Beste lezer,

Vanaf 17 juli tot en met 15 augustus gaat de redactie even in vakantiemodus. Na de vakantie komen we met een hele reeks nieuwe artikels. Ondermeer ons lang beloofde artikel over een gedetineerde op “death end row” in de Verenigde Staten komt er aan.

De oprichter van Port to Hell-O zit ondertussen in de gevangenis van Gent. Wij zullen jullie later meer nieuws brengen over zijn situatie. Een kaartje of een brief is ten allen tijde welkom! Nieuwe Wandeling 89, 9000 Gent tav. Marnic De Munck.

De gemotiveerde gevangenen, schrijvers en tekenaars, én hun vrienden/familie uit P.I. Beveren blijven ondertussen actief meewerken en ook gevangenen uit andere instellingen blijven gemotiveerd. Port to Hello-O zal blijven berichten de wereld insturen én groeien!  Ben je zelf geïnteresseerd om mee te werken, te schrijven, je verhaal te brengen, laat ons iets weten. Je kan mailen op porttohello@gmail.com. Verwacht niet meteen antwoord maar we proberen zo spoedig mogelijk iets te laten weten.

We willen iedereen hartelijk bedanken om onze blog te steunen en we wensen jullie warme en leuke zomerdagen!

De redactie

LUC HELLO LIFE VANUIT DE GEVANGENIS

Onder deze gefingeerde naam brengt onze verslaggever Luc Hello tien artikels met eigen levenservaringen. Luc is 89 jaar, momenteel van beroep “gedetineerde” en semiprofessioneel columnist. Luc heeft een heel rijke levenservaring opgedaan en heeft ondanks zijn hoge leeftijd een scherpe pen. Hij vertelt de dingen zoals hij ze zelf ervaart heeft, ongezouten maar vlot leesbaar. Hier en daar wat duiding om te wijzen op de soms schrijnende toestanden bij gedetineerden. Ondanks zijn universitaire titel, zijn jarenlange praktijkervaring in management, wordt hij op geen enkel moment voor zijn kennis gewaardeerd en dat is voor hem het ergste.

Laat u niet afschrikken door de ronkende titels. Neem alle titels volledig door en maak dan uw bedenkingen. Volgende levensverhalen zullen weldra verschijnen onder de titel: Hello life vanuit de gevangenis.

– Racisme in de gevangenis

– Dood bij gebrek aan goede communicatie

– Ik fraudeerde 150 miljoen euro

– De gevangenisstraf als totale straf – macht en onmacht bij vrijheidsberoving

– Het levensverhaal van een gedetineerde

– De fluwelen moordenaar

– Van kontwasser tot manager

– Ik kakte op de politie

We starten met een kleine opwarmer over het “waarom” van deze verhalen. Waarom Hello in de gevangenis ” life”?

Ik kreeg brandende koppijn van de ontelbare gedachten die door mijn kop raasden. Proberen deze allemaal te verwerken leek een onmogelijke zaak. Na anderhalf jaar was de opsluiting en vooral de vrijheidsberoving zo hard aan het werken in mij dat ik iets moest doen. Meerdere gedetineerden verwerken hun agressie via fysieke weg, sporten of de boel kapot slaan. Dit zit niet in mij maar ik kan niet loochenen dat ook bij mij de detentieschade toesloeg. Ik werd er humeurig van en ook heel triest. Wat is detentieschade dan wel? Wel het is een soort van “ziekte” die vooral in je geest ontstaat door de totale onmacht die je voelt omdat je niet in de mogelijkheid verkeert om je eigen leven zelf te sturen. Ik vergelijk het een beetje met iemand die aan een hart-longmachine ligt, zelfs nog wat erger omdat je bij volle bewustzijn bent. Je beseft alles maar je kan niks doen, alles wordt in jouw naam geregeld op een manier die niet altijd je goedkeuring draagt. Dit zowel voor immens kleine details als voor grote levensproblemen. De totale afhankelijkheid en onderworpenheid van lichaam en geest. Ik was dit probleem grondig beu en lange en vele gedachten later besloot ik dit van me af te schrijven door het schrijven van een aantal artikels. Het schrijven werkt als therapie. Ik wil vooral schrijven over echte verhalen, stukken uit mijn levensverhaal. Ik wou het vooral ook kenbaar maken aan de buitenwereld en er toch telkens iets positief van maken. Levensecht, de moeite om door te nemen maar vooral met een positieve boodschap. Ik kan voorlopig alleen via The Port to hello naar de buitenwereld geraken maar the way to hello is the way to the world wide web. Oordeel niet over de ronkende titels maar neem alles door en oordeel dan.

