Bron: Visie, Regio Gent, 13/11/15, pag 3

 

Beste lezers,

De laatste maand zijn we even minder online geweest door allerlei omstandigheden. De redactie bleef heel veel schrijven maar er waren wat hindernissen om alles online te krijgen zoals ondermeer pijnlijke peesontstekingen die het intypen bemoeilijkten 😦   Maar we brengen u graag de komende weken weer iets meer informatie. Interessante artikels die we zelf vonden en meer nieuws vanachter de muren. We hopen dat u de tijd vindt om af en toe iets te lezen, ons een briefje te schrijven met uw reacties.

In bijlage enkele interessante artikels uit het tijdschrift Het Humanistisch Verbond. Wij kunnen er weinig aan toevoegen… Heb je reacties? Bezorg ze ons!

Groeten,
De redactie

Natuurlijk is er veel goed in de bak. Als je de bak als een veilig bewaarpunt bekijkt voor criminelen gaat het schitterend. Tot en met vandaag, 15 oktober 2015, ontsnapte er geen enkele gedetineerde in 2015. Hiermee werd een historisch record gebroken. Een duidelijk bewijs dat onze gevangenissen superveilig zijn. 100 op 100. Dat haal je nergens op school. En dan een bed, warmte en een dak boven je hoofd. Je hebt het allemaal, zonder dat je er ook maar één inspanning moet voor doen. En eten, deze middag at ik kroketten, steak au poivre, sla en tomaten met hierbij een overheerlijke, goed gekruide (perfect) romige tomatensoep. Om je vingers bij af te likken. En plus, er worden zelfs betalende lessen gegeven? Ja, je word betaald om lessen te volgen. En die die wil, kan zelfs werken aan 0,90 euro per uur. In Bangladesh, Pakistan, India zouden ze blij zijn.

Héwel meneer De redactie, waar klaag jij over? Is het niet goed genoeg? Er zijn er velen buiten die met heel wat minder content moeten zijn.

Inderdaad, als je spreekt over de hotelfunctie van het gevangeniswezen, is het een vijfsterren. Persoonlijk kan ik leven op water en brood, op mijn leeftijd hoeft geen wii, televisie of andere verwennerij niet meer.

Zwijg dan, zeggen ze en stop met zagen.

Vermoedelijk snappen ze het echt niet, willen ze geen empathie opbrengen of zien waar andere menselijke noden liggen zoals waardering en menselijke benadering. Ze zien en voelen het niet. De tergende pijn van het nutteloos zijn.

De redactie

NIEUWE WANDELING WAST ZICHZELF

Waar een wil is, is een weg. Dit was wat mijn vader me als lijfspreuk aanleerde. De man is ondertussen oud en spijtig genoeg overleden. 11 volle jaren zijn ondertussen voorbij (januari 2005) werd in de nieuwe basiswet bepaald dat het Normaliseringsprincipe in de gevangenis diende doorgevoerd te worden. Dit bevat ondermeer dat gedetineerden hun ‘privé’ burgerkledij mochten dragen. Na 11 jaar lukte men er nog steeds niet in dit – op verschillende plaatsen- te realiseren.

Men gaat naar zijn bezoek, advokaat, directie, JWW, PSD, Medische Dienst, kortom elke verplaatsing in modieuze zakken. Zijne overgrote maten gevangeniskledij. Het denigreert je persoonlijkheid tot een pak. Deze kledij maakt je een chainganger, een boef die verplicht dwangarbeid uitoefent. Zo voelt het toch, als een verlies van waardigheid. Een oude versleten zak. Ik verafschuw mezelf.

Hoe kun je een deftig gesprek voeren met een directielid als je er al uitziet als een landloper. Je wordt in een minderwaardige positie gebracht. Het stigma van de gevangene, de ondergeschikte, wordt nog groter op deze manier. Zij kunnen het relativeren en zijn het gewoon, ze zijn het in hun functie gewend. Maar het gaat niet om hoe zij erover denken, het gaat erom hoe wij ons daarbij voelen. Minderwaardig.

