DE MINISTER IS GEBUISD !

De cijfers, gepubliceerd in het Justitieplan van Minister Geens,
zijn duidelijk : op 15 februari 2015 verbleven er 11.501 gedetineer-
den in de gevangenis. Dat is meer dan 100 gedetineerden  per
100.000 inwoners. Dit is een pak meer dan de Scandinavische
landen ( tussen 55 en 73 ), Nederland  ( 62 ) en Duitsland ( 75 ).
Het is ongeveer gelijk aan Frankrijk  ( 102 ), Luxemburg  ( 133 )
en Groot-Brittannië ( 133 ).

 

Op 20/08/2016 meldde het RTBF-journaal dat er op dat moment
10.279 gedetineerden in de gevangenissen verbleven. Daar-
naast zijn er zo’n 3.000 personen drager van een enkelband.
Tijdens de eerste 6 maanden van 2016 waren zo’n 1.487 perso-
nen van buitenlandse origine, teruggestuurd naar hun land om
daar hun straf uit te zitten. Tevens werden vele geïnterneerden in
de daartoe bestemde inrichtingen geplaatst. Desondanks blijft de
overbevolking.
Volgens Hans Meurisse, baas van het gevangenissen, zijn er per
27/11/2016, zo’n 10.368 mensen opgesloten in de gevangenis.
Op het eerste zicht lijkt dit inderdaad een verbetering. Niets is
echter minder waard. Men vergeet dat door een tijdelijke maatre-
gel waarbij een strafkorting werd gegeven van 4 maand aan zo’n
900 personen , vervroegd vrijkwamen. Tel daarbij nog de circa
350 geïnterneerden die naar speciale FBC’s werden ondergebracht
en men moet vaststellen dat er weinig verbetert is. Enkel door
cosmetische ingrepen komt men tot een vermindering. Enkel de
façade is opgekuist. Zoals eertijds in de Soviet-Unie gebeurde.

 

Nog al te dikwijls wordt vrijheidsberoving uitgesproken als straf.
Ook bij zware administratieve fouten en/of financiële delicten.
Door de rechters worden dikwijls nogal gratuit gesmeten met lange
gevangenisstraffen. Nochtans zijn alle experten er het reeds lang
over eens dat dit onnuttig is. De Scandinavische landen hebben
minder recidive, maar staan ook verder in de differentiatie van
straffen. Men stelt vast dat daar veelal straffen uitgesproken worden
onder de zes maanden.
Dat bepaalde groepen buiten de maatschappij moeten worden ge-
houden staat buiten kijf. Dat is een minderheid van de gevange-
nispopulatie dewelke begroot kan worden op een 20 %. Of het
louter tijd uitzitten hierbij de gepaste oplossing is, is zeer de vraag.
Is dat de prijs van 50.000 euro per jaar per gevangene waard ?

 

Dat het niet makkelijk is een verstard instituut, zoals Justitie van
koers te doen veranderen is een open deur instampen. Maar kan
men de koers doen wijzigen, wanneer de kapitein tegenstrijdige
signalen uitstuurt ?

 

Minister Geens stelt in zijn Justitieplan, dat de vrijheidsberoving
de ultieme straf dient te zijn. Evenwel zijn zijn woorden omgekeerd
evenredig aan zijn daden. Stelde hij in zijn recentste Tv-optreden
niet voorop, dat zelfs voor rijden zonder rijbewijs een gevangenis-
straf van één tot twee jaar moet worden voorzien ?
In alles komt een versterking van het repressie apparaat naar
voren. Het OM krijgt meer macht, procedurefouten worden nogal
snel van tafel geveegd, door het OM worden misdrijven nogal snel
opgesplitst in meerdere zaken, opdat de dader meerdere straffen
zou kunnen krijgen, enz..

 

Dat is de realiteit.
Welnu, het aantal gevangenen zal niet dalen. De mooie visie die
naar voren werd gebracht in het benoemde justitieplan is door de
realiteit ondergegraven en begraven.

 

‘I have a dream ‘ dachten velen toen ze Geens’ intenties lazen.
Het blijft evenwel bij een droom.
Advertisements

50.000 KEER SEX ..

Weldra bereiken we op onze blogs Port to Hello en Marc Den
dodo, onze 50.000e viewer.
Ik bekijk dit een beetje als een ‘piep-show’. Een inkijk in de ziel
en het leven van een gedetineerde. En iets heimelijks bekijken
geeft altijd zo’n sexy gevoel.
Een beetje ranzigheid, een beetje intrige, een beetje kicken op
wat een ander zoal beleeft.  Eigenlijk zijn we dit stadium in onze
maatschappij al lang voorbij, maar ondanks blijft de titel “sex” nog
altijd aantrekken.

