DEEL 14. IN HET HOOFD VAN…. EEN JONGE MOEDER.

In deze korte tekst laten we jezelf aan het werk. Wij publiceren de
gedachtegang van een moeder, die soms moeilijke momenten mee-
maakt. Ja, diepe zucht, ja, waarom zit ze hier.. wel ja.. antwoord
me !

 

Omdat er iets is misgelopen. Maar is dit onze menselijke manier
van straffen ? Doen wij dit elkaar verder aan ? Of gaan we zorgend
met elkaar om, ook met mensen die minder geluk ervaren. Ik laat
je zelf oordelen, uit het leven gegrepen….

 

Doelloos… zweefde ze rond in haar gedachten, de hersenspinsels
gingen alle kanten uit, zonder echt over iets na te denken, al wist
ze duidelijk wat ze wilde, ze bleef ter plaatse trappelen.
Niemand die naar haar luisterde, niemand die haar wilde helpen
ze voelde zich zo alleen en verlaten..sinds ze naar de andere kant
van het land verhuisde, nam de eenzaamheid weer toe, vooral om-
dat ze haar kinderen niet meer zag.
Haar partner, beste vriend en papa van de kinderen, liet haar in de
steek, nadat ze verhuisde.
Wat moest ze nu.. zo graag wilde ze opgeven..waarom moest ze
nog vechten ? Haar kinderen waren nog haar enige doel om te vech-
ten… om te blijven ademen. Wat zou ze graag haar laatste adem
uitblazen, gewoon nooit meer wakker worden. Waarom moest er zo
veel tijd over gaan ? Alles heeft ze gedaan, om zo goed mogelijk
verder te leven, maar de leugens en pesterijen werden haar gewoon
teveel. ‘ Niet meer als een nummer zijnde…’
En ja, ze zien dat ze het moeilijk heeft.. maar denk niet dat ze vragen
“Hoe gaat het met je ?” ” Hoe voel je je ? Wat scheelt er ?”.
Neen, ze duwen je gewoon zo snel mogelijk in de cel, met geel ge-
schilderde muren en plafonds, zo snel mogelijk de deur toe.
Ze maakten haar het leven zo zuur, sinds ze haar terug hadden ge-
bracht. Veel kleine dingen deden de hoop verdwijnen. Wanhopend,
wat moest ze nu ? Ze heeft geen angst om te sterven, alleen maar
angst om te blijven leven, angst om s’ morgens weer die stem te
horen schalmen :  ‘ tijd om op te staan’.
Is er tijd om op te staan ? Liever blijven slapen om nooit meer te
moeten ontwaken. Haar kindjes kunnen vastnemen.. nog één keer,
al is het om afscheid te nemen. Nog één keer, daarna hoeft het niet
meer.

 

Van iemand die het moe is.
Advertisements