Voor mijn lezers, de PSD, is de dienst in detentie, die instaat voor

de psycho-sociale begeleiding/opvolging van de gedetineerden.

Voor vele gedetineerden lijkt dit de verschrikking. Wat ik allemaal

hoor op de wandeling, is niet na te vertellen.

Ik wil eerst de reden vertellen. De PSD- verantwoordelijke is dik-

wijls de slechte boodschapper. Hij of zij, is de persoon, die heel

veel te maken heeft met je ‘ status ‘ binnen het regime. Als je in

bepaalde tijdsvoorwaarden komt, om gunstmaatregelen te krijgen

(verlof, Elektronisch toezicht, uitgaansvergunning, gunstmaatregel

Wet Lejeune ) dan zullen deze mensen, samen met jou, een dos-

sier opstellen, en ook hun persoonlijk advies geven over je slaag-

kansen. Als er dan al iets misloopt, is het meestal  ‘ de schuld ‘

van deze mensen. Maar, goed kijkende in hun hoofd, zou ik zeg-

gen : niets is minder waar.

Ze staan voor de maatschappij, die wil inschatten wat je reële kan-

sen zijn op volledig herstel, en ook op eventuele nieuwe afwijkin-

gen. Hiervoor zijn natuurlijk een paar geijkte formules, vervat in een

dossier. En het is juist hierin, dat velen van ons tekortschieten, of-

wel gelegen aan henzelf ( motivatie ), of omstandigheden ( gebrek

aan.. ) Maar dit wordt dan allemaal geprojecteerd op die PSD-

verantwoordelijke, die beladen wordt met alle zonden van Israël.

Geen tijd, geen zin, geen begrip, geen inzicht, geen medelijden,

enz… en ik bespaar u dan nog de meest gore titels. Als er nu, wat

mezelf betreft , één dienst is in detentie, die behoorlijk werkt, dan

is het voor mij de PSD.

Dit wordt een specialleke. Alleen al het nummer ‘ 33 ‘, was voor mij

altijd iets veelbetekenend. Heeft het verband met de leeftijd van

Christus, het cijfer drie ? Ik weet het niet, maar het heeft iets magisch.

Dus ik wil van deze ‘ in het hoofd van ‘ iets aparts maken. Misschien

is het slim wat ik probeer te vertellen, of misschien heel dom. Maar

ik ben er stilaan van overtuigd, dat ik alles nog veel meer moet bren-

gen.

En daar gaat mijn  ‘ special 33 ‘ over.  Namelijk het vrijuit mijn ge-

dachten publiceren, omdat er wel wat goede zaken inzitten. Echter,

daar ik wat schroom heb, durf ik het niet altijd. Misschien ontbreekt

me de gave, om de juiste techniek te vinden. Maar, dan denk ik weer,

als ik het niet breng, wie gaat het dan brengen ? En ik heb het dan

vooral over mijn verhaallijnen in mijn blogs : Port to hell-o en Marc

Dendodo.

Los van de vele andere zaken, geef ik een aantal voorbeelden van

mijn visionaire gedachten. Weet ook vooral dat ik niet wil zeggen dat

ik uitvinder ben van die gedachten. Ik hoor, zie en lees hier wel veel

over, en meestal maak ik dan een goede cocktail. Een paar voorbeel-

den hiervan. Vooreerst ons concept S.R. ( sociaal radicaal ) de derde

weg, een welfaristische visie op een inclusieve maatschappij,   ge-

stoeld op het Marc Dendodo verhaal, bestond al lang als beweging,

voordat E.Macron in Frankrijk zijn  ‘ en marche ‘ heeft opgericht.

Iedereen spreekt over deze nieuwe cultuur van politiek bedrijven,

maar ik denk dat wij wel een patent hebben op de diepgang van de

ideologie.

Een dergelijk iets had ik rond  ‘ de media en hun omgaan met aansla-

gen’. Reeds langer dan vandaag wijs ik op het gevaar van ‘ copij –

copy-cat gedrag’ en het geven van een bekendheids – forum aan de

meest laakbaren, extremisten.