 

Ik vond deze titel dan ook bruikbaar, om de aandacht te vestigen
op ons heugelijke nieuws. We hebben er wel meer dan anderhalf
jaar over gedaan. Maar we hopen, mede dank zij Uw inspanningen
de volgende 50.000 op minder dan de helft van de tijd te bereiken.

 

Daarom, doe vandaag je bijdrage, overtuig vrienden, kennissen,
buren, ja zelfs je eigen familie om ons NU op hun vriendelijkst te
zetten.

 

Be my friend, like me ! Op naar 100.000 !!   Dank zij U.

WIE IS DE KRUIMELDIEF BIJ MIJ IN DE CEL ?

Hij is afkomstig van Tourcoing, Noord Frankrijk. Vlaams spreekt
hij niet, want hij vindt België  (Vlaanderen) maar achterlijk. Maar
wel goed genoeg om er te komen stelen. Om zelfs oudjes lastig
te vallen in Kortrijk, en hun handtas af te nemen.
Ik schat hem 24 jaar, en hij kan het goed verkopen. Hij heeft lak
aan alles. Van Europa moet hij niet weten, Marokko, dat is het !
Frankrijk kan ook nog zijn, land waar hij geboren is, in de scha-
duw van de Kathedraal van Roubaix. Nog een stad in het noor-
den van Frankrijk, gekend om zijn vele achterstallige gezinnen.

 

Je kan dit beeld best ook verplaatsen naar bepaalde Belgische
gemeentes.
En dan peil ik even naar wat meer diepte. Maar er is weinig grond.
Alles is zo ‘parce que’ !  Ik ben islamist, maar ik drink en ik rook,
en vooral, ik steel. Waarom zou ik om 7 u opstaan om te gaan
werken ? Een autootje hier, een handtas daar, en ook al eens een
ramkraak. Natuurlijk zit hij af en toe in den bak. Maar goed, it’s
part of the game.  Ook hier, bij mij in Gent, zal hij wel 6 maand
verblijven, ondertussen gebeurt er niets.
Nadien kan alles herbeginnen.

 

Dit zijn de harde feiten. Oudje met gebroken heup in hospitaal,
misschien wel gestorven ten gevolgen van de hospitalisatie.
Zelfstandigen die vloeken om hun niet-goed-beschermde vi-
trines. De zoveelste omnium- uitkering van een verzekering .
We laten het allemaal verder toe.

 

En wij allemaal maar roepen : ” steek ze veel langer in den bak” !
En op het eerste zicht zou ik zeggen : doen !  5 x langer, wie
biedt meer ? Wie doet het hoogste bod ? Afgeklopt.. En dan ?
Na 5 jaar – 10 jaar. Wat komt er dan.. neen, wij hebben schuld
aan dit alles ! Wat wij !  Eerlijke (beperkte ) belastingbetalers   ,
hardwerkende (voor ik-zelf) huisvaders- en moeders.  Schande
dat je zo spreekt.

 

Maar heb je goed gelezen wat ik geschreven heb ? Tourcoing,
Roubaix, Molenbeek, Charleroi, we kennen die plaatsen om zo-
veel meer. Kansarmoede, geen ambitie om naar school te gaan.
Werken als er geen is.

 

De zoon van de dokter werd professor, de zoon van de dief werd
een dief.

 

Neen, zo zwart/wit is het niet allemaal. Maar sta nu even stil,
voordat je gaat zeggen : veel meer en langer in den bak. Ja, ak-
koord, op één voorwaarde : dat je hen daar gaat ‘ verzorgen’.

 

Lees nu ons ‘ Feniksproject / Recuperandos ‘ en laat ons samen
anders denken.
Stop die onzinnigheid van hoe we het nu uitvoeren.

MENSEN BESTAAN NIET, ALLEEN REGELS IN DEN BAK.

Ik ben niet boos, omdat dit niet past in mijn menselijk verhaal,
maar men probeert me wel heel boos te maken.

 

Het is een heel lang verhaal, en ik zal het ooit wel eens uitschrijven,
maar bij ons loopt het momenteel helemaal niet lekker. Langs alle
kanten worden gedetineerden, meer en meer gewezen, op be-
staande regels, die soms uit de tijd zijn, en al helemaal geen of
weinig rekening houden met ‘ menselijkheid ‘, ‘ flexibiliteit ‘ en
‘ individuele benadering ‘.
Voor de kleinste zaak bestaat er hier een administratieve regel, en
oh wee, als je die niet opvolgt, en oh wee als je een afwijking wil
bekomen.

