Neurofren, Dafalgan, Paracetamol, we kennen ze allemaal. De

snoepjes, voor als het even mis loopt. Een pijn, hier en daar, hop,

en het is voorlopig weg. Soms nog wat ontstekingsremmers, en we

zijn er weer bovenop.

Iedereen heeft er hier wel vaker mee te maken ; het is ook het enige

middel om zijn klachten allerhande, tegen iemand deftigs te uiten.

Ook dat loopt mis. Natuurlijk wordt er geprobeerd te profiteren van

de medische dienst, en, zoals altijd, betalen de goeien het gelag.

Zij, die echt zorg nodig hebben, worden over dezelfde kam gescho-

ren. En ja, iedereen krijgt zijn paracetamolleke, maar geen echte

diepgaande analyse, van wat er gaande is. Ik noem het eerder een

E.H.B.O-post. De andere gedetineerden spreken over de veearts.

Nu, daar moet ik mee lachen.

Ikzelf mag niet echt klagen, maar ik moet heel hard vechten, om te

krijgen waar ik recht op heb, en waar ik nood aan heb. Een normale

behandeling. En soms loop ik wel eens over, omdat ik voel dat ook

hier de mens niet centraal staan, maar wel de gevangene, die cri-

mineel is, in hart en nieren.

Het komt soms heel hard over, en dat opnieuw voor hen die niet of

onvoldoende voor zichzelf kunnen opkomen. Mismeesterd, zeggen

de boeren dan.

En de boer, hij ploegde voort.

Je hebt het zeker al gelezen. De minister doet zijn uiterste inspan-

ning om nieuwe cipiers in dienst te nemen, een actie die meer dan

laat komt, maar je weel wel. Beter laat dan nooit. We hebben hier

in Gent dan ook, druppelsgewijs, er mogen van genieten. ( herin-

ner je de titel : ‘ ik ben verliefd ‘ ).

Maar nu is er een stop gekomen aan vrouwelijke nieuwe cipiers. Er

zijn ook terug mannen. We hadden het bijzonder genoegen, er re-

cent enkele te mogen leren kennen. Nu, kennen, wat is dat ?

Gelukkig moeten ze in vriendelijkheid niet onder doen voor hun

vrouwelijke collega’s. Nu, Marc, je weet wel, niet oordelen op het

eerste zicht. Neen, doe ik ook niet. Maar ik heb er een goed buik-

gevoel over. Soms voelt het gewoon goed aan.

Mensen, waarvan je moet zeggen, jawel, die pakt het goed aan.

Zullen ze slagen in mijn toegangsexamen van ‘ goede bejegening’ ?

Dat durf ik niet te zeggen. Maar de eerste goede stap is gezet. En,

zoals je weet, als je in de goede richting vertrekt, kom je dikwijls

goed aan.

Misschien één advies : ik mag niet meer praten over ‘den Beer-

schot’, als je tegenover ‘Den Antwerp’ staat. Nu ja, ook ik, als ‘Gan-

toise (AA Gent) supporter, heb mijn fouten.

Alle gekheid op een stokje, ik ben blij, er is uitzicht op iets moois,

weliswaar nog steeds binnen de beperkte mogelijkheden van de

Minister zijn budget. Het is niet allemaal kommer en kwel.

Heren, bewijs dat wij ook ‘zorgende’ kantjes hebben !

Marc Dendodo.

Het is vandaag al de vijfde dag na elkaar dat ik onophoudelijk aan

het schrijven ben. Er is geen werk, geen bezoek, daar een virus – de

mazelen – onze wereld plat heeft gelegd. Ja, wat doe je dan ?  Je

frustraties afschrijven, het hoofd leegmaken. Ik kan er nog altijd niet

bij gaan leeg – liggen. Maar ik heb ook stress, heel veel stress.

Op dinsdag 13 juni kwam ik voor de commissie die diende te oorde-

len over mijn detentietraject, en over mijn kansen tot volledig herstel

daar buiten. De voorzitter beloofde mij uitspraak op vrijdag 23 juni.

We zijn vandaag 3 juli, en ja hoor, ik weet nog altijd van niets. Mijn

hoofd is zo moe van het piekeren. Wat ik ook probeer, ik ben ermee

bezig, en het maakt me nerveus. En niemand die me ook maar één

moment komt ondersteunen..

Maar goed, ik red me wel. Ik ben heel sterk als het op ‘afzien’ aan-

komt. Maar dan begrijp ik ook al diegenen, die het niet meer zien

zitten. Hun pillen opsparen, hun inboedel kapotslaan, hun hoofd te-

gen de deur bonzen, de chef uitkafferen… Elk heeft zowat zijn eigen

problemen, en je staat er zo alleen mee.. Een spiraal van frustraties,

waar amper hulp is.