Opmerkingen, suggesties, alles is welkom!

Mijn dagen waren uitgeteld en onder het mom “voor mijn eigen veiligheid” en voor het algemeen veiligheidsgevoel, viel er een unanieme directiebeslissing om mij over te plaatsen naar Gent. Eerlijk gezegd zag ik daar het veiligheidsaspect niet van in behalve,..en wacht even, het komt zo!

Mijn eerste periode gevangenschap was ik al in Gent en mijn ervaring was vrij positief, er was meer openheid dan in Beveren. Waar je in Beveren 6 zware metalen deuren moest om naar het bezoek te gaan, zijn er dat in Gent amper 2 en zo zijn er nog voorbeelden. Ook het regime daar is er niet één van extra beveiliging, het is correct. Mijn besluit was dus dat de beslissing niet is gevallen op basis van veiligheid, dit was maar het doekje voor het bloeden,maar wel om het monddood maken van ” de luis in de pels”.

Jammer is het voor zo een moderne instelling met allerlei moderne snufjes aan technologie dat communicatie het zwakke broertje is.

Als het schip 7 kapiteins heeft en nog eens 8 luitenants, met elk zijn eigen mening over de koers die moet gevaren worden,waar denk je dan dat het schip zal aankomen? Nergens, het blijft rondjes varen. Het personeel en de gedetineerden zijn daar de dupe van, zij zijn de speelbal op het veld van de kapiteins

En dan,… een zware crimineel moet je veilig wegbrengen, je weet maar nooit dat hij poogt te ontsnappen om te voet terug naar de PI Beveren te gaan. Zo gezegd zo gedaan, ik werd met het busje van Beveren afgevoerd naar Gent, handboeien aan, in een hondenren van metaal en begeleid door 3 penitentiaire beambten en één chauffeur. Allemaal om 1 man, geboeid en opgesloten in een kooi te beletten om te ontsnappen. We hebben tijdens de rit wel gelachen.

Het panopticum idee werd hier al een tijd geleden afgevoerd door een directeur en tussen het centrum en de vleugels heerst een gezellige drukte van een stroom mensen. Nergens stress, niemand die roept enkel nu en dan het geluid van een telefoon. Wat me opviel in alle drukte was dat het er toch gemoedelijk aan toe ging. Ik had misschien geluk maar Tim die het onthaal voor me deed was uitermate hoffelijk. Wat goed is, is goed.

En zo waren we opnieuw gestart, fase drie in mijn detentie carrière. Categorie gevaarlijk, duidelijk meegegeven vanuit Beveren.

Aan PB’ers en Pa’ers aller gevangenissen: een grote “Mea culpa”