 

Maar omgekeerd worden hun eigen strenge regels continu door
henzelf met de voeten getreden.  Ik moet er toch eentje kwijt, om-
dat hij zo belangrijk is, en hij slechts een exponent is van een
ijsberg van kromme verhalen.

 

Ik verloor mijn oog.
Zo kan je het betitelen. Mijn verhaal begint bij mijn opname in de
gevangenis, en het verkeerd lopen van het ganse systeem. Ik
wind me daar zodanig in op, dat ik hyper- gestresseerd ben.
Bloeddrukken van 20 / tot 24 zijn dan geen uitzondering. Na zware
medicatie, bleek weinig te helpen,  waardoor de medische staf het
besluit nam, dat ik omwille van deze problemen, recht had op een
mono-cel  ( cel alleen ), wat dan enige garantie geeft, voor wat
meer kalmte en rust.
Continu wordt die door henzelf ingeroepen regel geschonden,
door mensen bij te leggen op de grond, uit overmacht. En dit, ter-
wijl er kerngezonde beschermelingen, steeds een mono-cel be-
komen.

 

Gisteren consulteerde ik een oogarts, en door mijn hoge bloeddruk-
ken is er een bloeding ontstaan in mijn r/oog, wat mijn netvlies
zwaar beschadigde.
Ik zie nu amper nog 30 %, na lens correctie. Alleen een hoog-
gespecialiseerd chirurg kan mij, met veel risico’s, behouden voor
totale blindheid.

 

Dat detentieschade ontstaat is een feit, dat ik een ellenlange lijst
heb is ook een feit, en dat men op geen enkele menselijke ma-
nier kan praten met de verantwoordelijken om ‘ menselijk ‘ om te
gaan met mensen, om samen op maat gesneden oplossingen te
zoeken, is ook een feit.

 

Lieve lezer, vindt jij dit normaal, dat door hun behandeling tijdens
detentie, mensen fysisch en psychisch worden geschaad in hun
gezondheid ?

 

Wat is de persoonlijke verantwoordelijkheid van aangestelden
die dit in de hand hebben ? Mensen die zware studies hebben ge-
daan. Zijn hooggeschoolden niet meer verantwoordelijk dan
ongeschoolden ?
Soms worden er al eens internet acties op touw gezet, om bepaal-
de noodsituaties aan te klagen.
Welnu, wie wil er mij helpen ?
Ik ben nu al één oog kwijt… Wat is straks de volgende stap ?
Welke arts durft zich engageren, en vaststellen, dat hoge bloed-
drukken bij diabetes extra schadelijk zijn ?

 

Wel, daar trekt men zich allemaal niets van aan.

 

Neen, ik ben niet boos, maar ik heb angst, en ik weet niet meer,
hoe dit aan te pakken.
Wilt U mij helpen ?

WAAROM IK SCHRIJF .

