Toen ik startte met mijn beide blogs, Port to hell-o en later, Marc

Dendodo, had ik me voorgenomen om ‘deftig’ te schrijven, ttz.

een beetje na-apen van de krant De Standaard. Pogen om zo

weinig mogelijk met vulgaire woorden, titels, onderwerpen voor

de dag komen. Deftige onderwerpen, zodat ook maar niemand

gekwetst zou worden.

In het begin lukte dit niet altijd. De woordenkeuze of zinnen wa-

ren nogal emotioneel gebonden, mijn frustraties waren heel

hoog. Mede door mijn trouwe lezers, en de evolutie van de tijd,

veranderde mijn stijl. Ik benaderde ‘ het normaal fatsoen’.

Leesbaarder, en vooral zo weinig mogelijk botsend. Maar wat

leren mij de cijfers. Ik heb ze net nog even doorgekeken op het

einde van het jaar. De titel van het onderwerp bepaalt alles,

eerder dan de inhoud.

Laat het ons bv. zo stellen, dat een normale titel, met soms een

zinvolle inhoud, 100  keer gelezen wordt. Een harde titel tot

drie maal meer, ofte 300 keer gelezen. En als het ook maar iets

met sex te zien heeft  vijf maal meer gelezen wordt.

Waar staan we dan voor ?

Wat is de norm ?

Het programma ‘Wat Als’, op VTM al gezien ? Ja soms leuk, soms

ook wel moeilijk te snappen.. maar zoals we zeggen, meestal te

pruimen.

Ik wou dit even doortrekken haar hier binnenin. Wat als tevreden

gevangenen bestonden ? Zou er dan nog miserie zijn, zou er dan

nog werk zijn, zou er dan nog iets te vertellen zijn op de wande-

ling ? En bestaat dat überhaupt wel, een tevreden bajesklant ?

Ik deed deze morgen een mini-enquete  bij een 15- tal collega’s,

in het wilde weg uitgekozen. Ik was er twee uur mee bezig. Nie-

mand gevonden die tevreden was. Zelfs geen halve, dat is toch

wel teleurstellend. In welke sfeer leven wij. Alleen maar ontevre-

denen, niets loopt goed, de ganse organisatie vertoont alleen maar

veel gebreken, en iedereen sakkert.

Maar eigenlijk was dat niet de vraag, of het antwoord dat ik stelde.

De vraag was : ‘ Wat als er tevreden bajesklanten bestonden’ ?

En ik denk het antwoord te kennen. Het zou er helemaal anders

aan toe gaan, alles zou perfect georganiseerd zijn, iedereen zou

met een redelijkheid aan respect en respijt, de normale tekorten

aanvaarden. Iedereen zou gewoon goeie dag zeggen naar elkaar.

De glimlachen worden kwistig verdeeld. De bedankingen ook en

ja, ga zo maar door.

Wat als… zou willen zeggen dat de bak, den bak niet meer zou

zijn. Wat bij ‘Wat Als’ bestond, ja maar ‘t is hier den bak, niet

meer !

Wat als tevreden bajesklanten bestonden, is geen utopie, als men

er wil aan werken en investeren.

Maar in crapuul investeer je niet.

Neen, ik schrijf niet wat jij denkt. Iedereen kent ze, de verhalen

over domme blondjes. We amuseren ons met de moppen, maar

hoe zelfrelativerend moet je zijn , en sterk van karakter, om nooit

gekwetst te raken door schunnige opmerkingen.

De persoon over wie ik het heb, wil ik zelfs niet peilen naar haar

intelligentie. Ik heb zo een mooi beeld over haar, door haar eeuwige

vriendelijkheid, dat ik bang ben dit beeld kapot te maken. Laat het

ons dus vooral niet over wijsheid hebben, maar wel over haar

attitude.

Ze is dus vriendelijk, uiterst zorgend, het type dat ik aanbid. Ze is

ook slaafs, en dan kunnen we nog wildere verpleegstersverhalen

bovenhalen, ik had ze in een ver verleden, onder mijn verantwoor-

delijkheid. Maar opnieuw, laat je verbeelding thuis, de verhalen

zijn groter dan de feiten. En het gaat hier over de slaafsheid in het

uitvoeren van een opdracht. Mensen die hun job uitvoeren, volgens

de voorschriften, maar ook met hart en ziel.