Universiteitsstudies heeft men nodig om dit allemaal te bewijzen. Ik

zou zeggen, lees de blog van een vermoeid hoofd, die schrijver is

van The port to hell-o.

De Griekse filosofen, stichters van onze moderne westerse demo-

cratie, hadden het er 2500 jaar terug al over. Eudaimonia ofte ‘ een

goed mens’ zijn, is de basis van gelukkig zijn. Ze gingen er dan ook

van uit, dat gelukkig zijn en eudaimonia, niet kon voor mensen die

alleen waren.

Mensen zijn groep ( sociale ) wezens, en langdurige afzondering

(solitair leven) is dan ook een status die geen aanleiding geeft tot

een goed mens zijn, minstens niet tot de kans er toe. We zouden

dit kunnen beschouwen als een schending van de mensenrechten.

Walter Van Steenbrugge had het er onlangs over in ‘De Afspraak’,

wanneer hij sprak over de situatie van gedetineerden in ons huidig

bestel. Hij omschreef het als volgt : je voelt je geen mens meer, ik

word er geweldig kwaad om. Het is een bron van talloze frustraties.

Hoe kan men spreken van re-integratie of re-socialisatie als men

de basis ertoe vermoord ? Dit zijn toestanden die sterk tegengesteld

zijn. We hoorden gisterenavond op het nieuws, dat een recente

studie van de universiteit Gent, uitwees, dat het bergaf gaat met de

gezondheid van onze gevangenen. Dat zelfs één op de vijf gedeti-

neerden, een zelfmoordpoging ondernam.

God, waar zijn we mee bezig ?

Je weet het wel, drie jaar en langer zaag ik over een gebrek aan

communicatie op elk vlak. Hetzij van gevangenis naar buiten ( so-

ciale contacten) hetzij binnen de muren zelf  ( informatie ). Het was

zoals nog in de tijd van het uithangborden in een gemeente. En

dit in een tijd van het snelle internet, al jaren aan een stuk.

Vorige week hebben ze hier de ‘muite’ (uithangbord) weggedaan,

er hing toch niet veel aan, de eet-menu’s, en heel sporadisch een

mededeling. Voor de rest stond alles in je huishoudelijk reglement,

dat oeroud was, en overruled door allerlei wijzigingen, die alleen

werden doorgegeven door de echo’s van de tamtam.

Maar er zou beterschap komen. ‘Prison Cloud’ via onze TV, naar

het voorbeeld van de gevangenis van Beveren, dat drie jaar open

is. De kabels liggen al twee jaar klaar, en de TV’s staan er ook

bijna twee jaar, tenminste als je een kabel hebt, na betaling. En ja

hoor, vorige maand heeft men enkele info kanalen geopend.

Wijzigingen, die na een paar weken vervangen werden door nieuwe

wijzigingen… en de oude nieuwe.. opnieuw door overlezing. En wat

met diegenen die geen TV kunnen betalen ? Die blijven onwetend.

Verwacht nu ook geen wonderen. De eet menu’s gelden telkens

voor een 10-tal dagen, en blijven 20 dagen staan, zo eten we in

de tweede sessie hetzelfde (?). Ja, Marc, niet zagen, alles heeft

kinderziektes.

Ik zou nog eens moeten terugkomen in 2050, misschien zal Prison

Cloud voor iedereen gratis werken. Dan pas is er communicatie. Di-

rectie, mooi voor de eerste stap, het is de moeilijkste.

Maar een kind kan gemiddeld lopen rond één jaar. Hier heeft het

drie jaar geduurd. Ja, het systeem hé.

Vive de minister.

Ja, het is weer zover. De ronde van Frankrijk. We zijn er allemaal

van in kennis. Je kan er niet naast kijken. Eén van de grootste sport-

evenementen in West-Europa. Het spreekt tot de verbeelding van

elk sporthart. Vorig jaar gaven we u elke dag een kort rittenverslag.

Dit herhalen we niet. Slechts enkele sporadische woorden proberen

we u mee te delen, gewoon omdat ons hart ervan overloopt.

Merckx en zijn vele volgers hebben een speciaal plaatsje in ons

hart. We hebben ons vandaag bij de opening in Düsseldorf ( D) eens

verdiept met te kijken in het hoofd van die renners, terwijl ze aan het

koersen zijn. Wij zien de koers totaal anders dan de renners zelf.