OUDE,  PEDOFIELE  ZAK.
Dit zijn de woorden die ik geregeld naar mij hoorde roe-
pen in mijn aanvangsfase inde bak, woorden die me
heel diep troffen.
Het is met name zo, dat iedereen in den bak een stempel
krijgt, waardoor hij gaat behoren tot een bepaalde groep.
Alle ouderen worden principieel in die vermelde catego-
rie getaxeerd.
DIK,  LELIJK ,  WIJF.
Is de titel van het boek van Anke Wauters, die aanklaagt
hoe mensen met elkaar omgaan… elkaar bekijken, en
iemand taxeren op het eerste gezicht, met alle gevolgen
van dien, en dit niet alleen in den bak.
Mijn verhaal begint, toen ik twaalf jaar was, in het eerste
jaar van de humaniora.
Op een zekere dag organiseerden we een quiz, en werd
de vraag gesteld, wat de hoogste berg van Afrika was.
Ik was nogal belezen ( in die tijd haalden we alles uit boe-
ken, en Afrika bestond voor ons alleen in de boeken)…
En ik kende het antwoord. De Kileman…, de Killemanj…
en ja, ik had een licht spraakgebrek, en werd uitgelachen.
Mijn ganse leven bleef me dit achtervolgen.
Nergens kwam ik nog op voor mezelf, of mijn ideeën.
Ik was zo gekwetst, dat spreken een soort smetvrees
voor me was.
En zo fladderde ik vijftig jaar verder. Verzoop me in het
werken, werken, en nog eens werken.
Ik verzamelde alles in mijn hoofd.
Daarboven werd het één groot meer van woorden, ge-
dachten, afgeblokt door een stuwdam van de schande
der vernedering uit mijn jeugd.
De schrik om me belachelijk te maken.
Belangrijk is wel, ik ondernam ondertussen zoveel mo-
gelijk.
Ik verkende de wereld, nam deel aan allerlei culturele,
politieke, sportieve en sociale organisaties.
Luisterde veel, heel veel.
Ik sloeg alles op in mijn hoofd.
Ik werd een ervaringsdeskundige.
Eens zou ik een groot politicus worden, die de wereld
zou veranderen.
Ik had wel een verhaal, een inhoud, een plan, alleen,
het kwam er niet uit. Mijn meer kwam overvol.
En toen kwam de grote clash.
Ik had een grote bouwonderneming, maar kwam in de
problemen met sociale dumping  ( U weet wel, Polen en
Roemenen ), en door gefoefel om te overleven, liep het
mis.
Na twee jaar opname in de psychiatrie, ben ik uiteindelijk
in de “duuze ” beland, je weet wel, ook  ” den bak ”  ge-
noemd.
Opnieuw veroordeeld. Net als toen ik twaalf jaar was.
Uitgesloten.
Het eerste jaar in den bak, was het jaar van de grote ont-
wenning. From héro to zero. En ik zweeg, zweeg, en
zweeg. Tot mijn bodem bereikt was.
Ik was en had niets meer, weg vriendenkring, weg res-
pect, weg waardering, een echte nul, en ik wou er ook
mee ophouden.
Maar een paar dingen triggerden me nog.
Vooreerst was er het detentiesysteem, dat in mijn ogen
onwezenlijk onzinnig was.
Op de tweede plaats, mijn kinderen, die me aanspoorden
iets te doen.
“Het is niet, omdat alles rond jou leeg is, dat jij leeg bent “,
waren hun woorden.
Mijn keuze was dubbel : stoppen , of er iets aan doen.
Het zou een eerste stap worden in mijn evolutie tot schrijven.
En ik zou het groots aanpakken, een blog op internet, rond
toestanden in het gevangenisleven.
Port to hell-o was geboren, maar hiermee ook de problemen.
Hoe ga je op het world wide web, zonder internet ? En hoe
zeg je de waarheid tegen een organisatie die geschlero-
seerd is in haar zijn ?
Zware problemen – maar ik zou geen ondernemer zijn – om
te weten, dat er met name, altijd meer oplossingen zijn, dan
problemen.
Over Port-to-hell-o wil ik nog iets kwijt, namelijk de woord-
speling die de meesten maken.
‘de deur naar de hel’. Neen, integendeel, het is wel dege-
lijk ‘ de poort naar Hello ‘, en dit staat voor communicatie.
Communicatie tussen de wereld binnen en buiten de mu-
ren, en dit op een technisch moderne manier, via het web,
iets wat niet bestaat binnen de muren.
Maar die communicatie is voor gedetineerden wel heel
belangrijk, in het re-socialisatie proces.
En dan is natuurlijk één van die problemen : hoe doe je
dat in praktijk, en waarom jij wel, en alle anderen niet ?
Wel, daar zijn twee redenen voor. Als geboren onderne-
mer zit je nooit stil, en zoek je oplossingen. Ik behaalde
met dit procédé dan ook een volle pagina in een nationa-
le krant.
Maar, met het idee, was er nog niets in praktijk.
Daarvoor had ik mijn familie en vrienden nodig, en ook
dit is niet zo eenvoudig, vergeet niet dat vele gevangenen
ook dit contact dikwijls heel snel verliezen.
Dus alles samen is het niet zo eenvoudig om vanuit de
gevangenis een blog te onderhouden.
Er bleef nog iets over, als stap in mijn proces tot schrij-
ven. Mijn overvol meertje was er wel, maar er stond een
dam voor. Ik durfde het niet.
En ik had niet dat Obama-talent.
En toen heb ik Didier ontmoet, den aalmoezenier. Een
oud-germanist, bezeten door taal, toneel, poëzie.
Ook hier dien ik een belangrijke nuance te maken.
Didier was niet alleen Germanist, maar  vooral een ver-
trouwenspersoon, iets wat we niet zoveel tegenkomen
binnen de muren.
En laat vooral hier hoofdzakelijk mensen rondlopen, die
te kampen hebben met een vertrouwensbreuk.