Waarom duurt het 11 jaar om zoiets op te lossen? Natuurlijk zijn er ‘ja maar praktische problemen’ maar 11 jaar?

Het kan wel bij de vrouwen en gelukkig voor hen. En als man mag je je eigen kledij dragen op cel. En wat denk je, wie doet de was van datgene wat je draagt op cel? Want dat is zogenaamd het probleem. Welnu ik denk dat alle lezers zullen snappen dat we zelf op cel onze was en plas doen. Dat is de praktijk hier. Dus 11 jaar heeft men nodig om iets op te lossen dat niet bestaat als probleem.

Het zit veel dieper. Ik noem dit niet willen. Er moet en zal ingeprent worden dat je ondergeschikt gevangene bent. Misschien is er geen kwaad opzet in het spel, misschien is het nalatigheid, het niet zo van belang vinden, ik geef ze het voordeel van de twijfel. Maar het is en blijft stigmatiserend als gevangene.

Directeuren, verzamel u en draai dat kleine knopje om. We kunnen best wel verder wassen op cel tot er een betere oplossing komt om de kledij te wassen. Een beetje plat deel ik dergelijke feiten in in de categorie van Onderbroekenlol. Het mag maar het kan niet…de windmolens (bezorgers van stroom) staan nog niet aan. Er is wel wind, maar geen stroom.

De redactie

De Zevende Dag – Koen Geens – zondag 18 oktober 2015

Je zou het bijna de inleiding van een nieuwe song (zelfs een hit) kunnen noemen. ‘Vivons caché, vivons heureux’ of ‘Leef verborgen en gelukkig’. 

Zelfs Koen Geens zingt vrolijk mee.

Een korte noot op het programma en het voorstel van Geens: “Hoe hoog minister Geens opgeleid is, hoeveel ervaring hij heeft als professor, jurist en minister, hij heeft geen ervaring in gevangen zijn. Het is prachtig dat de minister zich laat bijstaan door eminente academici. Maar in de drie potpouries zit zo weinig humane zorg voor gedetineerden”.

GEENS: BOUWEN VAN GROTE COMPLEXEN IS DE OPLOSSING OM ALLE GEVANGENEN UITEINDELIJK DE BELOOFDE VIJF STERREN HOTELFUNCTIE TE GEVEN

GEDETINEERDEN: WIJ HEBBEN DAT NIET NODIG. WE KUNNEN BEST OP WATER EN BROOD LEVEN. WAT WE WEL NODIG HEBBEN IS RESPECT – RESPECT IN AL ZIJN VORMEN.

Manifest voor meer humane zorg in gevangenissen. Naast de bestaande iniatieven als bijvoorbeeld de Rode Antraciet en de psychosociale diensten, die al veel veranderen, is er nog veel budget en uitbreiding nodig van dit humane beleid om tot reële verandering te komen.

1. Trajectbegeleiding: een vaste trajectbegeleider vanaf de eerste dag als ondersteuning en begeleiding in het proces
2. Definitief invoeren van het Normaliseringsprincipe in al zijn vormen.
3. Een nieuw cipierssysteem: 30 procent veiligheidspersoneel, 70 procent zorgpersoneel. Dit niet enkel onder de vorm van medische staf, eerder zorgfuncties en welzijnsopleidingen voor een deel van de cipiers.
4. Effectief een waardegevoel geven aan de gedetineerde: bekrachtiging en empowerment door de aanwezige capaciteiten te benutten van de gedetineerden ipv vernedering en klein houden van de reeds zichzelf minderwaardig voelende gedetineerde.
5. De overtuiging dat gedetineerden onverbeterbaar zijn, losgooien.