Wij denken dat koersen een soort vakantietrip is, en vooral in een

ronde zoals Frankrijk bijvoorbeeld. Maar een echte renner is tijdens

de koers daar niet mee bezig. Het is wat leeg daar binnen in zijn

hoofd.

Die man is maar met één zaak bezig. Wielen, ja, het achterwiel van

zijn voorganger, en zijn voorwiel. Zij zijn gefixeerd op  ‘ opletten ‘ en

hun ‘ veiligheid ‘. Denken hoe ze meekunnen met een ander, en

sporadisch pogen te ontsnappen aan die anderen. Zij zien alles

wat rondom hen aan het gebeuren is amper. Vraag hen niet naar

merkwaardigheden die in de massa gebeuren, het landschap.

De bergen voor hen, zijn geen mooi, fraai landschap, maar hard

labeur, een helse opdracht waar ze over  ‘moeten’. We houden

allebei van koersen, de renner, de supporter, maar ons hoofd denkt

er zo anders over.

Je kan het zowat vergelijken met een gevangene, en jullie buiten,

we denken er beiden zo anders over.

Angel is soms verloren in haar hoofd. De eindeloze routine, maakt

dat ze soms niet meer weet welke dag het is bij het opstaan. Er-

ger nog is het eindeloze hopen en wachten. Je verliest niet alleen

je hoofd, maar ook het noorden. Alles is wel goed bedoelt, maar

veel is ook meestal hetzelfde ‘ goede bedoelingen ‘, en daar blijft

het bij. Maar wat wil je, mensen die zelf niet gemotiveerd worden

door hun bazen, hoe zouden ze de stiel leren om ons te motiveren?

En dan die ‘ ups and downs ‘. Wat vandaag zus is, is morgen zo.
Wat vandaag goed is, is morgen slecht. Er zullen wel redenen voor

zijn, maar aub. leg het me eens uit ? Ik kan luisteren, ik ben bereid

me aan te passen. Maar h e l p me minstens op het goede spoor.

Neem tijd voor me. Zeg me waarom zoveel dingen zo ingewikkeld

lijken, zodat ik het niet begrijp. Maar je hebt nooit tijd.

Het gaat echter wel over mijn toekomst. Ik wil wel, maar alleen is

niet gemakkelijk. Ik heb zoveel in mijn hoofd, dat ik kwijt wil aan

mijn vrienden, familie, aan jullie, lezers. Maar ik heb vooral veel mui-

zenissen. Piekeren noemen de sociaal werkers dat. Zet het van je

af, is hun antwoord. Maar dat is rapper gezegd dan gedaan.. ik ben

zwak, en versterken, alleen tussen die muren, moet je wel een heel

sterke zijn.

En ja, ik geef toe, dat is niet aan mij besteed. Maar een beetje hulp

zou altijd welkom zijn, en mij een spoorslag geven om de juiste weg

op te gaan. Stap voor stap mijn hoofd leegmaken, en opvullen met

frisse gedachten. Met toekomstbeelden. Ik heb je nodig, en daarom

mag je ook in mijn hoofd kijken.

Ik mis zoveel. En wat ik mis ik dan ? Kennis. Dag aan dag word ik

me meer bewust van mijn onkunde. Er is nog zo heel veel waar

ik niets van af weet, of heel weinig. En dat maakt me wel wat droe-

vig. Als ik bepaalde mensen bezig zie, of hoor op TV, denk ik soms:

hoe onthouden, hoe weten die dat allemaal ?

En ik wil dit ook kunnen, en ik lees, en ik lees, maar het lijkt net

alsof hoe meer ik lees, hoe meer er te lezen valt. Ik voel me zo

armoedig aan woorden, aan kennis, aan uitdrukkingsvermogen. Ik

wil zoveel meer, maar voel me zo beperkt. Alleen al het hier zitten,

ook al zijn er ook wel wandelingen ( tijd ), is zo beperkend.

Denk maar aan off-line zijn, niet de kans hebben om via internet

de wereld te verkennen. Denk maar eens na, hoeveel keren per

dag we allemaal internet gebruiken. De snelle informatica, commu-

nicatie, socialisatie. Ja, tijd is er wel genoeg. Maar wat doe je met

die tijd ? TV-hangen, lummelen, nutteloos werk verrichten. Kortom

niets, of weinig dat passend is in een moderne maatschappij.

