Koning van Vlaanderen, keizer in Frankrijk, Guy Van Avermaet, de grootste baroudeur. Langs de Dordogne sleepten we ons bergopwaarts naar het Centraal Massief. Wij, kleine Vlamingen, 1 en 2 in de bergen. Dat is lang geleden. En het is een grote, de allergrootste Vlaamse Leeuw, van de laatste jaren die het afmaakte.
Thomas De Gendt was zijn strijdmakker, samen hadden ze een kwartier voorsprong op de allergrootsten. En ze maakten het ook af, geel voor Greg, bollentrui voor Thomas. Dit was nog eens wat anders dan het voetbal !

Boven op de top, de toppers..

Vive le vélo – Vive Le Tour,
A demain,

Een bewonderaar. 

Bron: De Morgen, 9/7/16, pag. 11 

Voorzichtiger kan je ze niet voorstellen. Ik noem ze ook wel eens : de mensen van de B.T.W., de bijzonder toegevoegde waarde. De pastorale medewerkers. Soms denk ik heel even : zonder hen zouden we het hier niet redden. Ze denken de gevangenis, en ook de gevangene te kennen, en proberen vooral begrip op te brengen, en een brug te vormen. Soms vraag ik me ook wel af of wij hier geen biotoop zijn voor hun geloof.
In hoge nood valt iedereen wel terug op God, als er geen andere houvast is, bidt men tot God voor redding. Zijn ze niet het glijmiddel om één van Gods geboden te voldoen, zorg voor de armen, de gevangenen, de minsten onder ons. Ooit kwam de bisschop van Gent onze voeten wassen. Ik vraag me af wat hij s’avonds dronk .. ” un Château d’Udege ” als rood bij de kaas !

Maar Didier is anders, hij is eerlijk, hij doet het als loutering voor zichzelf, en uit een persoonlijke gedrevenheid, ja, een tikkeltje zelfs uit nieuwsgierigheid. Wat zijn de feiten in de mens, maar vooral wie, wie is de mens achter de feiten. Didier wil deze boodschap dan ook naar buiten brengen, naar het publiek. Hij schreef dan ook een schitterende, humoristische maar met een satirische onderbouw, monoloog : ” André “. Net als zijn vrijwilligerswerk hier, brengt Didier dit weldra, voor volle zalen, en dit vol overgave.

Didier, wil je aub. mijn voeten wassen…

Den André. 

MR. KOEN GEENS, 
MR. DE MINISTER VAN JUSTITIE, 
MR. DE PROFESSOR – ADVOCAAT, 

U komt zo aimabel over. De pastoor zou u de communie geven zonder te biechten. Natuurlijk zal bij u altijd de ratio het winnen op de emo.. maar als ratio dan zo belangrijk is, waarom dan niet in uw beleid ?

Wat is er al essentieel anders ( ik spreek niet over details ) dan bij uw opstart als Minister ? In 2014 was de basiswet 9 jaar oud, nu 11 jaar ( ja, er is iets anders, we zijn 2 jaar verder.. ) , maar de wet wordt nog steeds amper toegepast. 

Ieder bedrijf zal steeds peilen naar hoe zijn klanten de service van het bedrijf ervaren, om zichzelf te verbeteren. Uw administratie is slimmer dan dat, zij weten het allemaal beter, en u laat maar gebeuren ? 

U zal politiek afgerekend worden, niet uw administratie.. maar wiens zorg zal het zijn… Uw pensioen wenkt.. 

Kan u nog rustig slapen gaan ? U kent zeker Nigel Farage van UKIP, welnu , ik ben ook zo’n bonobo. Ik zal slechts rusten als straffen omgevormd worden in zorg… ik kan er ook niet van slapen, al dat ON-RECHT.

Marc Den Bonobo. 

We komen vandaag aan in Limoges. 46 jaar geleden, in 1970 won Eddy Merckx hier de openingstijdrit. In de laatste passage hier ( 2009 ) was het de CAV, die de sprint en de ritzege op zijn naam schreef, één van de zovele uit een lange reeks, uit zijn mooie carrière.
Als je het vanuit Gent bekijkt ligt Limoges centraal gelegen ( richting zuiden ) in Frankrijk. Gent – Parijs – Limoges, één pijlrechte lijn. Morgen gaan we dan ook een eerste maal ernstig klimmen, hoe kan het anders in het Centraal Massief, om daarna snel af te zakken naar de Pyreneeën, en richting Spanje.

De eerste rustdag wordt Andorra, maar we rijden nog 1175 km voor het zover is, met vandaag de langste etappe 235 km. Op dit ogenblik werden er al 210 van gereden, en blijft er nog 25 km te rijden… Het einde is wat steil.. het wordt dus vermoedelijk een puncher.. een krachtpatser die de bloemen in ontvangst zal nemen, en daar bovenop de ere-dames-zoenen..  Wedden Van Avermaet ? of toch Sagan ?..;; U weet het al… ik vertel het U straks. Een rassprinter, het Duitse jeugdige geweld, Marcel Kittel.. Nipt maar overtuigend. Op naar de bergen, morgen, à demain, et vive le vélo.
Marc Den Dodo

In een goed geoliede machine ( bedrijf ) heb je voor iedere afdeling wel een verantwoordelijke zoals bv. bij Volvo. Maar bij ons ( PIG, penitentiaire instelling Gent ) moet alles aangevraagd worden aan God De Vader ( ttz. den Directeur ). Zodoende vroeg ik vorige maand één weekje verlof in Sharm El Sheikh ( Egypte, Rode zee ) maar de Directeur was in verlof.
Ik vroeg twee maanden geleden aan de Directeur om een schaaktornooi te mogen organiseren tijdens de Gentse Feesten, maar de Directeur was in verlof.

