gedetineerden ( wet op externe

rechtspositie 2006 ) ook het normaliseringsprincipe in te voeren

( = maximaal normale levensomstandigheden aanbieden binnen de

muren ).

Ondanks dat het overgrote deel van de wet na 11 jaar nog steeds

niet in voege is door het ontbreken van de broodnodige ministeriële

uitvoeringsbesluiten, wordt de wet zwaar onderuit gehaald door

nieuwe plannen. Met name het 10-punten programma uit het actie-

plan van de regering, voor meer veiligheid, bepaalt onder meer het

herzien van de basiswet gevangeniswezen, in functie van de nieuwe

uitdagingen.

Het is niet echt duidelijk of de basiswet voor iedereen zal worden

aangepast ( verstrengen ? ). Wetende dat het gevangenisleven juist

een biotoop is voor radicalisering ( zie ook Trust – artikel ) is deze

wending totaal tegengesteld aan de goede bedoelingen van de ba-

siswet. Met name mede door het normaliseringsprincipe de kans op

herstel exponentieel verhogen.

Beangstigend vooral is de onduidelijkheid, en ook het stilzwijgen van

het kabinet Geens. Mr. Geens spreekt met name in zijn beleidsnota

dat in de basiswet enkele bepalingen dienen aangepast, zonder in

details te gaan.

Trust or not ? Wanneer alles weg is, blijft ook geen vertrouwen meer

over, en het gebrek hieraan maakt mensen kwaad, wat gevoelens

van onrecht, en onrechtvaardigheid oproept . Dit roept dan terug

ergere situaties op, dit is te herkennen in de bredere gevangeniscon-

text en management (Dixit Liebling 2015).

Zij stelt dat een gebrek aan hoop en zingeving, gebrek aan rechtvaar-

dige behandeling en erkenning, en een laag niveau van vertrouwen,

een woede genereren, wat de dynamische veiligheid en het leven in

het algemeen in de gevangenis in gevaar brengt.

In een doctoraatsonderzoek van criminologie deed mvr. Hanne

Tournel onderzoek naar de meer dan gemiddelde langdurige afwe-

zigheid door ziekte bij penitentiaire ambtenaren. Volgens haar

voelt de beroepsgroep zich ondergewaardeerd en gedemotiveerd,

heeft weinig of geen hechting met de organisatie.

Zij spreekt van echte detentieschade bij het bewakingspersoneel.

Haar woorden .. werken in een zieke organisatie maakt mensen

ziek.

Wanneer wordt deze zware kanker bij justitie aangepakt ? Het kan

allemaal zoveel beter. Duizend en één maal hebben we het al

geschreven. Tientallen, neen honderden studies wijzen aan dat het

scheef loopt. Hoeveel langer, en hoeveel meer leed is nodig om het

nodige budget te vinden ?

Tienduizenden mensen ( klanten / personeel / families ) zijn er bij

betrokken, en dan spreken we nog niet over toekomstige slachtoffers.

Doe er iets aan. Blijf je niet verschuilen achter die magische, maar on-

zinnige woorden : geen budget.

De kennis is er wel, maar niet de politieke wil !

Donderdag 29 september. Stakingsdag, ook in den bak. Kader en

directeurs vervangen de cipiers, samen met de stadspolitie. Vandaag

geen veiligheidscontroles ( appels ) zoals anders tot vervelends toe.

Vandaag mag iedereen beschikken.

Maar veel belangrijker is wat volgt :  ZIJN  CIPIERS  NOG  ALTIJD

EN  ALLEEN  SLEUTELBEWAARDERS ?

Neen zou ik durven stellen, als je vandaag bekijkt. Vandaag kon veel

anders. En waarom niet altijd ? Mr. Geens, Minister van Justie, let op,

de prof spreekt, en we halen er prof. Beyens bij ( Hoogleraar vak-

groep Criminologie (Penologie) VUB ; uit haar interview in de Stan-

daard van vrijdag 13 mei 2016.

Of samen op de koffie, het verhaal van Marc Den Dodo al gelezen ?

Ongelooflijk, 1.000.000.000 ( één miljard keer ) staat het op de teller,

niet op de views van Port-to-hell-o, maar van de Hello van Adèle.

Het record staat momenteel op 2,5 miljard voor Gangnam Style,

maar eerlijk geef mij maar Adèle, niet alleen omdat ze onze blog

promoot, maar vooral omdat ze zo mooi kan zingen.

Hello, it’s me. I was wondering if after all these years you’d like to

meet.

Dat willen wij ook. We like to meet you and  your’re friends. Geef

ons bestaan door aan iedereen, en let meet us, all together !

We willen ons niet meten met de talentvolle Adèle, maar stel dat

we 1 % van haar succes kunnen boeken, niet omwille van onszelf,

maar voor allen samen, dan is dat 10 miljoen views.

We zitten nu aan enkele tienduizenden !

Waar blijven jullie en jullie vrienden ?

Let’s do it.

Hello ! Can you hear me ?

Hij kon niet om met een tuchtsanctie. Dit is wat de kranten schrijven

over het lot van een gedetineerde die de moord van zijn vader op

zijn geweten heeft.