Gisterenavond op Canvas zag ik een auteur net hetzelfde vertellen.

Hij schreef er een belangrijk studiewerk over. En zo waart er nog

een en ander rond in mijn denkertje.
Ik hou jullie op de hoogte.

Dit is al ons eenendertigste vervolgverhaal van ‘ in het hoofd van’.

Een diarrhee van onderwerpen en schrijnende situaties. Misschien

soms wel wat teveel voor mijn arme lezers, denk ik soms. Maar

soms denk ik het niet. En dan haal ik er wat wetenschap bij, na-

tuurkunde, psychologie. Ik vertel in het kort, hoe ik het zie.

Als je iemand wilt overtuigen, iets wil laten doordringen, vergelijk

ik het een beetje met een ‘marteling’, zoals dit in bepaalde onder-

zoeken wordt toegepast. Je weet wel, de druppeltechniek. Als

je een volle kom water wil laten overlopen, dan laat je in het mid-

den op regelmatige tijden, een druppel vallen. Die veroorzaakt

golven, en als je dit verveelvoudigd, gaan de golven zich ver-

sterken en uiteindelijk zal de zaak overlopen. Een korte uitleg van

een gekend proces.

Zo ook ongeveer werkt mijn systeem. Ik breng veelvuldige momen-

ten aan van informatie, omdat op de eerste plaats er ook zoveel

informatie te melden valt. Maar ook in de hoop dat hierdoor er

altijd wel iets zal blijven hangen. Mijn grote vrees is, dat het ons

met z’n allen, een beetje koud laat, het is de   ‘ver van mijn bed

show’.

Maar, lieve lezer, dat wil ik in jullie hoofd printen. ‘Het’ – mag ons

niet koud laten. Dat jullie niet veel kunnen doen, is ook geen waar-

heid. Elk van ons heeft de kracht van de massa, jullie kunnen

onze boodschap doorgeven, viraal maken. Twijfel nu eens geen

seconde, en doe die stap. Make your friends our friends. Like us.

We zijn niet trendy, sexy, sensationeel, maar we zijn met onze

acties wel noodzakelijk, soms wel levensnoodzakelijk.

Geef ons die steun, laat die golf van warme sympathie uit jouw

brein overgaan naar vele anderen. Loop over van ons.

Ze is van Maria-kerke. Kan het mooier ? Het doet me zo eeuwig

denken aan Bethlehem. Iemand van Bethlehem moet toch wel iets

magisch in zich hebben. De geboortegrond van Christus. Ooit kus-

te ik er de grond, je weet wel, een gekend gebaar van een van on-

ze vorige Pausen. Niet dat ik me evenwaardig voel, maar het teken

is zo vol geladenheid. Grond kussen, aarde, waarheen we alle –

maal terugkomen.

Maar neen, niet Bethlehem, maar Mariakerke is haar geboortegrond.

Maria en kerk, ook dat doet dromen. Ook dat roept iets af over ons.

De verbondenheid met de grond van onze geboorte is echter niet

altijd zaligmakend. Neen, ons blond stootje is niet zo heilig als  het

eruit ziet. Uitschijnen wel, maar zijn ! Dat is een andere zaak. Onze

stoot is verliefd. Ja, hoe kan dat ? En dan nog wel op een mooie

gast. Het type Tunesiër, sterk te vergelijken met Zuid-Italianen, of

Sicillianen. Mooi en meedogenloos. Het ideale kleurtje en lijntje.

Six pack, strak kontje. Ik begrijp haar.

Hij is van de Brugse Poorte, niet ver van Mariakerke, zeer gekend in

Gent als drugshol. Misschien is het wel een remedie om te verbete-

ren in haar psycho-sociale toestand. Genotsmiddelen, waaronder

liefde, want zo zien velen de liefde, zedenverzachters.

Er is dus hoop.

Wordt vervolgd.