Drie maanden geleden vroeg ik aan de Directeur om een filocafé te mogen organiseren, om meer rust en stilte, en om een pakje vriendelijkheid, maar de Directeur was in verlof. Vandaag vroeg ik niets meer aan, want ik ben met verlof.

Jan Micasa.

Ik ken je niet bij naam. Ik zal je maar Mr. leven en laten leven noemen. Je moet zowat het ideale voorbeeld zijn van wat een cipier zou moeten zijn. Je spreekt me altijd vriendelijk aan met Mr. Doctoor.. en ja, we hebben je tijdens je verlof een tijdje moeten missen. 
Verlof ikke ? Geen verlof. Werken is voor mij verlof. Mooi zo, voor velen is komen werken een karwei, door jou voelen we ons met vakantie. En dat straal je ook uit. Terwijl sommigen het moeilijk hebben hun humeur weg te stoppen, kom jij open uit voor wie of wat je bent. Iemand die je correct aanspreekt, zal ook jij met respect behandelen.

Je ogen spreken boekdelen, maar je mond zwijgt. Je bent geen directeur, maar de wijn die je tapt uit je vaatje is van de beste kwaliteit. Jij bent ook een dodo, een stukje familie van de Marcs, een uitstervend ras. Mr. Leven en laten leven, bedankt voor je alles, voor je zijn.
Marc Den Dodo

Iedereen blogt, waarom ik dan niet ?
Ik had al gans mijn leven zoveel te vertellen, maar gebrek aan tijd ( werk ), en middelen ( internet ) waren oorzaak dat ik mijn mening niet kwijt kon. Wees gerust, ik schreef wel een en ander van me af, maar het was zakelijk. Nu, bij mijn verblijf in den bak, ontstond er een zee van vrije tijd, en dit schiep nieuwe mogelijkheden.

Mijn dochters adviseerden me om een blog te schrijven rond situaties met betrekking tot detentie. Port to hell-o blog was geboren. 

De blog is een gedifferentieerd verhaal, lukraak gebeurtenissen, verhalen, creatieve inbreng, standpunten, dit alles met een reflexie naar alles wat betrekking heeft met het gevangeniswezen. We gaan daar zeker mee door. Er is de laatste tijd een vernieuwde schwung ontstaan, en ook nieuwe medewerkers boden zich aan. 

Persoonlijk wil ik vanaf nu ook een soort dagboek schrijven over hoe ik zelf iedere dag ervaar, en wat ik tegenkom, gewoon om de debiliteit van het systeem in kaart te brengen.

U kan voortaan, bij regelmaat, hier een verslag over vinden, onder de titel : 
                  hell-o-365

 Je kan van alles zoeken in deze naam, maar het gaat kortweg over hell ( heel duidelijk ) -o ( hello, verwijzend naar sociaal contact ) en 365, dit is exact het aantal dagen dat ik vandaag in Gent verblijf, één jaar vol met spanningen, miserie, enorme stress… Maar we gaan niet alleen de hell beschrijven, maar ook de hemel.
Lees voortaan ons intiem dagboek telkens weer…

Heeft U dat ook ? In discussie gaan met jezelf ? Hier worden we om 6 u gewekt. Vroeg of laat gaan slapen, week of week-end, de lawaai wekker staat hier altijd gelijk. En wat doe je dan.. de dag is nog zo lang, en meestal blijf ik na ontvangst van mijn pillen, nog een tijdje in bed. Maar slapen, dat gaat niet meer. En genieten ook niet echt.
Het is het moment om met mezelf te discussiëren, allerlei gedachten flitsen door mijn hoofd, en ik wil dan opstaan om alles te noteren, want ik vergeet zo vlug.. Zo bouw ik ganse verhalen op, ruzie ik soms wel echt met mezelf, maar de hersenen zijn wakker en willen presteren. Heeft U dat ook ? Of is dit typisch voorbehouden voor opgeslotenen ?

Vroeger werd ik wakker, stond ik op, en was een ganse dag druk bezig, en toen praatte ik niet tegen mezelf… nu is dit een soort hobby geworden.. een ontlading, een start van de dag. Ondertussen heb ik ook geleerd om pen en notitieboekje klaar te leggen, en dagelijks krabbel ik een aantal bladzijden vol. 

Het is, als het ware, een dagdagelijks gevecht dat zich voltrekt op papier. Ik schreef  al een boek vol, maar uiteindelijk heb ik misschien amper 10 % omgezet in echte teksten. En iedereen klaagt nu al over mijn volumineus geschrijf…
Zouden papegaaien ook in zichzelf praten ??

Kroe.. kroe… ik praat tegen mijn duiven. Een ander zit te blaffen als een hond, en iemand doet zelfs een miauw van een kat na..
Zijn ze gek ?

Ja, het doet zich meer voor dan je zou durven denken. Gedetineerden die dierlijke manieren krijgen. Op wat wijst dit ? Het verhaal van leven in een box. Tussen 4 muren. Lees misschien ook even het artikeltje : tegeltje, tegeltje aan de wand, een van de volgende dagen. Ondertussen veel zomergroeten uit de dierentuin.