Wanneer men met zijn pen de grens van het fatsoenlijke overschrijdt, dan is het moeilijk om dit nog recht te zetten. In één van onze artikels op the Port-to-hell-o werd de vaststelling gedaan dat “autochtone” en “allochtone” gedetineerden niet op dezelfde wijze worden behandeld, waarbij de balans positief was in het voordeel van de allochtonen. Ik wil me als stichter van the Port-to-hell-o graag verontschuldigen tegenover de bewakers die zich geviseerd voelden, dit was helemaal niet de bedoeling. Ik ben ervan overtuigd dat de grote meerderheid van het beveiligingspersoneel doet wat zijn opdracht is, zonder discussie, maar de klacht gaat veel dieper. Het gaat om de uiteindelijke hoofdverantwoordelijke van het systeem, de FOD Justitie. Zij bepalen de aard van de opleiding van de veiligheidsmensen en oordelen over de vakbekwaamheid. In de huidige context is het zo dat er veel meer verwacht wordt in de praktijk van een chef dan voorzien. Hij moet soms gedeeltelijk psycholoog of maatschappelijk werker spelen, maar zijn opleiding, noch zijn loon zijn navenant. Wanneer men twee heel verschillende en uiteenlopende culturen in dezelfde, beperkte ruimtes plaatst, ontstaan vaak spanningen. Het is normaal dat men de typische “kibbelcultuur” van de ene groep wat makkelijker door de vingers ziet om erger te voorkomen. Dat men strenger optreedt tegen autochtonen is ook normaal want men weet dat men bij hen gemakkelijker discipline afdwingt. Zijn dit fouten of tekortkomingen? Helemaal niet, het is eigen aan de mensen en het mag gezegd worden dat er verschillen zijn. Dat heeft niks met racisme te maken en is ook niet racistisch bedoeld. Ik weet dat er heel wat cipiers zich op vrijwillige basis extra informeren of scholen in menselijk gedrag en hoe daarmee om te gaan (groepsdynamiek). Dit is hen totaal niet gevraagd maar toch doen ze het. Chapeau voor hen, het kan hen alleen verrijken van geest want een euro extra zien ze er niet voor. Meer dan uw werk doen verdient niet enkel een applaus maar ook wel een financiële beloning. Misschien een duidelijk opdracht voor de vakbond.

Men moet zich toch eens de vraag stellen waar de budgetten van Justitie naartoe gaan. Justitie zal in 2015 dubbel zoveel kosten als in 2000 en ik kan me niet voorstellen dat alle cipiers dubbel loon ontvangen. De vraag is of het resultaat ook dubbel zo hoog is naar verbeterde werking tegenover gedetineerden. Men slaagt er nog niet in om de basiswet 2005, dringend goedgekeurd door toenmalig minister van Justitie Stefaan De Clerck, volledig in te vullen. Vele artikels wachten nog op uitvoeringsbesluiten. Laat ons hopen dat de huidige minister Geens wel een aantal positieve zaken kan realiseren en laat ons dan niet alleen naar de rechtbanken kijken maar ook een belangrijke, positieve evolutie realiseren voor de gevangenisbewaarders.

We kijken uit naar een constructieve dialoog!
Marnic van the Port-to-Hell-O

Een woordje uitleg van de initiatiefnemer van the Port to hell-o

Je zou het ook het verhaal van een naïef jongetje kunnen noemen want zo voel ik me wel een beetje na wat er de voorbije week gebeurde naar aanleiding van een artikel gepost op onze blog. Het onderwerp was “Multiculturele samenleving in de gevangenis van Beveren”. Toen ik het artikel kreeg van een van onze schrijvers, en de titel en de inhoud doornam, had ik bepaalde reserves. Ik leg uit waarom ik het toch wilde publiceren. Allereerst, een blog is een internetplatform dat niet gericht is op iedereen maar op een aantal (vrijwillige) volgers. De bloggers die schrijven vertellen hun eigen verhaal zoals zij het ondervinden, zoals zij het aanvoelen. In geen geval is een blogger onderworpen aan een aantal ethische voorwaarden zoals een journalist bijvoorbeeld. Het verhaal van de blogger is een eigen verhaal en hoeft niet door een studie onderbouwd of bevestigd zijn. Mag men dan leugens vertellen? Nee, wat de blogger vertelt zijn eigen en ware verhalen. Vervolgens wil ik het even over de inhoud hebben. Het verhaal zoals gepubliceerd vertolkt een standpunt, het vertelt over de verschillende behandelingen van Belgische gedetineerden tegenover buitenlandse gevangenen. Is dit dan racistisch? Helemaal niet maar ik heb een beetje het gevoel dat diegenen die het negatief bekijken niet goed doorhadden wat de eigenlijke bedoeling was van het artikel. Op één punt moet ik hen echter gelijk geven: er staan enkele mogelijk aanstootgevende of kwetsende woorden in en daarvoor moet ik mij verontschuldigen bij allen die zich zouden gekwetst voelen. Ik heb zeker geen schrik om met iemand een deftige discussie aan te gaan maar ik wil het wel netjes houden, eigenlijk duelleren met woorden. Persoonlijk ben en blijf ik een fan van een multiculturele samenleving maar ook een groot voorstander van gelijke behandeling en berechting. Mijn levenshouding in praktijk omzetten….daarover kunnen veel Maghrebijnen getuigen want niets is mij te veel om hen te helpen met problemen die zich voordoen.