Dit is voor mij nog zo een punt om te zeggen, dat de huidige vorm

van straffen, zo ouderwets en negatief is. Hoe kan men een gede-

tineerde afsluiten van het internet, iets wat de hoofdzaak geworden

is in een normaal bestaan ? Goed, er zijn mensen die dit misbrui-

ken, maar dan nog kan men beperkingen invoeren.

Wanneer zal Justitie overgaan tot een individuele benadering van

zijn klanten ? Ondoenbaar reageren de meesten. Niet juist, is mijn

antwoord. Alles opnieuw is afhankelijk van je project, van je prio-

riteiten. Maar voor onze regering liggen de prioriteiten nog bij de

hamer en beitel.

Nu, daar kan je mooie sculpturen mee maken.

Oei, wat een moeilijk onderwerp ! En bestaat dit wel ? Wat is iemand

haten ? Het is vast en zeker een emotie, en je zou het ook omzich-

tiger kunnen uitdrukken. Een zekere afkeer hebben, geen sympathie

hebben, geen empathie willen voelen. Ik zeg wel ‘willen’, ttz. niet –

willen.

Maar wie zijn ze ? Wel, het zijn burgers, die hier werken. We noe-

men ze voor het gemak cipiers, de penitentiaire beambten. Alvorens

verder te schrijven, want het moet echt wel van mijn hart : ze vor-

men geen meerderheid. Maar, ze zijn er. De mensen die vinden dat,

we , datgene wat we gedaan hebben om hier te komen, maar niet

hoefden te doen. En het vervolg is,  ja, dan hadden ze zichzelf alle

miserie uitgespaard !

In dat laatste hebben ze gelijk. En eigenlijk ook in het eerste. Maar,

dan blijft de grote vraag, in hoeverre doet iemand vrijwillig wat hij

doet ?  Of doet hij wat hij doet, omdat hij is, wie hij is. Een mens

met gebreken, die misschien zelfs niets met dat  ‘ zijn ‘ te maken

heeft. Wie zegt dat hij niet zo geboren is, wie zegt dat hij mal-chance

heeft gehad, door te leven waar het leven minder kansen gaf.

En zelfs, als hij dan verantwoordelijkheid draagt voor een al of niet

belangrijk stuk, is miserie dan zijn verdiende lot, en zal die miserie

iets bijdragen aan een beter mens ? Zal die miserie iets bijdragen

aan een beter leven voor jou die zo over hen denkt ?

Neen, lieve lezer, ik hoorde dit nog maar een paar keer deze week,

en het trof me diep. Ik begrijp de reactie in het heetst van de strijd,

maar pas daar mee op. Zo dienen we niemands zaak.

Ja, ik hoef u dit niet te vertellen. Ik heb veel, heel veel tijd. En soms,

en dit is uiterst zeldzaam, gebruik ik dat al eens om na te denken.

Iets dus  ‘na’ het denken… het laatste is al twijfelachtig bij mij, dus

in hoeverre zit het dan goed met het  ‘na’-denken.

Bij één van die oefeningen, had ik het over mijn voorganger, of –

gers. Wie zat hier al allemaal, op dezelfde plaats als ik. De gevan –

genis staat hier al meer dan honderdvijftig jaar. En als iedereen

zo gemiddeld drie jaar hier verblijft, en zo een tien keer gemiddeld

verhuisd in de loop van zijn carrière, hebben hier al 500 man gelo-

geerd, zonder de grondliggers, nog eens zoveel, dat maakt mini-

maal duizend man, op één cel.

Hoe afgeleefd moet die cel wel niet zijn ? Maar, laat ons zeggen :

dat valt best mee. Alle dertig jaar eens herschilderen of een nieuw

vloerke in tegeltjes, en hopla.. nieuw leven. Maar wat hebben de

muren gehoord en gezien van miserie ? Je kan het niet beschrijven.

Als ik adem, ruik ik nog altijd de geur van de verdamping van bit-

tere tranen. Als ik voel, dan voel ik de trillingen van onmacht, die

een geworden zijn met deze betonnen constructie. Als ik luister,

hoor ik het schreeuwen en vloeken van zovele gefrustreerden. En

als ik denk, dus ja na-denk, dan denk ik aan alles wat die mensen

verkeerd gedaan hebben. Steeds maar opnieuw !

240.000 mensen, alleen al in Gent.. wat is dat toch met onze maat-

schappij ? Wanneer pakken we dit anders aan, wanneer lossen we

dit op ? Stop aan het geschreeuw, aan die onmacht, aan die tranen,

maar stop ook aan al dat veroorzaken van onheil.

Zorg en preventie zijn de sleutels tot het openen van de sloten.

Ik heb nagedacht !