 

Vertrouwen is de sleutel tot herstel, welnu, mensen zoals
Didier werken daar aan mee, maar ze zijn zeldzaam.
Ik sprak over mijn probeersels, en vroeg hem zijn advies
over mijn pogingen.
Ik sprak hem ook over mijn angsten en frustraties.
Zijn antwoord was duidelijk :  ” het is niet om U te plezie-
ren, maar je hebt iets. Je hebt een aparte directe stijl,
je moet daar iets mee doen “.
De dam barstte, en mijn eindeloos meer begon leeg te
lopen, steeds sneller en sneller.
Al snel werd Port-to-hell-o gelezen door tienduizenden,
niet alleen omwille van mij, maar om de verhalen van
binnen de muren.
Was het waren interesse, of ramptoerisme ?
Ik weet het niet, maar ik wou verder gaan, dan alleen
maar schrijven rond negatieve zaken.
De positieve ontmoeting met één van mijn cipiers, trig-
gerde mij een apart verhaal te starten : ‘ het verhaal van
de dubbele liefde’,  d.w.z. , zie een ander zo graag, als
jezelf.’
Onze blog , het  “Marc Dendodo verhaal”, was geboren.
Bij Marc Dendodo word je vriend, en hierdoor ga je het
engagement aan, al je talenten in te zetten, ten bate van
een ‘inclusieve’ maatschappij.
Ik begon ook een brief-schrijfprogramma, waarbij onder-
tussen 42 personen, geregeld met mij corresponderen.
Ook hier gaat het verhaal hoofdzakelijk om eenzaamheid,
en luisteren naar elkaar. Sommigen vertellen hun gevoe-
lens rond terminale ziektes, anderen schrijven hun ge-
wone dagdagelijkse agenda.
Maar allen schrijven, en geven hierdoor uiting aan hun
emoties.
Tenslotte ontstond ook nog een facebook-groep rond
poëzie, genaamd  ‘Caramellen’.
Iedereen breng zijn probeersels van lyrische ontboeze-
mingen.
Ik geef er U eentje mee als voorbeeld.
EUTHANASIE…….  DOOR  MARC  DENDODO :
En waarom juist Euthanasie ?
Wel, dit heeft te maken met mijn persoonlijke situatie. Ik
sprak U over het feit dat ik na één jaar de bodem bereikt
had.
Mijn geest was bijna afgestorven, met weinig toekomst-
beeld.
Dan komt snel ondragelijk geestelijk leed om de hoek
kijken. Kan ik dit nog wel aan ?….
Het idee is ondraaglijk
gespleten geest
Nooit meer een feest
Tientallen evaluaties
verscheidene manipulaties
Harde feiten, ziek van geest
Shocks, zware medicatie
Ergens die zelfmeditatie
Ooit moet het ophouden
Vast beslist, dit moet overgaan
Mens nam vrede,
Heeft er iets aan gedaan.
Er is nog één belangrijk punt dat ik wil aanhalen rond
mijn schrijven, namelijk, het grote ‘ voordeel ‘ van in den
bak te zitten.
Ik verklaar me nader.
Het feit van het afnemen van je vrijheid, degradeert je
tot een zero. Je hebt, en bent, niemand meer, na ver-
loop van tijd.
Maar als je niets meer hebt, heb je ook niets te verliezen.
Je hebt geen positie meer te verliezen, geen naam, geen
faam, alles is weg, en dat juist maakt je zo vrij !
Geen angsten meer, zelfs niet voor de dood.
Totale vrijheid van geest.
Mijn hoofd heeft de vrijheid  ‘genomen’ om zich niet lan-
ger te frustreren, én te complexeren.
Mijn ijskoude meer was omgevormd tot een kolkende
rivier, bron van wijsheid, én blijheid !
En hoe gaat dat in de praktijk ?
Kwart voor zes, is de aflossing van de nachtwacht, en
dan is het feest.
Iedereen wakker, maar voor mij, geen erg. Dan zijn mijn
hersenen opgeladen, geprikkeld, ik lig al klaar te pieke-
ren. Trek het gordijn open, en start al in mijn bed.
Stel U zich nu niet voor dat er een groot bureau, een ex-
presso-machine , en croissants, en dito, staat te wachten.
Ook de muren zijn sober en kaal.
Ik spuug allerlei woorden op , papieren zinnen, kris, kras,
door elkaar.
Mijn brains koken over.
In een tweede fase order ik een en ander, om tenslotte
teksten te maken rond bepaalde thema’s.
En zo gaat dit door tot 7 u s’ avonds.
Een dagtaak.
Geen tijd voor iets anders.
Ik vertel U dit, omdat ik wil uitleggen hoe moeilijk ik het
heb, iets te onthouden. Maar toch wil ik schrijven, want
dit is voor ons allen zo belangrijk.
Neem het me dus niet kwalijk, dat ik U alles voorgelezen
heb, mijn geheugen laat me zo in de steek
Wat ik hoop is, dat jullie vooral onthouden, om zelf te
schrijven, en zo uitdrukking te geven aan Uw gevoelens.
We hebben allemaal zo onze eigen reden om te schrijven,
maar één zaak is zeker : negeer Uw gevoelens niet,
breng  Uw verhaal.

 

LEVE(N) (IN) DE GEVANGENIS !

