CHEF VAN DE MAAND.

Laat me toe hem Kurt te noemen. Zo een oerdegelijke Vlaamse
naam. Vlaamser kun je niet vinden. Robuust, een blok, en ja, zelfs
lief. De meest gekende is Kurt Rogiers. Wel, ik durf beiden, naar
karakter, best vergelijken. Altijd vriendelijk, altijd goedlachs. De
moderne Tijl Uilenspiegel en Lamme Goedzak, wie kent het ver-
haal niet.

 

Ditzelfde verhaal wordt hier zowat gebracht. Niets moet, alles mag.
Maar laat ons eerlijk, oprecht zijn met elkaar. Ja, we zijn wel de ge-
vangenen, en Kurt is de cipier, maar laat ons een modus vivendi
vinden. Jij lacht, ik lach. Jij bent correct, ik ben correct. Maar verder
gaan we niet. Vandaag ben jij hier, wat maakt het uit, als jij daar
morgen niet meer bent. Dan is er iemand anders.

 

Ik denk een grote wijsheid, zo is het leven. Komen en gaan. Onder-
tussen kunnen we elkaar waarderen en vooral respecteren. Jij je
straf, ik mijn werk. We doen allebei wat we moeten doen. Op het
eerste zicht, maar waarom dan ‘chef van de maand’ ?
Net omdat het zo een prototype is van wat minstens van een mens
mag verwacht worden. Zijn job perfect invoelen, zoals het moet.
Zoals de minister het hem opdraagt.

 

Wij zouden al vlug meer gaan verlangen, maar is dit wel correct ?
Kurt is mijn broer niet, is mijn sociaal werker niet, maar ik word wel
correct behandeld. Als ik meer wil, moet ik naar Brussel stappen.
Zolang de minister de regels niet aanpast, laat Kurt maar perfect
op zijn oerdegelijks wijze, Vlaams zijn.

 

Kurt we zijn met velen die blij zijn jou te kennen.
Advertisements