DE ZOEKTOCHT.

Je zit in de bak. Maar op een dag kom je er uit. En dan hebben de
meesten een werk nodig, en een dak boven hun hoofd. Geen een-
voudige opdrachten om dit te realiseren tijdens je gevangenschap.
Maar justitie helpt je daarin een stukje op weg, door je UV’s ( uit-
gaansvergunningen) te geven. Momenten waarop je de gevange-
nis mag verlaten om je afspraken in te vullen.
Op zichzelf, een zeer goed idee, alleen is het administratief niet al-
tijd zo eenvoudig deze UV’s voor mekaar te krijgen. Nu, eerlijkheids-
halve loopt dit in eenvoudige dossiers vrij vlot. Eens er bepaalde
complicaties aan verbonden zijn, is de lijdensweg niet min. Maar
de echte lijdensweg pas, is het zoeken zelf.
Hoe stel je je CV op, bij het zoeken naar werk ? Praat je over je ver-
blijf in detentie ?
In de wereld van het vrijwilligerswerk is dit een eenvoudige opdracht,
men is daar wel gewoon te werken met ex-bajesklanten. In het echte
beroepsleven krijg je onmiddellijk veel ‘neen’ te horen. Al wat naar
‘gevangenis’ ruikt, is voor heel velen not done. Dus ja, deze   op-
dracht is een lijdensweg. En ja, ondanks ,  lukt het uiteindelijk  wel.
Relaties, vriendschappen, vroegere contacten, ervaringen, spelen
er nogal eens een rol in. Ook de overhitte situatie op de markt, voor-
al industrie, maakt dat werkgevers iets vlotter over de brug komen.
Dus, een echt drama is het nog niet.
Iets anders is het dak boven het hoofd. Hier is geld voor nodig, geld
dat er meestal niet is. Ook hier is hulp een absolute must. En dan
voel je dan ook nog de hete adem van de bloedzuigers. Mensen,
die van jou extra willen profiteren. Gezien je beperkte financiële
middelen, ga je dan ook op zoek naar de goedkoopste plaatsen. Op
één van mijn verkenningstochten, kreeg ik te horen : wees blij dat
je de kans krijgt, iets beters in jouw situatie ga je niet vinden. Het
ging om een ruimte, niet groter dan een cel, afgeleefd, badkamer
en douche per twee kamers, en gezamenlijke keuken voor zes ka-
mers. Op dit verdiep zaten drie ex-gedetineerden en twee daklozen.
Argwanend keken ze me aan, toen de vraag kwam. Ach ja, ga jij
voor ons koken en poetsen… ja, poetsen was echt wel nodig.
Maar als enige vrouw tussen het gezelschap had ik er geen fijn ge-
voel bij.. en dan nog meer dan vierhonderd euro…
Neen, ik zat goed op mijn veilige cel. Ik ga nog even blijven zoeken !
Ooit komt er een haalbare oplossing.
                                                                                        Angel
Advertisements