Hij pleegde in de gevangenis een banale diefstal, en werd hiervoor

gestraft. In een eerder artikel schreven we al , dat straffen geen zin

meer heeft.. maar er alternatieven dienen bedacht. Betrokkene was

als straf zijn werk verloren, en laat werken nu juist in dergelijke

moeilijke momenten het enige zijn wat een mens, min of meer op

zijn plaats kan houden. Iets te doen hebben, iets te betekenen, een

stukje waardigheid herwinnen.

we kunnen niet oordelen over alles, want we kennen het dossier niet

ten gronde. Maar stel je nu eens in de plaats van diegene die de

tuchtstraf uitsprak. Zou jij je niet rot voelen ? En dat doen we allemaal

een beetje te weinig, ons in de plaats stellen van…

Ook ik, beschuldig nu mezelf, momenteel stel ik me niet in de plaats

van de directeur die deze beslissing nam.

Maar ik blijf met één wrang gevoel achter, straffen is zo wie zo geen

goede oplossing.  Jullie, directeurs, zouden professioneel beter

dienen te weten.

Toen ik kind was, waren er in ons dorp 2 agenten, een politieagent

en een veldwachter. Vandaag de dag zijn er in datzelfde dorp meer

dan 70 mensen in het korps, en ze geraken niet rond met al hun

werk.
Wat is er gaande… natuurlijk is de wereld anders geworden, er wa-

ren amper auto’s  ( alhoewel ), er waren amper burenruzies ( al-

hoewel ), bouwovertredingen ( nooit van gehoord ), overheidsbe-

moeienissen ( wat was dat de overheid ? ).

Wel, de overheid waren wijzelf, we regelden alles onder elkaar.

Nachtlawaai, dat bestond niet, mensen dienden te werken en tijdig

te slapen. Er zaten amper mensen in den bak, en het overgrote

deel waren dan nog landlopers.

Wat is er gaande in onze huidige wereld ? Wie heeft een verklaring ?

Waren wij ongelukkiger dan nu ?

Ik zou het nog niet zo durven stellen !

We speelden met wat gras, modder en een blok hout, en een

” brokke van n’en velo ” was onze droom als kind. Onze vakanties

waren een daguitstap aan zee of de Ardennen. Monaco, Nice,

skieën, nooit van gehoord.

Neen, ik wil de moderne tijd niet afkeuren, maar het moet ons doen

nadenken. Als we dat dan allemaal goed vinden, die mondialisering,

waarom hebben we onze mentaliteit niet gemondialiseerd ?
Waarom regelen we onze zaakjes niet verder onder elkaar als

vroeger.. Waarom kan een Syriër, een Afrikaan ook niet onze buur

zijn, net als vroeger, met wie we lief en leed delen, zonder politie.

Mijn opa zei altijd : in onze tijd was het veel beter. Wat moet ik nu

zeggen ?  Weet je, wij hadden schrik van de champetter.

Was het schrik of respect ?

Regering stimuleert de tewerkstelling.

We hebben er lang en diep over nagedacht, maar de reden waarom

onze regering weinig of niets wil veranderen in haar detentiebeleid,

is heel snugger.

Stel nu eens dat alles plots veel beter wordt, er bv. 4.000 gedetineer-

den minder zouden kunnen zijn in België,  wel dit zou een groot

economisch drama zijn… Heeft U al eens nagerekend voor hoeveel

tewerkstelling onze delictenplegers wel niet zorgen ? En nu juist

Charles Michel gaat voor jobs, jobs, en nog eens jobs.

We  waren altijd nogal sterk in hoofdrekenen, en hebben het eens

voor U uitgerekend. Criminaliteit staat in België voor meer dan

35.000 jobs, en daar is nog geen enkele politie agent bij gerekend,

want laat ons die toebedelen aan de algemene openbare orde, een

andere tewerkstellingspool.

Inderdaad, over een dergelijk groot aantal tewerkgestelden gaat

het, dus in de huidige omstandigheden is het niet wenselijk een

modern menselijk detentiebeleid uit te bouwen, dat zou instaan

voor een vermindering van de criminaliteit, dit om het hogere doel

niet te schaden.

Wenst U de volledige studie over het cijfermateriaal, geef ons een

mailtje.

Ik ben 2,5 jaar in den bak. En vrij veel zag ik het lessen-aanbod voor

gedetineerden. Meestal basispakketten, en dus viel ik nog al eens

uit de boot. Niet voldoende motivatie was de uitleg van de personen

die de intake’s afnamen ( ten minste zo stond het op het officieel

papier ). Maar eigenlijk diende je in mijn geval te lezen, geen nood

aan extra les, door het laag niveau van de lessen.

Maar het hield me vooral bezig dat, in die 2,5 jaar er wel telkens les-

sen Spaans worden aangeboden, maar nog nooit iets rond normen

en waarden, leefregels ( ja, misschien zelfs leefregels in den bak ).

Blijkbaar gaat men er van uit, dat iedereen dit goed kent.. maar in de

praktijk is niets minder waar.

Ik stimuleerde dit via pastoraal werk, maar ook daar geen oren naar..

schrik om te ” autoritair over te komen “.

Wat is er nu verdomd zo erg om een stukje te heropvoeden in den

bak ? Denk je dat het hier overloopt van de goede manieren . Een

goede dag zeggen , doen alle wandelaars in de bergen, maar hier

blijkt dit on-mo-ge-lijk !

Waar zijn we mee bezig ?

Ik voel me beschaamd nog te leven in deze maatschappij. Is herop-

voeden niet juist een taak van het straffen ?

Neen, het is belangrijk te kunnen vloeken in het Spaans.