LEVE(N) (IN) DE GEVANGENIS !

Je kunt het iemand maar moeilijk uitleggen, hoe het is om in een
gevangenis te zitten. De ene gevangenis is de andere ook niet,
want ook al zou je denken dat er een vorm van uniformiteit zou
zijn op het gebied van beleid,… niet is minder waar.
Over één ding kunnen we het wel eens zijn.. je bent van je vrij-
heid beroofd, maar de mate van die beroving verschilt behoor-
lijk per gevangenis.
Daarbij ben ik het over nog één ding eens… het beeld dat men
naar buiten brengt, over hoe het hier ‘ reilt en zeilt ‘, is bij zo
ver gelijk(w)aardig aan, niet enkel de beleving ( ik breng hier de
aard van de subjectiviteitsgraad in ), maar vooral de realiteit, die
ik koppel aan de beleidsvormen, de omgangsvorm, de capabiliteit
van personeel, bestuursvormen en buitendiensten. Hier ook  te
vernoemen zijn de medische diensten waarvan faciliteiten tot de
gevangenis behoren.

 

Mag ik van een eer spreken dat ik opgesloten zit in een weldra
historisch monument van 150 jaar oud ?!
Als ik de woorden van de beleidsvoerders moet geloven, die hier
de afgelopen weken bezoekers op de Open-deurdag rondgeleid
hebben, zowel als bij de cameraploeg van VTM, met de immer
nog mooiere , in het echt uitziende Cathérine dan op TV ( geloof
mij vrij, zij heeft het elixier van de bron der eeuwige jeugd ge-
dronken ) dan ja !
Bij God, ik zou daar zelfs ” gelukkig ” mee moeten zijn !

 

Afgezien van de directie , bedoeld als richting-gevend, die de
“gelovigen” in de juiste richting suggereerde wat betreft hun den-
ken en juist oordelen ( of moet ik zeggen corrigerende perceptie),
wijzen/zijn er natuurlijk de vele voorbeelden in beeld, woord en
daad, om deze perceptie als waarnemingen te verankeren op
het netvlies en in de gedachten van de getuigen.
Buiten beschouwing latend of dat deze conceptie van mispercep-
tie schade brengt aan het toch al zo gehavend collectief onbe-
wuste, richt ik mij tot het bewust-zijn van de wereld, die hierbinnen
plaats vindt.

 

In duidelijkere taal geschreven : eens kijken of de protocol praat-
jes overeenkomen met de werkelijkheid.
Zodat het justitie script enigszins recht doet aan de waarheid.

 

Hoe ironisch is het ook om een “Open – deur dag ” te hebben in
een gebouw waar het echte verhaal zich achter een gesloten
deur afspeelt, waar de nieuwsgierige in alle gevallen zeker geen
lucht van mag krijgen. Het zou anders te veel stinken, letterlijk
en figuurlijk, naar de spreekwoordelijke  ” lijken in de kast ” (lees
cel) van Vrouwe Justitia.
Zie dit als een soort voorwoord en inleiding. Het liefst zou ik U
dit verhaal in één keer willen sturen, maar zoals verzet in de oor-
log, moet het onder de radar blijven.

 

Zeer epische woorden voor wat in feite pure angst voor het re-
gime is. Angst voor oneerlijke vergelding bij ontdekking alwaar
U al over hebt kunnen lezen in de eerder gepubliceerde ” ware
verhalen”.
Vergeef mij dus dat ik ” mijn ” verhaal in delen zal toesturen.
Advertisements