Iedereen blogt, waarom ik dan niet ?
Ik had al gans mijn leven zoveel te vertellen, maar gebrek aan tijd ( werk ), en middelen ( internet ) waren oorzaak dat ik mijn mening niet kwijt kon. Wees gerust, ik schreef wel een en ander van me af, maar het was zakelijk. Nu, bij mijn verblijf in den bak, ontstond er een zee van vrije tijd, en dit schiep nieuwe mogelijkheden.

Mijn dochters adviseerden me om een blog te schrijven rond situaties met betrekking tot detentie. Port to hell-o blog was geboren. 

De blog is een gedifferentieerd verhaal, lukraak gebeurtenissen, verhalen, creatieve inbreng, standpunten, dit alles met een reflexie naar alles wat betrekking heeft met het gevangeniswezen. We gaan daar zeker mee door. Er is de laatste tijd een vernieuwde schwung ontstaan, en ook nieuwe medewerkers boden zich aan. 

Persoonlijk wil ik vanaf nu ook een soort dagboek schrijven over hoe ik zelf iedere dag ervaar, en wat ik tegenkom, gewoon om de debiliteit van het systeem in kaart te brengen.

U kan voortaan, bij regelmaat, hier een verslag over vinden, onder de titel : 
                  hell-o-365

 Je kan van alles zoeken in deze naam, maar het gaat kortweg over hell ( heel duidelijk ) -o ( hello, verwijzend naar sociaal contact ) en 365, dit is exact het aantal dagen dat ik vandaag in Gent verblijf, één jaar vol met spanningen, miserie, enorme stress… Maar we gaan niet alleen de hell beschrijven, maar ook de hemel.
Lees voortaan ons intiem dagboek telkens weer…

Heeft U dat ook ? In discussie gaan met jezelf ? Hier worden we om 6 u gewekt. Vroeg of laat gaan slapen, week of week-end, de lawaai wekker staat hier altijd gelijk. En wat doe je dan.. de dag is nog zo lang, en meestal blijf ik na ontvangst van mijn pillen, nog een tijdje in bed. Maar slapen, dat gaat niet meer. En genieten ook niet echt.
Het is het moment om met mezelf te discussiëren, allerlei gedachten flitsen door mijn hoofd, en ik wil dan opstaan om alles te noteren, want ik vergeet zo vlug.. Zo bouw ik ganse verhalen op, ruzie ik soms wel echt met mezelf, maar de hersenen zijn wakker en willen presteren. Heeft U dat ook ? Of is dit typisch voorbehouden voor opgeslotenen ?

Vroeger werd ik wakker, stond ik op, en was een ganse dag druk bezig, en toen praatte ik niet tegen mezelf… nu is dit een soort hobby geworden.. een ontlading, een start van de dag. Ondertussen heb ik ook geleerd om pen en notitieboekje klaar te leggen, en dagelijks krabbel ik een aantal bladzijden vol. 

Het is, als het ware, een dagdagelijks gevecht dat zich voltrekt op papier. Ik schreef  al een boek vol, maar uiteindelijk heb ik misschien amper 10 % omgezet in echte teksten. En iedereen klaagt nu al over mijn volumineus geschrijf…
Zouden papegaaien ook in zichzelf praten ??

Kroe.. kroe… ik praat tegen mijn duiven. Een ander zit te blaffen als een hond, en iemand doet zelfs een miauw van een kat na..
Zijn ze gek ?

Ja, het doet zich meer voor dan je zou durven denken. Gedetineerden die dierlijke manieren krijgen. Op wat wijst dit ? Het verhaal van leven in een box. Tussen 4 muren. Lees misschien ook even het artikeltje : tegeltje, tegeltje aan de wand, een van de volgende dagen. Ondertussen veel zomergroeten uit de dierentuin. 

Cav, Peter, Cav.
Keizer Peter ( Sagan ) en Marc ( 2 x ) Cavendish waren respectievelijk de mooie winnaars in deze Tour. Dacht ook jij reeds hoe belangrijk la douce France voor ons landje is… We zijn er allemaal mee groot geworden, de Tour, we hebben allemaal onze eigen legendes. Maar dit jaar kregen we er nog een voetbaltornooi bovenop !
Frankrijk maanden aan de top, en dan gaan we ook nog eens een ‘indian summer’ vieren, vakantie in den Ardèche, wie kent het niet ? 

En nog zo een monument, gisteren op dag 3, waren we in de Loire streek, de kastelenstreek bij uitstek. Wie kent ze niet ? En dan nog zo een monument waar we allemaal nog van dromen, le rosé d’Anjou, zo een lekker rosé wijntje, fris gedronken op een zonovergoten terras… en weet je, die rosé d’Anjou, is ook bekend als miswijn, welke jongen droomde er ooit niet van om de fles van Mr. Pastoor leeg te drinken.. Zie je vanwaar de spreuk komt, de koers is van ons ? .. La douce France is ook van ons. Vive la France ! Vive le vélo ! A demain.
Marc Den Dodo

Wat er ook zo mooi is aan koersen, is de lokale inzet. Wielrennen is, naast sport, voornamelijk ook een toeristisch gebeuren. Een promotie van de stad, dorp of streek waar men door trekt. De inventiviteit van de lokale bevolking is dan ook zeer hoog.
In de Giro ( Italië ) kleuren bepaalde straten, soms zelfs ganse dorpen, roze. In de Tour proberen lokale verenigingen de meest originele ideeën uit te werken, met balen stro. Gisteren zag ik zelfs een kloppend hart, gevormd door bewegende echte mensen. Dit allemaal in een drang om hun dorp in de kijker te zetten.