En dan komt het, zoals meermaals in den bak, loopt het scheef bij

de organisatie. Een organisatie die kreunt onder een zichzelf op-

gelegde werkdruk. Het personeel, de vakbond, ieder heeft er zijn

mond van vol, maar niemand heeft de moed om efficiënt te rea-

geren. Ik haal één van de honderden voorbeelden aan.

Weet je hoe het er aan toe gaat, om iemand te melden dat hij

nuchter moet zijn om bv. bloed te prikken .

De hoofdverpleegster maakt 36 u op voorhand een lijst op, die 12 u

later bij de dienstdoende verpleegster komt. Deze geeft de lijst door

aan de veiligheidschef. Op zijn beurt geeft deze de lijst door aan de

eenheidschef, en deze laatste loopt dan deur per deur af, ontsluit

de deur, gaat met de gevangene naar de veiligheidschef, die je dan

opsluit in een wachtkamertje. Daar wordt je door de verpleegster op

gehaald, om te melden dat je 24 u later nuchter moet zijn. En dan

alles terug naar af. Terug naar veiligheidschef, terug dienstchef, die

je terug op cel opsluit.

Ik noem dat bezigheidstherapie. Hoe los je dat nu eens efficiënt op

als zakenman …? Ik laat het denken aan u over. En dan maar klagen

over teveel werk.

Vergeet niet, diezelfde procedures herhalen zich op andere terreinen,

tientallen keren.

‘Wat als’ efficiëntie van een andere planeet was ?

Dennis Black Magic.

Toen ik nog in Beveren verbleef, zat hij bij mij in dezelfde blok.

Zijn verhaal, of zijn ervaringen mede te delen op onze blog, die

opkomt voor de gedetineerden, was hem te min.

Maar toen hij eind vorig jaar buiten kwam, stond de nationale pers

hem in vol ornaat op te wachten.

Wat wil dit zeggen over hem, maar ook over der pers ? Toen ik

mijn project rond een vak/belangenvereniging voorstelde aan de

pers, schreef er niemand een letter over, evenmin rond ons pro-

ject  ” een modern 21ste eeuws detentiebeleid, Feniksproject /

Recuperandos “.

Beide projecten, heel belangrijk als evolutiestappen in een inclu-

sieve maatschappij, waren voor de media niet belangrijk genoeg.

Maar Porno king, die alleen maar uit is op eigen gewin, haalt de

TV en is voorpagina nieuws. Het is zoals met de vet-betaalde

voetballers, die naar China gaan. Dikke vette publiciteit op TV, en

dat is nieuwswaardig.

Het is niet de politiek, maar de media die de wereld om zeep helpt.

Waar blijven die revolutionairen van ‘ 68, waar zitten de Milleniums ?

Het gaat te ver, dit is te grof.

Er zijn er die heel hun leven blijven geloven in sprookjes. Je kunt

dit als positief bekijken. Meestal zijn dit mensen die op een roze

wolkje door het leven drijven. Maar waar ik het nu wil over hebben

is helemaal geen roze wolkje. Wel een harde story met een happy

end.

Het gaat over kou hebben in de winter, door armoede, en dit binnen

de gevangenismuren !

Nog deze morgen zag ik er enen bij – 3° C, om 10 uur op de wande-

ling in zijn T-shirt. Mijn tenen stonden stijf in mijn dikke schoenen.

Ik was een ijsklomp.

Nu, bij de vrouwen is er iemand die dit niet meer kon aanzien.

Meisjes, zonder muts, zonder sjaal, klappertandend over de koer,

vluchtig de ene sigaret na de andere opstekend, om de vingers en

de neus wat te verwarmen. Wel geld voor sigaretten, niet voor

kledij. Soit, het is verstaanbaar. Stress !

Die dame, een groot hart, zorgend type, sprak een directielid aan.

Ze is mooi, jong en blond. Maar ze is ook gul en verstandig. Kort

na de vraag, bracht de blonde directrice een zak vol wol. Ik heb

het al geschreven, die moppen over domme blondjes, pas ermee

op !