Je kunt het iemand maar moeilijk uitleggen, hoe het is om in een
gevangenis te zitten. De ene gevangenis is de andere ook niet,
want ook al zou je denken dat er een vorm van uniformiteit zou
zijn op het gebied van beleid,… niet is minder waar.
Over één ding kunnen we het wel eens zijn.. je bent van je vrij-
heid beroofd, maar de mate van die beroving verschilt behoor-
lijk per gevangenis.
Daarbij ben ik het over nog één ding eens… het beeld dat men
naar buiten brengt, over hoe het hier ‘ reilt en zeilt ‘, is bij zo
ver gelijk(w)aardig aan, niet enkel de beleving ( ik breng hier de
aard van de subjectiviteitsgraad in ), maar vooral de realiteit, die
ik koppel aan de beleidsvormen, de omgangsvorm, de capabiliteit
van personeel, bestuursvormen en buitendiensten. Hier ook  te
vernoemen zijn de medische diensten waarvan faciliteiten tot de
gevangenis behoren.

 

Mag ik van een eer spreken dat ik opgesloten zit in een weldra
historisch monument van 150 jaar oud ?!
Als ik de woorden van de beleidsvoerders moet geloven, die hier
de afgelopen weken bezoekers op de Open-deurdag rondgeleid
hebben, zowel als bij de cameraploeg van VTM, met de immer
nog mooiere , in het echt uitziende Cathérine dan op TV ( geloof
mij vrij, zij heeft het elixier van de bron der eeuwige jeugd ge-
dronken ) dan ja !
Bij God, ik zou daar zelfs ” gelukkig ” mee moeten zijn !

 

Afgezien van de directie , bedoeld als richting-gevend, die de
“gelovigen” in de juiste richting suggereerde wat betreft hun den-
ken en juist oordelen ( of moet ik zeggen corrigerende perceptie),
wijzen/zijn er natuurlijk de vele voorbeelden in beeld, woord en
daad, om deze perceptie als waarnemingen te verankeren op
het netvlies en in de gedachten van de getuigen.
Buiten beschouwing latend of dat deze conceptie van mispercep-
tie schade brengt aan het toch al zo gehavend collectief onbe-
wuste, richt ik mij tot het bewust-zijn van de wereld, die hierbinnen
plaats vindt.

 

In duidelijkere taal geschreven : eens kijken of de protocol praat-
jes overeenkomen met de werkelijkheid.
Zodat het justitie script enigszins recht doet aan de waarheid.

 

Hoe ironisch is het ook om een “Open – deur dag ” te hebben in
een gebouw waar het echte verhaal zich achter een gesloten
deur afspeelt, waar de nieuwsgierige in alle gevallen zeker geen
lucht van mag krijgen. Het zou anders te veel stinken, letterlijk
en figuurlijk, naar de spreekwoordelijke  ” lijken in de kast ” (lees
cel) van Vrouwe Justitia.
Zie dit als een soort voorwoord en inleiding. Het liefst zou ik U
dit verhaal in één keer willen sturen, maar zoals verzet in de oor-
log, moet het onder de radar blijven.

 

Zeer epische woorden voor wat in feite pure angst voor het re-
gime is. Angst voor oneerlijke vergelding bij ontdekking alwaar
U al over hebt kunnen lezen in de eerder gepubliceerde ” ware
verhalen”.
Vergeef mij dus dat ik ” mijn ” verhaal in delen zal toesturen.

DODE ZIELEN.

Geweld : deel 6

 

Uit studies blijkt in heel veel gevallen, dat de meeste misdadigers
van zware delicten ( moord- en geweld delicten ) zelf slachtoffer
waren in hun jeugd. Fysiek geweld, verwaarlozing, verworpen,
verstoten, sexuele exploitatie en verkrachting. Wat ze zelf doen
zagen ze meestal gebeuren in hun onmiddellijke familiale omge-
ving. In die omstandigheden maakten ze gewoon alles mee, en bij
alles mag je je ook ‘ alles ‘ voorstellen. Brandwonden, gebroken
benen, bespot, onder de drugs, geslagen, door het venster ge-
gooid, en ga zo maar door.

 

Hoe kan geweld op het lichaam, de ziel doden, als het zelfs het
lichaam zelf niet doodt ?  Geweld is het ultieme bewijs van afwe-
zigheid van liefde bij de persoon die het geweld toepast. Zelfs een
hond voelt dit zo aan, als hij verworpen wordt, dus zeker ook kin-
deren.