De gevangenis is een overheidsinstelling en daar is de vakbond

nog altijd sterk aanwezig, om niet te zeggen dat ze heer en mees-

ter zijn. Ze komen sterk op voor de belangen van hun gesyndi-

ceerden, en het personeel in het algemeen. De verdediging van

het personeel in het algemeen. En terecht, durf ik te zeggen. Als

er van personeel meer geëist wordt dan overeengekomen, meer

en meer, en er zelfs geen gepaste verloning tegenover staat, dan

is het heel belangrijk en goed, dat mensen opkomen, vooral voor

hen die er van uit een bepaalde positie niet altijd in slagen, op te

komen voor zichzelf.

Tot daar niets mis. Maar wat doe je met werkende gedetineerden,

die werken onder toestanden, zo slecht als Bangladesh ? Een

ondermaatse verloning, geen vergoeding bij ziekte, een onder-

maatse hoeveelheid prestaties, indien het om allerlei redenen

niet past, valt er niet te werken enz…

Kortom, wat is de sociale rol van de vakbond in dergelijke momen-

ten, waar mensen alleen maar uitgebuit worden om het patronaat

nog meer te verrijken. Waarom staat dit nooit op de agenda ? Zijn

gedetineerden geen menswaardige werkers ?

Wat we verwijten aan de Pol Pots van de wereld, passen we zelf

toe, en niemand heeft enige reactie. Opnieuw waarom ? We doen

niets af van het vele goede dat de vakbondsmilitant beweegt, maar

soms is het nodig om wat breder te kijken.

Opkomen voor alle werkers zou een goed signaal zijn !

Ja, ik hoor het al kraken in je hoofd. Beste Marc, Rad is met een t,

een ‘t’ van anemoontje, van ‘t kansje, van ttz., ‘t is te zeggen. Maar

neen, het gaat ditmaal niet over die bruine diertjes, die hier in over-

vloed te bespeuren zijn. Het gaat over de Rad, nog een vakterm

van den bak, vakjargon, zoals n’een joint de culasse, in de gevan-

geniswereld.

Hier, in ‘t prison, is een Rad, een rapport aan directeur, ook gekend

als tuchtrapport. Als je hier tuchtig bent, krijg je een rapport. De vele,

ontelbare en steeds veranderende regels worden heel vlug gesanc-

tioneerd. Eens vriendelijk vragen aan een chef of er geen goeie dag

afkan, is voldoende om je een Rad te geven, en nadien een straf

wegens ‘intimidatie’.

Recent heeft men nog een reeks extra gevoelige punten ingevoerd.

Vroeger werden we per vleugel ( A/B/C ) binnengeroepen. Nu per

sectie ( nog zo een legerterm, wat hier staat voor de wondermooie

verdieping-gang). Maar sommigen durven al eens wat te laat toeko-

men… wel dat wordt dan bestraft met een ganse hoop administratie

– de procedure – en uiteindelijk een tuchtstraf, bv. 7 of 14 dagen

geen wandeling op de koer.

Dan schrikken ze van al dat werk, want alle dagen worden pakken

rapporten geschreven. Pedagogie, opvoedkunde is een studie,

psychologen zien dat ook een stuk in hun studies.  Volgens mij

werkt dat tegenwoordig anders.

Wij kenden nog de regel, maar dat is 60 jaar terug.

Toen waren we ook nog niet naar de maan geweest.

Heb jij ook al het nieuws gevolgd de laatste dagen ? Over de droog-

te. Het is weeral geklaag overal. De nieuwsberichten lopen er van

vol. Zelfs de groene grassprietjes van de voetbalvelden staan te

verdorren, nu ze uiteindelijk wat rust krijgen, maar geen water. Wat

een schande.

Zag jij ook die beelden van Jemen en Zuid-Soedan, mensen crepe-

ren van cholera, omdat ze geen drinkbaar water hebben. Durven wij

eigenlijk nog wel onze mond open doen ? De media besteden uren,

dagen aan het water probleem, en ondertussen sterven duizenden

mensen. Durven wij nog iets zeggen !  En ik denk dan aan slaven-

arbeid in Bangladesh, Pakistan, en ja ook in onze gevangenissen.

Maar dan denk ik : oei, Marc, je laat hier één van je narcistische trek-

jes bovenkomen ‘ik’.