Het is niet de soort van gebouwen die bepalend zijn voor de kwaliteit van het detentiebeleid. Er is nood aan een mentaliteitswijziging, die steeds verder en verder voet aan wal moet krijgen en als een olievlek verspreid moet worden. De situatie nu zorgt er in vele gevallen voor dat het uitzitten van een straf geen enkele verbetering in de maatschappij teweegbrengt. Een maatschappij die zijn gevangen verwaarloost/niet graag ziet, ziet zichzelf niet graag. Een degelijk detentiebeleid waarin enkele punten van het manifest zouden (verdiepend) uitgewerkt worden, zou al een stap in de goede richting zijn. Het zou een positief resultaat bieden voor maatschappelijke preventie zijn en werkt ook curatief (genezend voor diegenen die delicten pleegden). De kans op hervallen is kleiner en de maatschappij draagt dit positief mee.

Zestig procent recidieve is ‘not done’ in onze maatschappij. Samen zijn we verantwoordelijk en samen kunnen we er iets aan doen. Degene die dit in handen heeft en niet meewerkt is even schuldig. We herhalen het refrein…

Potpouri 1 – potpouri 2 – potpouri 3…

Tweede maal.. .

Heer kom tot ons en verlicht onze geesten

Een gedetineerde met hersenbrand

De redactie

   
    
    
    
    
   

Cijfers, cijfers en nogmaals cijfers!

Inderdaad, we zijn verheugd vanaf heden ook bijdragen te mogen ontvangen van Meester Marc. In zijn eerste bijdrage worden heel wat cijfers aangehaald maar deze cijfers bewijzen juist een harde realiteit. Meester Marc is ook bereid te helpen bij alle juridische probleempjes van gedetineerden. Heb je vragen ? Stuur ons een briefje, we doen ons uiterste best om jullie van dienst te zijn.

Veel cijfergenot.

Bijdrage van Meester Marc

Op 1 maart 2005 zaten er in de Belgische gevangenissen 9375 personen opgesloten, terwijl er slechts plaats was voor 8133 gedetineerden. Dit kwam overeen met 90 gedetineerden per 100 000 inwoners. Hiermee zat België, in vergelijking met de Europese landen, in de middenmoot. Op 16 februari 2015 verbleven er 11 501 gedetineerden in de gevangenis. Dit zijn circa 100 gedetineerden per 100 000 inwoners. Daarnaast zij er ongeveer 300 personen onder elektronisch toezicht. Per 100 000 inwoners zijn er dus in België 140 gedetineerden. Hiermee scoort ons land bij de top in Europa.

Deze stijging is deels te verklaren door een verrechtsing van de samenleving, deels door het verminderen van de sociale controle komende uit de oeroude dorpsgemeenschap en familie, deels door de algehele globaliseringtendens.

Door de huidige vluchtelingencrisis dreigt op korte termijn dit aantal nog te stijgen. Niet omdat dit criminelen zijn doch louter doordat in deze groep nieuw aangekomene armoede heerst.

In het programma “De afspraak”, dinsdag 1/9/2015 op Canvas, verklaarde de voorzitter van de rechtbank van Eerste Aanleg te Gent tot tweemaal toe dat de rechterlijke macht niet meer in staat is om kwaliteitsvolle justitie af te leveren en een lopende bandwerk (moeten) doen bij het vellen van vonnissen. Deze extreem beangstigende tendens moet beleidsmensen aanzetten tot nadenken, om snel te handelen.

Het justitieplan van minister Geens stelt terecht dat de gevangenisstraf de meest punitieve en sociaal ontregelende straf is, die voor de maatschappij een erg dure en tegelijk weinig efficiënte vorm van bestraffing is. In dit plan blijft de gevangenisstraf de aangewezen straf voor de zwaarste inbreuken, nl. voor de misdaden. Voor de andere inbreuken moet ingezet worden op alternatieven.

De Federale regeringsverklaring van 14 juli 2003, stelde quasi dezelfde alternatieve straffen voor als deze voorzien in het justitieplan.

Zal het ditmaal om meer dan goed bedoelde ideeën en voorstellen gaan of zal de besparingsverplichting de lont aan de verandering steken?

In 2013 werden 50 849 correctionele vonnissen geveld en 261 762 vonnissen door de politierechtbanken. Daarnaast zijn er enkele honderdduizend minnelijke schikkingen.