 

Zonder liefde voelt het kind zich leeg en dood. Zelfs eigenliefde
ontbreekt, zo diep griffen de lijnen van de vernedering, schaamte
die kan leiden tot doding van gevoelens. Fysiek geweld werkt zo
vernederend, dat het ‘ik’ afsterft, omdat het zo ontmenselijkt. Zich
totaal onbenullig, ongewenst, een nul voelen. Zo wordt de mense –
lijke ziel gedood. Door zich zo te voelen komt dan ook de roep naar
zelfdoding.

 

Ook psychische kwellingen kunnen dergelijke fenomenen uitlokken,
zelfs zonder fysiek geweld ( kinderen eenzaam opsluiten, hen al-
lerlei levensbedreigende verwijten toesturen enz.. ).
Voor diegenen die ooit wat psychologie studeerden, zal het zoge-
naamde Oedipus – complex ( Freud ) niet vreemd in de oren klinken.
Bij dergelijke kinderbehandeling is zo een uitkomst  ( moord / mis-
dadigers ) geen wonder. Wel integendeel.
Emotionele pijn werkt als een langzame anesthesie, een zelf-
doding.

ZIJN WE ONNOZELAARS ?

Soms heb ik dat gevoel, en soms, en dat komt nog veel erger over,
( denk ik ), dat, ik alleen dat zo aanvoel.  Maar meer en meer
komt men mij hierover aanspreken, van overal. Als er één grote
ziekte heerst onder gevangenen, is het wel het gebrek aan ver-
trouwen in elkaar.
Mensen die in de bak terecht komen, hebben een enorme ver-
trouwensbreuk met de rest van de wereld.
Laat vertrouwen nu juist de basis zijn van goed samenleven. Ge-
zond vertrouwen. Maar de werking van detentie-instellingen in
België is er nu ook niet echt op ingesteld, om vertrouwen aan
te wakkeren.

 

Een eerste vereiste hiervoor is , zelf een organisatie op touw zet-
ten die af is. T’is te zeggen, die iets bijna perfect kan afleveren.
Ken je Novartis ? Dit is een pharma-reus die o.a. Insuline pro-
duceert. Stel je nu eens voor dat hun product niet betrouwbaar
zou zijn…
Ken je Arcelor-Mittal ( voor de Gentenaars Sidmar ) ? Stel je eens
voor dat ze staal zouden afleveren dat niet honderd procent sterk
is, zou jij nog over een brug durven rijden ?
Ken je Dr. Brugada ? De meest gekende Belgische hartchirurg.
Stel je voor dat hij, bij een aorta transplantatie, de verkeerde aders
zo verbinden.

 

En ken je het Ministerie van Justitie in België ? Dat een resultaat
haalt van 40 % geslaagde delictenplegers op het einde van hun
straf. Ben jij, als inwoner van deze maatschappij, dan niet bang ?
Ben je dan bang van die gedetineerden, of van het systeem ?

 

Wel ik voel me als een onnozelaar als ik daarover nadenk, en ik
sta helemaal niet alleen met dit idee !

ZELFVERMINKING.

Geweld :  deel 5.

 

Eens dat de moordenaars beseffen dat hun daden hen niet terug
brengen tot leven, en ze nog steeds niets emotioneels voelen,
gaan ze meestal over op fysieke pijn. Zij kwetsen hun eigen lichaam
om pijn te voelen. De opgesloten gevangenen vertellen dat fysieke
pijn voelen, beter is dan helemaal niets te voelen.
Bij sommigen is het zo erg, dat ze nodig hun bloed zien vloeien om
te bewijzen dat ze leven en geen robot zijn. Vele gewelddadige per-
sonen verminken zichzelf zo erg als hun slachtoffer, wat zeer
vicieus is. Voor hen is niets voelen veel erger dan iets voelen, zelfs
als dat iets pijn is.

 

De zelfbeschadiging, zowel van binnen ( inslikken, inbrengen ) als
van buiten, is zo erg dat men in de loop der jaren alle celmaterialen
en gebruiksvoorwerpen zo aangepast zijn, dat dit bijna onmogelijk
gemaakt wordt. Maar steeds opnieuw blijft de drang om zich te kwet-
sen zo hoog, dat de inventiviteit geen grenzen kent.
Uiteindelijk vervlakt alles tot alleen de eigen fysieke dood de enige
uitweg is. De zelfdoding bij moordenaars is dan ook vele honderden
malen hoger dan gemiddeld bij dezelfde normale personen.
De innerlijke ( geestelijke ) dood weegt zo zwaar door, dat alleen nog
de fysieke dood, de verlossing kan brengen, meestal niet zonder
veel schade rondom aan te brengen.