Door het oprichten van dit platform, door het verenigen van verhalen van gevangenen, word ik nu door de directie gestraft en gedwongen overgeplaatst naar een andere gevangenis. Maar Port to Hello-O gaat door! Gevangenen hebben ook recht op vrije meningsuiting en contact met de buitenwereld. Wij willen ook ons verhaal brengen en hiermee een aantal mensen bereiken die hopelijk geïnteresseerd zijn in ons verhaal. In het leven achter de tralies. We hopen hierdoor op wat meer inzicht en respect.

Marnic, redactieverantwoordelijke, The Port To Hell-o

Wees lief met ons – GA IETS ZACHTER OM MET DE REGELS

We hebben het genoegen hierbij ons nieuwe logo voor te stellen voor “Ga iets zachter om met de regels”. Het is vrouwe Justitia gezeten op een lotusbloem. De lotusbloem is een symbool van zuiverheid die veel gebruikt wordt in Oosterse geloofsovertuigingen zoals het hindoeïsme en het boeddhisme. Het reinigend vermogen van de bladeren wordt dikwijls het “lotus-effect” genoemd. Deze effecten zijn ook wat nodig bij justitie. Wanneer de politiek justitie in de steek laat, is het aan de derde macht van het land om zelf het roer in handen te nemen en hoe beperkt de middelen ook zijn, zichzelf te reinigen. Er zijn knappe koppen genoeg die dit kunnen. Meer specifiek voor gedetineerden streven wij ernaar om bij de gezagdragers van het instituut, de penitentiaire instelling, de regels zoveel mogelijk bij te kleuren.

90% van de gedetineerden is best bekwaam om zijn leven vrij goed te leiden, ook tijdens de detentie. Hoe goed of slecht het ook gaat, deze mensen doen hun uiterste best om hun opgelegde straf zo goed mogelijk te ondergaan.

Laat dan ook een sfeer van begrip ontstaan bij de directe verantwoordelijken bij de toepassing van de regels. Elke vorm van samenleving of groep heeft normen en waarden, en dus ook regels nodig maar men kan die toepassen op verschillende manieren. Alles zwart/wit of veel grijs (of roze), het maakt een hemel van verschil.

Wij gaan pogen op een humoristische en positieve manier hier iets aan te doen. Je kent wel de parabel van het mosterdzaadje: alles begint klein maar ooit wordt het een grote plant. Wij zijn alvast begonnen met ons logo!

Guido heeft vlinders in de buik!

Het is niet al kommer en kwel in de gevangenis. Er zijn ook positieve momenten en zelfs momenten van geluk. Zo ook vergaat het Guido in de gevangenis van Beveren. We schrijven zijn volledige verhaal op een later moment. In dit artikel proberen we aan de hand van een aantal vragen een schets te geven van Guido, hoe hij bepaalde zaken in de gevangenis ervaart en wat zijn huidige gemoedstoestand is.