Welnu, wie zijn al diegenen, die zagen over hun gazonneke dat dor

staat ? Ben je niet beschaamd. Ok, ik ben een narcist, maar wat met

al die verwende nesten ?  Het is niet de eerste maal in mijn leven dat

ik dit meemaak, maar zoveel geweeklaag heb ik nog nooit gezien.

Wat zit ik graag op mijn cel, ik heb geen enkel grassprietje te bewa-

teren.

Laat me toe hem Kurt te noemen. Zo een oerdegelijke Vlaamse

naam. Vlaamser kun je niet vinden. Robuust, een blok, en ja, zelfs

lief. De meest gekende is Kurt Rogiers. Wel, ik durf beiden, naar

karakter, best vergelijken. Altijd vriendelijk, altijd goedlachs. De

moderne Tijl Uilenspiegel en Lamme Goedzak, wie kent het ver-

haal niet.

Ditzelfde verhaal wordt hier zowat gebracht. Niets moet, alles mag.

Maar laat ons eerlijk, oprecht zijn met elkaar. Ja, we zijn wel de ge-

vangenen, en Kurt is de cipier, maar laat ons een modus vivendi

vinden. Jij lacht, ik lach. Jij bent correct, ik ben correct. Maar verder

gaan we niet. Vandaag ben jij hier, wat maakt het uit, als jij daar

morgen niet meer bent. Dan is er iemand anders.

Ik denk een grote wijsheid, zo is het leven. Komen en gaan. Onder-

tussen kunnen we elkaar waarderen en vooral respecteren. Jij je

straf, ik mijn werk. We doen allebei wat we moeten doen. Op het

eerste zicht, maar waarom dan ‘chef van de maand’ ?

Net omdat het zo een prototype is van wat minstens van een mens

mag verwacht worden. Zijn job perfect invoelen, zoals het moet.

Zoals de minister het hem opdraagt.

Wij zouden al vlug meer gaan verlangen, maar is dit wel correct ?

Kurt is mijn broer niet, is mijn sociaal werker niet, maar ik word wel

correct behandeld. Als ik meer wil, moet ik naar Brussel stappen.

Zolang de minister de regels niet aanpast, laat Kurt maar perfect

op zijn oerdegelijks wijze, Vlaams zijn.

Kurt we zijn met velen die blij zijn jou te kennen.

PA, PB, PG, IBVR, ATV, BVM, TV…  herken jij iets… ? Ja, ik lees

(denk ik) PA kijkt Teevee !

Dit zijn een aantal termen die hier veelvuldig gebruikt worden. Nee,

we zijn geen nummers, officieel alvast niet.. maar we horen wel

thuis in een biotoop waarvan we weinig of niets begrijpen. Ik was

nooit bij de snelsten, maar na 3,5 jaar snap ik het nog niet hele-

maal. En dan heb je nog de sterren en strepen die elk personeels-

lid draagt, behalve diegenen die boven het veiligheidscorps staan,

dat zijn burgers. Mensen zoals u, maar niet zoals ik.

Ik begrijp er geen snars van. Akkoord, we moeten het niet begrij-

pen, het is hun wereld en hun onderlinge structuren, maar het

ergste is dat ze ons duidelijk laten aanvoelen dat we er wel moeten

mee leven. Een persoon met een gouden ster, en wat gouden

strepen, bekijkt je veel norser aan dan een zilveren exemplaar.

Dezelfde gouden sterrengedoe, kan met zijn hoofd geen goede

dag knikken, naar een gewone soldaat ( wij dus, in kaki !) terwijl

een zilveren ster je wel goed kan bejegenen.

Neen, ik begrijp dit nog altijd niet. Maar is schreef vroeger reeds,

ik ben de rapste niet. Heb ik een hekel aan gezag ? Neen ! Ik heb

wel een hekel aan alles wat zijn gezag gebruikt om zichzelf te

manifesteren.

Waarom bestaan er geen sterren die staan voor liefde en lief zijn,

roze lintjes in je haar ?

Yolo, you’re my BFF.