De Tour is meer dan een meute profrenners die voorbij trekt, het is een totaal spektakel, en ik kan er best van genieten. Zo met de helikopter boven een kerktorentje scheren, een meer, een bergtop, een pas, een Mont-St.-Michel.  Het is een totaal gebeuren, één groot feest, en daar kunnen we zo maar in opgenomen worden.

Het is vandaag net 15 jaar geleden dat, op 72-jarige leeftijd, mijn vader door een hartinfarct, vertrok naar de Eeuwige Jachtvelden.. Maar deze morgen zat hij even bij mij aan de ontbijttafel. Dit wijst op twee zaken : detentieschade heeft toegeslagen, en mijn vader is nog diep aanwezig in mijn herinneringen. Waarom detentieschade ? Wel daar wil ik ter ere van mijn vader, vandaag geen woord over schrijven. Waarom bij mij aan de ontbijttafel ? Welnu, dit komt door de slavenarbeid en de gele harde tegeltjes van het Ministerie van Openbare Werken. Maar ook vandaag geen woord daarover, ter ere van Julien. 

We missen je, en je druppelke…

Weet je, ik noem Gaëlle voortaan Miss Nieuwe Wandeling. Uiterlijk is ze de mooiste. Ze heeft alles wat je van de jeugd kan verwachten. Fris, strak, de toekomst. Maar, vrouwelijke collega’s, nu niet jaloers worden, jullie hebben zoveel meer ! Ervaring, warmte, inzicht, goedheid…
Maar nu met dat miss – gedoe valt ze me zo tegen.. ik probeerde het nog maar eens, voor de zoveelste keer, een goede dag te zeggen toen ik optrok naar de wandeling. Maar steeds dezelfde reactie.. kopje wegrukken in de andere richting… Nu ja, er is hoop, als ik haar hoor kirren op de gang tegen de jonge gasten. Ik blijf hopen….

Rien ne va plus. Les prisons, le chemin du fer, le gouvernement, tout est blocqué. Et mes copains et copines en Wallonie, vous êtes en grêve aussi, plus de nouvelles ?
Je veut bien savoir votre opinion!   Sur tout mes articles en moi. Juste avant de mourir, je veut encore une fois lire votre commentaire.

Alez y ! Je vous attends. Des bissous de Grand Prison : de Nieuwe Wandeling 89, 9000 Gent. 

Quand on voit un Rhin on trouve ta di bin on baton. 

Het is niet langer meer koning voetbal.. Ze hadden de laatste jaren een Goddelijk statuut gekregen: de Edens, de Kevins, de Kompanys. Als ze spraken stond de wereld stil, hun winden waren erger dan een orkaan. En wind werd er gemaakt, de bal was er strak door opgeblazen.. maar het is ontploft in ons gezicht.
Voetbal , de zin van het leven, zo kon je het wel stellen voor zeker 3 op de 10 Belgen, nog altijd een flinke minderheid… maar wat gaat er nu geworden van al die doellozen, worden ze nu aanhanger van de Koran ? Want eerst ik, en dan pas de rest !

Weet je, ik ga voor Jan Mulder als nieuwe coach, als de wijsheid dan toch voorbehouden is aan de geschiedenis, dan maar voor God Jan. We worden wereldkampioen, maar ik vrees dat God al lang verhuisd is naar Chili, Brazilië of Argentinië.

Ooit komt God naar Brussel, in het jaar dat de uilen spreken…

Als gedetineerden mogen we allemaal blij zijn. We krijgen eten, drank, een TV ( betalend ), douche, en wat beweging. Wat wil je eigenlijk meer? Je wordt echt wel als mens behandeld, het dierlijke is er inderdaad af. Maar zou jij, bij ernstige ziekte, tevreden zijn dat men niet de modernste kennis en technieken zou toepassen, om je te helpen? Stel dat men je uitsluitend, en voor alles met penicilline zou behandelen, en pet-scans of tomografieën niet zou toepassen, maar men er wel over beschikt?

Inderdaad, de vakscholing is er zich van bewust dat onze penitentiaire handelswijzen veel, maar ook veel beter kunnen, maar het wordt niet toegepast.. want het is toch maar gespuis…

Niemand heeft aandacht voor de totale mens, de artsen niet, de directies niet, de minister niet, de maatschappij niet, en ja, zelfs de media niet. Ja het klopt, in detentie is het dierlijke wel weg… maar is dit een oplossing ? Voldoet dit aan de opdracht van reïntegratie? Aan herstel? Wat een doel van het straffen zou moeten zijn.
Ik bewonder al die goedbedoelende mensen en organisaties, zoals de Mensen-rechten Liga, maar het blijft bij goede bedoelingen.. als je het niet meegemaakt hebt, kun je echt niet inschatten, hoe nefast deze negatieve geestelijke martelingen wel zijn.

Kunnen we dit, zonder hardop te roepen, al dit menselijk onrecht verder dulden ?