 

Eigen lichaam, andere gevangenen, extra slachtoffers bij de daden.
Het doodgeschoten worden bij een politieactie is dan ook niet altijd
afschrikwekkend, integendeel. Ook in oorlogssituaties komt men dit
tegen, waarbij de dood eerder een teken van woede is ( denk o.a.
aan de nazi’s, de kamikazen, het IS/Al Qaida terrorisme).  Men kan
zich zelfs de vraag stellen, of de doodstraf in de VS, eerder niet
contra-productief werkt, als afschrikmiddel, maar integendeel een
aantrekkingskracht van verlossing is voor mensen die zo ziek zijn.

 

En als we het over ‘ziek zijn’ hebben, dan spreken we over mensen
met dode zielen, maar waarom ? Wat is er gebeurd om deze men-
sen zo zielloos te maken ? Hoe werden hun zielen vermoord ?

 

Daarom proberen we een zinvol antwoord te formuleren in ons 6e
deel : Dode zielen.

TWEE VOORBEELDEN.

Geweld :  deel 4

 

De zaak Ralph W.
Een doodgewone gemiddelde man. Met weinig ambitie. Bureau-
kraat. Lesgever in de zondag school. Totaal onopvallende huis-
vader met zelf een paar kinderen. Op een zonnige namiddag,
verkracht en dood hij een 14-jarig meisje. Hij begraaft haar in zijn
achtertuin. Hij gaat, samen met de goegemeenschap, op zoek
naar het verdwenen meisje. Niemand verdacht hem, zelfs zijn
eigen vrouw was bij zijn arrestatie totaal onthutst, vanwege het
feit dat zij al die tijd eigenlijk met een monster had samen ge-
leefd.

 

Bij zijn psychiatrische ondervraging, herhaalde de man continu :
” Ik ben niets, een niemand. ik voelde me al gans mijn leven zo.
Een persoon zonder identiteit gevoelens. Al van bij mijn leger-
dienst had ik een drang om aan te voelen, wat iemand doden zou
betekenen. “

 

Over zijn daden, de moord en de verkrachting sprak hij : ” Ik had
geen gevoelens, geen liefde, geen haat, ik voelde me leeg, geen
boosheid, geen wraak, misschien wat angst om gevonden te wor-
den.” . Zijn vraag was dan ook : ” Ben ik harteloos, als een steen ?
Iets wat niet leeft. Zijn verklaring was, dat hij nooit gevoelens had
omdat hij er ook nooit gekregen had. Hij werd als kind, en in zijn
jeugd, door zijn moeder vernederd, en vond geen weg om die
ontgoocheling te uiten.

 

Deze afwezigheid van gevoelens , is beschreven bij vele moorde-
naars over de hele wereld. De grote vraag die men hier kan stel-
len, zonder de daad goed te keuren, is de vraag in hoeverre deze
mensen ‘ziek’ zijn, en dus in hoeverre zij over een vrijheid beschik-
ken van handelen. Dit is trouwens voor ons een basisstelling voor
ons idee rond bestraffing, en de wijze hiervan.

 

De zaak Starkweather .
Amper 19 jaar oud, vermoordde hij in de staat Nebraska, 11 men-
sen. Hij noemde zichzelf : de afval man. Hij liet een autobiografie
over zijn leven schrijven, waarin hij onder meer als reactie op de
woorden van zijn eigen moeder zei : ” Wanneer mijn moeder ween-
de in het gerechtsgebouw, was ik reeds dood, of hetzelfde als de
dood.”. En dan had hij het niet over zijn terdoodveroordeling, maar
dat hij al lang dood was voor hij iemand anders vermoorde. ” De
mensen die ik vermoorde, hadden me langzaam vermoord, ik was
beter voor hen, ik deed het snel. “
Hij schreef ook : ” Ik weet niet wat leven wil zeggen .”

 

Hij voelde zich niet alleen geestelijk dood, maar wilde ook fysiek
dood zijn. Hij wilde de overstap maken van levend begraven, naar
“echt” begraven. Het is niet overdreven te stellen dat moordenaars
hun eigen leven en dat van anderen haten, en er zodoende de nei-
ging ontstaat er een einde aan te maken, meestal na uitwerking
van hun woede op anderen. Dit is een eigenschap van vele moor-
denaars over de hele wereld.

 

Opnieuw kunnen we ons de vraag stellen, naar de afwijking, de
ziekte. En dienen we als maatschappij niet veel meer te investeren
in preventie dan in veiligheid.
Is veiligheidsinvestering niet juist altijd te laat ? Het investeren in
opvolging van mensen ( verplicht, zoals bv. bepaalde inentingen ver-
plicht zijn ) en hen daadwerkelijk bij te sturen. Is het ontnemen van
het leven van een onschuldig slachtoffer niet juist dit dat de maat-
schappij ten allen prijze wil voorkomen ?