WAAROM IS DE GEVANGENIS VOOR MIJ DUBBEL ZO LASTIG.

Het leven van een doorsnee gevangene is op zich al niet gemak-
kelijk. Om maar niet te zeggen dat het een ‘merde’ is. Stilaan ben
ik ervan overtuigd dat het voor mezelf meer dan dubbel zo moei-
lijk is. Daar zijn twee grondige redenen voor.

 

Allereerst is er de leeftijd, en op de tweede plaats het karakter (om
maar niet te zeggen ‘ de status ‘ ). Over de leeftijd heb ik het al
meerdere malen gehad, toen ik sprak over de gezondheidszorg en
de specifieke noden, verbonden aan leeftijd, waar men een ganse
oorlog moet voeren, om maar enige rekening te houden met je han-
dicap. Om dan nog maar niet te spreken over het  ‘ verplicht werken’.
Ik heb daar een ganse en terechte theorie over, maar daar kom ik
later op terug.

 

Mijn meest belangrijk punt op vandaag, is je status. Wie of wat je
bent, waar zij absoluut, in bepaalde gevallen, geen rekening mee
houden. Alvast niet voor mij. Criminologen houden rekening  met
specifieke groepen in het gevangeniswezen, zoals vrouwen, drugs-
gelateerden, ja, zelfs bepaalde culturele origines, enz.. Hiervoor
worden wel speciale richtlijnen geschapen.

 

Niets voor gepensioneerden, en al zeker niet met je eventuele stu-
dieniveau. En ja, ik hoor sommigen al zuchten, en verwijzen naar
mijn narcistische trekjes.  Ik.
Inderdaad, ‘ik’ word op geen enkele manier gerespecteerd voor wie
of wat ik ben, en er wordt al helemaal geen gebruik gemaakt van
mijn potentieel. En ja, dan ontwaakt de emotie ‘woede’ in mij op. En
dit kanaliseren kost me veel, heel veel energie. Tot uitputting toe.

 

Begrijpt u, als ik zeg dat straf voor mij meer dan dubbel aankomt,
en vooral dan het niet correct uitvoeren volgens de Basiswet 2005.
Mensen bekijken ons soms als lastigaards. Wie van ons allen staat
niet op zijn rechten ? En al zeker als het om je dagdagelijkse leven
gaat. Dag en nacht.
Advertisements