Het breigoed project ging van start, en ondertussen werden zelfs

al heel mooie stukken gemaakt voor de markt, zomaar, om de

sociale kas te spijzen. De dame, die me dit vertelde, werkt onder-

tussen nog steeds mee, en heeft een sjaal gemaakt voor het

Guinness book of records. Je weet wel, zo een heel lange, die

je door je venster gooit, om er dan mee naar beneden te glijden.

Zo zie je maar : breien maakt je vrij in je geest !

Proficiat aan de dames voor dit idee, en vooral aan het directielid

voor de positieve opvolging.

Twee vliegen in één klap.

Onder mijn vele correspondenten zitten ook gedetineerden, en

veelal zijn ze in hun brieven een bron van inspiratie voor mijn

artikels. Ik durf niet altijd letterlijk overnemen wat hun verzuch-

tingen zijn, maar er zit ook veel emotie in. Gekleurd door de paar-

se bril van miserie, van ongeloof. Je kan het niet voor mogelijk

houden, wat er allemaal op de mensen afkomt. En dit net in een

periode dat juist die mensen zo kwetsbaar zijn.

Ik wou u deze niet onthouden, uit één van onze laatste brieven.

Het gaat over iemand die het eigenlijk heel goed voor heeft, meer

zorg in de detentiesystemen, die er ervaring en kennis mee heeft,

maar zoals de meesten eerst botst op die muur van de realiteit.

Met name de armtierige benadering, het gebrek aan budget, en

zich de vraag stelt : waarom zijn de onderlijfjes zo dun geworden ?

Waarom zijn de lakens vuil, ze lijken niet gewassen. Waarom is

er zo weinig respect voor orde, netheid en hygiëne ? Waarom

hebben we geen recht op ‘opvoeders’ ipv. sleutelbewaarders ?

Waarom hangen we af van de goodwill ipv. structuren die oplos-

singen bieden ?

Waarom steken ze ons niet in de vergeetput van ‘t Gravensteen,

na vier dagen zijn we dood, en is alles opgelost.

Geen kosten meer.

Leve het budget.

Sommige titels zie je goed zitten, en schrijf je gemakkelijk rond

de kern, een mooi verhaal. Deze hier is een moeilijke. Het gaat per-

soonlijk, over mensen, en dan nog over iemand die goed is voor

mij. Hoe gevaarlijk is dit niet, dat je woorden misschien gaan kwet-

sen ? En ondanks, wil ik het proberen.

Allereerst, mijn ‘ongewilde vriend’, je bent niet alleen, ik had hier

nog al voorbeelden, en ooit komen die ook op mijn auteurslijst.

Maar eerst ben jij aan de beurt. Sorry ! Grijs, kalend, een ernstige

glimlach, voornaam, gedienstig, vol goede wil, geletterd. En ook,

heel belangrijk hij kan luisteren, wat bij mij nodig is. Dit is een

greep uit de mand van kwaliteiten die ik hem toebedeel.

Ongewild heeft hij me al heel veel geholpen. ‘Ongewild’, omdat

bij hem alles spontaan is, niets is beredeneerd. Anderzijds, heeft

hij ook niet ‘gewild’ de keuze gemaakt mijn ‘ongewilde vriend’ te

zijn.

Alles is per toeval gekomen. En vooral, het is niet omdat hij mijn

‘ongewilde vriend’ is, ik überhaupt zijn vriend ben. Maar hoe noem

je iemand die op een levensbelangrijk moment, een lichtbaken is,

dat luisterend oor, dat met enkele juiste woorden, je terug die

prikkel geeft, om het goede spoor te nemen, zodat je uiteindelijk

niet op de trein der eeuwigheid terecht komt.

Wel ik noem hem ‘ een ongewilde vriend’.

Het is niet belangrijk wat ik voor hem ben, maar wel wat hij voor

mij betekent.

Omdat vriendschap, gewild of ongewild, in beide richtingen werkt,

een geven en nemen, voel ik me net zo beschaamd. Hier is het ik,

die neem. En ik wil dan ook openbaar verklaren, dat uw hulp me

gelukkig maakt. Ik hoop dat het u mag verblijden dit te weten. Dan

heb ik minstens iets teruggedaan, en vermindert de pijn van het

profiteren.