Guido kan alvast beschouwt worden als een “ancien”. Hij verbleef in verschillende gevangenissen en kan dus het één en ander vergelijken. Guido is rond de veertig en ferm gebouwd, een boom van een vent maar vooral ook een spraakwaterval. Zoals de titel doet vermoeden is Guido momenteel in een meer aangename fase van zijn reeds lang durende detentie. Hij is namelijk onlangs opnieuw verliefd geworden, zijn grootste geluk tot op heden. Verder is hij ook zeer tevreden dat hij na al die jaren een uitgaansvergunning heeft verkregen voor 1 dag om een bezoek te brengen aan het graf van zijn recent overleden vader. Er zijn dus wel wat lichtpuntjes in het leven van Guido waar hij zich aan optrekt voor de 5 jaren die hem nog te wachten staan. Hij is ook heel tevreden dat hij een transfer heeft gekregen naar een andere gevangenis. Na heel wat gewoon te zijn geweest, valt de aanpak van hier niet echt mee. We spreken hier nog verder over. In andere gevangenissen was het leven meer routine, de dagen zijn anders maar de “shit” is dezelfde. Beveren is een nieuwe gevangenis die momenteel iets meer dan een jaar open is maar nog enorm te lijden heeft onder de “kinderziektes”. Het concept van het gebouw is wel modern maar daar stopt het ook. Het biedt niets meer dan beton, beton en nog eens beton,gezelligheid is ver te zoeken. Safety first en dat is niet om te lachen. De cipiers zijn niet aangepast aan de moderne sturing van de groepsdynamiek en de individuele trajectbegeleiding. Hoewel deze mensen hun uiterste best doen, soms veel meer dan in hun functiebeschrijving voorzien, zijn we ver af van een serieuze psycho-sociale begeleiding waar meer nood aan is daar de veiligheid reeds volledig ingebouwd is in het concept. Hier ontsnappen is onmogelijk (fysiek althans). Guido drukt het nogal plastisch uit, het is alle dagen een beetje (veel) stressen over een falend justitiebeleid. Niet het personeel treft schuld maar wel de FOD Justitie en zoals het er nu voor staat is Beveren het grote voorbeeld van de gemiste kansen.

Bij de vraag: “Heb je hier nu iets geleerd?” gaat Guido er heel snel over, “Niets,.. of toch, dat de logica stopt aan de poort hier en nog veel meer daar binnen”. Wanneer ik hem vraag wie hij hier bij zich zou willen hebben om zich beter te voelen, is het antwoord: “Zeker mijn familie of vriendin niet, ik wil hen dat niet aandoen”.

Vraag: “En uw droomdag? Hoe zou die eruit zien?”
Antwoord: “Wakker worden met mijn schatje in mijn armen, haar een ontbijtje maken dat we samen verorberen, gaan werken, helpen met het huiswerk van mijn zoontje en ten volle genieten van het leven”

Zoals eerder gezegd had Guido al wat transfers achter de rug. Er waren erbij van willen maar ook van moeten. Deze laatste waren echt niet plezant. Het telkens opnieuw moeten aanpassen aan een nieuwe omgeving, nieuwe chefs, nieuwe “collega’s gedetineerden”, nieuwe regels en gebruiken. De ruimte van zijn cel is 10 vierkante meter maar die beperking compenseert hij met zijn prikbord. Dat hangt vol met alles wat hem daar buiten bezig houdt en voor hem is dat van grote betekenis. Momenteel is hij erg bezig met het geloof in een ander leven (buiten de muren ). Naast zijn familie heeft hij alleen vertrouwen in God, al de rest is niet eenvoudig. Hij gelooft er rotsvast in dat sommige zaken werkelijk kunnen veranderen en het feit dat zijn vriendin op hem wil wachten, geeft hem veel steun. Eén van zijn grootste troeven volgens hem is loyaal zijn tegenover vrienden en familie, voor hen zou hij door een vuur gaan.

Wij vroegen hem ook: “Stel dat jij hier directeur was, wat zou je dan veranderen?”
Zijn antwoord was: “Het allerbelangrijkste is het respect, respect tegenover iedereen en dan vooral als gedetineerde, als mens behandeld worden en niet als een nummer of een moederfiche (= het blad met de veroordelingen op).”

Dit waren zowat de belangrijkste impressies van een warm gesprek waar een ondertoon van verliefdheid, hunkering naar het ware geluk en wijsheid in doorklonk. We komen zeker terug op het echte levensverhaal maar dat zal wat tijd in beslag nemen.

Guido, we wensen je veel geluk en succes toe in de komende tijd en moge je nieuwe instelling een stap voorwaarts zijn op weg naar dat ultieme. Bedankt!

De redactie

In deze bijlage leest u het waargebeurde verhaal van een gevangene. Hij werkte als bouwkundig architect in een bureau in Gent. Tot justitie er anders over besliste… Klik op de rode titel hieronder voor een PDF met het volledige verhaal.

Storyvaneengevangene

Uw reacties zijn steeds welkom op ons postadres of via onze Facebookpagina.