Dit zijn hallucinante cijfers. Door de almaar stijgende penaliseringstendens zullen de problemen er niet op verminderen. Cijfers om over na te denken.

Hoog tijd om onze maatschappij te decriminaliseren!

We kunnen er niet meer naast kijken. Het wordt ons langs alle kanten door de strot geduwd. Nieuwsberichten, duidingprogramma’s, kranten, sociale media,…. Ze staan er barstensvol van. “Het is een schande wat er gebeurt met de (politieke) vluchtelingen.” Inderdaad, dat klopt, het is mensonwaardig. Waarom wil ik er dan over praten? Wat kunnen we nog positief toevoegen aan de discussie?

Op gevaar af van door te gaan als asociaal, wil ik heel even de schijnwerpers veranderen van richting en richten op een andere categorie van Belgen: daklozen (ca. 25 000), gedetineerden (ca. 15 000), de mindervaliden, ouderen en zieken. Polariseren, zouden sommigen dit noemen maar we stellen ons toch vragen wanneer een regering plots allerlei centen kan vinden om tienduizenden mensen te onderhouden, maar niet het geld heeft om mensen te geven waar ze volgens de Belgische wetten recht op hebben. Als een burger de wetten overtreedt wordt hij bestraft ( hoe klein ook de overtreding) maar een politiek establishment dat de wetten niet naleeft, gaat vrijuit.

Heel veel hangt ook af van de wijze waarop alles in beeld wordt gebracht. Het meisje dat in Boedapest bijna de trein niet opkon terwijl haar papa verwoede pogingen doet om haar de trein in te trekken, het jongetje dat levenloos aanspoelt aan de kust van de Middellandse Zee,… De media speelt enorm op de emoties.

Wat als de media aandacht zou geven aan mindervaliden die door het systeem te weinig middelen krijgen voor een goede zorg. Hetzelfde geldt voor ouderen, daklozen, gedetineerden,… Ook deze situaties zouden zeer emotioneel in beeld kunnen gebracht worden. Misschien zal men dan de massa gedetineerden en daklozen anders bekijken. Helaas zijn deze wantoestanden niet “hot” genoeg om media-aandacht te krijgen.

Heb jij voorstellen, ideeën, commentaar? Schrijf ons gerust!

We hebben er allemaal wel ergens mee te maken, illusies, dromen, wishful thinking,… Drie woorden die ons allemaal wel ergens raken en bezig houden. Het is moeilijk exact te omschrijven omdat we het elk op onze eigen manier beleven, afhankelijk van onze psychologische basis.

Hoe sterker we in onze schoenen staan, hoe minder belangrijk illusies voor ons zijn maar helemaal zonder kunnen we niet. We geloven allemaal graag in een betere wereld voor onszelf, familie, de wereld rondom ons. We maken ons vooral een illusie van die betere wereld want als het er echt op aan komt, kijken we meestal de andere kant uit.

We zijn tevreden met een betere wereld in onze dromen. Ook de politiek schotelt ons illusie voor, zelfs de ganse maatschappij.

Als je nu de politiek van de vluchtelingen bekijkt in Calais, Hongarije en het Middellandse zeegebied, stel je vast dat media en politiek zich enorm focussen op deze ontoelaatbare excessen en ondertussen worden hier de zware tekortkomingen ( ziekenzorg, gehandicapten, ouderen, armen, gevangenen) dood gezwegen.

Er worden zware illusies opgehangen van hogere taken en doelen terwijl er nog zoveel andere aandachtspunten zijn waar men wel iets kan veranderen. Het is echter geen en/of verhaal maar een en/en verhaal. Ik vermoed dat het één grote illusie zal blijven om daadwerkelijk iets te zien veranderen. Er zijn andere machten en krachten die spelen en die dankbaar gebruik maken van de politiek. Er zijn zeker eminente figuren die dit door hebben ( zie de ex minister van Financiën van Griekenland, Varoufakis). De man is al terug gefloten naar een positie waar zijn invloed veel beperkter is.

We laten u in een latere fase wat meer kennis maken met hem.