Het is amper woensdag 4 januari 2017, en de vredeswensen van

de warmste week zitten al veilig opgeborgen tot volgend jaar.

Dit moet nu eens echt stoppen.

Als vak/belangenbond, vertegenwoordiger WOPIA, zal ik er al-

les aan doen om dit nu op te lossen.

”  STOP  DIE  KOEHANDELS  IN  DEN  BAK “.

Alle dagen opnieuw zie ik het gebeuren voor mijn neus. Drugsver-

handelingen, drugsgebruik en drugsproblemen. Dit allemaal on-

der het toezicht van Justitie. Als ik het zie, hoor, ruik, wie dan niet ?

Ik ben er niet naar op zoek, waar wordt er wel mee geconfronteerd.

En dan krijg je dit.

De arena, je weet wel, voor hen die het programma “Cathérine” ge –

zien hebben, dat cirkelvormig voetbalveld, midden op de wandeling.

Daar staan ze dan, elkaars rekening uit te vechten. Ontbloot bo-

venlijf, deftig kloppend, tot bloedens toe, omringd door een massa

publiek. Tot er enen plat gaat liggen.

Mensonterend, en niemand die ingrijpt. Ik begrijp het wel, schrik

om zelf slaag te krijgen, zowel de medegevangenen als de cipiers.

Want de vechtersbazen zijn echte kleerkasten. Genre ‘Jerommeke’,

of Arnold Schwarzenegger. Nu, ik kan je verzekeren, ik ben daar

ook bang van, en blijf liever zo ver mogelijk van dergelijke situa-

ties.

Maar nogmaals, opnieuw geen preventie !

Kijk, ik studeerde een klein beetje, ik durf niet zeggen wat, maar

ik leerde ” aanziet de mens ” in het latijn. Dat wil ook zeggen, aan

het uiterlijke zie je al heel veel. Ik haal er de handelaars en de

Jerommekes er zo uit.

Waarom de verantwoordelijken dit niet doen, begrijp ik niet.

Er zijn er die beweren dat ADHD, alleen te behandelen is met

Rilatine. Ik en nog anderen beweren van niet. Strenge opvoeding,

begeleiding, opvolging zijn dingen die werken.

Moeder help ons !  Er is maar één oplossing : strengheid in be-

langrijke dingen, niet in details.

Ik twijfel er al heel lang over. Moet ik dat wel schrijven ? Misschien

kwets je veel mensen met zo een ‘vuile praat’. Maar het is geen

vuile praat, het zijn harde feiten, die me regelmatig overkomen.

Stel je eens voor, je bent 66, nog volledig bij je verstand, en je doet

het in je broek. Wat een schaamte, wat een mensonterende

situatie ! Hoe voel je je dan ? Geen mens meer, ik alvast niet.

Dit moet ik uitleggen.

Al sinds ik in Gent ben ( nu 1,5 jaar ), heb ik al stralende diarrhee,

10/12 x per dag. Alles is onderzocht, maar er kan maar één oor-

zaak gevonden worden, stress gerelateerd. Ten minste, dat is de

conclusie van de dienstdoende arts.

Maar ken je de gevolgen van zoiets ? Dat wil zeggen dat je zeer

regelmatig ( fenomeen doet zich alleen overdag voor, na eten )

dringend naar het toilet moet. En dat heeft hier intern, met zijn on-

menselijke regeltjes, zijn gevolgen. Bijvoorbeeld tijdens een

avondvoordracht, in de Mis, op cursussen, tijdens de dagdagelijkse

wandelingen. Het is met name zo, als je één van die activiteiten

onderbreekt, mag je volgens de regels niet meer terug naar  de

activiteit. Stel je voor hoe vervelend dit is voor mij.

Totaal ongepast, want dit is geen plantrekkerij.

Al zes maand probeer ik een afspraak te beleggen, om een attest

van uitzondering te kunnen bekomen. Noppes. Geen afspraak.

Punt niet belangrijk. Geen tijd.

Dan zoek je maar zelf oplossingen, zoals zware inspanningen doen

om de activiteiten niet te hoeven onderbreken, want mijn dagelijkse

wandeling is heilig, niet alleen heilig, maar ook nodig.

En wat gebeurt er dan ? Ongelukken. Kan je je voorstellen wat ?

Neen, want dat ken je nog niet. Een volwassen man die daar

staat !

Weet je nu waarom ik dit systeem zo verfoei ? Weet je nu waarom

ik zo kritisch ben ? Het zal je maar overkomen.
Ik kan zo ellenlang doorgaan, vooral de zorg naar ‘ouderen’ is zo

mens-onterend, in onze moderne maatschappij, anno 2017.

Ik zaag niet over één of twee keer in een week dat het eten op is,

dat overleef je wel… dat is luxe.

Maar het regelmatig in je broek doen, dat is een schande !

De wandeling in de Nieuwe Wandeling.

Ik schaak heel veel tijdens de wandeling  ( 10 u- 12 u ), ons dag-

dagelijks gezondheidsmoment. Maar ondanks dat ik geconcen-

treerd bezig ben, word ik voor alles en nog wat gestoord.

Voor de andere gedetineerden ben ik zowat de ouderdomsdeken,

dit zowel naar leeftijd, als naar duurtijd, in vergelijking met ande-

ren.

De gevangenis van Gent is een arresthuis, vooral voor mensen

die tijdelijk worden opgesloten in voorarrest, voorafgaand aan

hun proces, en tijdens het onderzoek.

Er komen en gaan dus vele mensen. Diegenen die blijven, de

echte gestraften, zoals ik, gaan meestal naar een andere wande-

ling in de namiddag,  omdat ze s’ morgens allemaal werken.

Door de tijd heen ben ik zowat uitgegroeid tot de schaakkoning, en

ik heb al velen schaakmat gezet. Maar het geeft ook een aura  ge-

schapen van ” slimme ” opa.

De goedlachse bompa, die alles weet en geeft. Papier, stylo,

iedereen heeft het al eens nodig, maar weinigen hebben het, be-

halve dus ‘ den opa ‘.

Sigaretten worden ook gevraagd, maar ze weten dat ik niet rook.

Vooral de vraag naar informatie stopt niet. Afrikanen, die geen

Nederlands kunnen, en al hun rechtspapieren in het Nederlands

ontvangen… om een voorbeeld te geven.

Er is veel, enorm veel onwetendheid, maar ook veel valse kennis,

grootdoenerij, praktijkervaringsdeskundigen, die zomaar wat uit

hun kraag slaan. Ik ben geen jurist, geen dokter, maar ben wel

van vele markten thuis, en vooral, ik probeer eerlijk te zijn, ook als

ik het niet zeker ben. Er is zoveel onwetendheid, maar ook veel

frustratie over soms kleinigheden. Er is een opeenstapeling van de

meest mislopende situaties, en dat maakt het alleen maar erger.

En dan komen de woorden : “ik ga ze een proces aandoen, ik sla

den boel kapot “.

En dan probeer ik hen te overtuigen, dat dit niet de oplossing is.

In het begin is er zo weinig begrip, geen oor om te luisteren. Een

heel speciale mentaliteit. Pas op, ik vind slaan totaal ongepast,

maar soms kan ik er wel inkomen waarom ze zo denken. Ik voel

het vaak zelf aan.
Alhoewel ik altijd en alles probeer om mijn vragen mooi te verwoor-

den, en op papier zet, stel ik vast, nergens gehoor te vinden.

Het is een beetje zoals bij de ontkenning van sommigen van de

Jodenvervolging. Men beseft dat er grove menselijke tekortkomin-

gen gebeuren, maar in naam van het systeem, blijft men ontkennen,

en het ergste van alles, er wordt niets aan gedaan.

Ik moet iets bekennen. Soms zal bij jullie wel het idee opkomen,

waarom er zo weinig andere gedetineerden schrijven op de blogs.

Wel, lieve lezers, ik ontvang wel degelijk teksten, maar bijna altijd

zijn die zo persoonlijk, en aangebrand, dat ik deze niet wil publiceren.

Ik heb beloofd nooit met modder naar personen te gooien, tenzij ze

een instituut vertegenwoordigen, en hun naam een publieke functie

heeft, zoals bv. de Minister van Justitie, of de persverantwoordelijke

van FOD Justitie. Dus mensen, die publiekelijk optreden onder hun

eigen naam.