DEEL 7. IN HET HOOFD VAN….DE AUTEUR.

We zijn er nog steeds mee bezig, nl. kijken in het hoofd van… en ja, ooit beginnen we er wel aan. Maar we vinden het zo belangrijk uit te leggen, waarom en hoe dit werkt. We zijn overtuigd dat het heel belangrijk is, ook uit te leggen hoe je een verhaal brengt. Hoe je aan inspiratie geraakt. En dan eerst even, wat is die inspiratie ?

Om te beginnen, veel dingen zijn door ervaring in onze hersenen opgeslagen. De opslag, en het gebruik ervan, gebeurt op bepaalde technische manieren. We spreken hier van analogica en categoriseren van onze cognitie ( denken). Dit uitleggen , de wijze waarop ons denken functioneert, zou ons een boek verder leiden.

Maar dan is er nog de omzetting van die opgedane kennis ( ervaring ). Hier spelen, naast inzet, het willen, ook gevoelens – emoties – een belangrijke rol.

Bij mij gaat dit dikwijls bijvoorbeeld door muziek, de zon, de rust. Al deze elementen brengen me, al dan niet afzonderlijk, in een bepaalde stemming, die dan weer oorzaak is van expressie van ‘iets’. Bv. een mooi stuk muziek, een grote ( al is het een oude ) hit, een romantisch lied, een mooie tekst ( woorden) zetten mezelf aan tot ‘iemand anders’, met meer, of andere energieën;

Waar sommigen zich bevrijden met drugs, kan ik het puur oefenen. Mijn vat emoties zit zo overvol, dat heel weinig nodig is, om dit te laten overlopen op papier.

DEEL 6. IN HET HOOFD VAN …. DE MAGIE VAN HET VERHAAL.

Om een stukje magie te vinden, hoef je zelf niet op reis te gaan.
Obsessief bezig zijn met wereldreizen, alles zelf willen beleven. Is
deze drang nuttig ? Zing je lied, doe je verhaal.. en je bent mijn
leider. Jij kan me leiden door de wereld, ja, zelfs door jouw gedach-
ten. Door je diepste wensdromen. We kunnen proberen alles zelf
te beleven, maar dit is om velerlei redenen niet haalbaar.

 

Neem nu een gevangene. Alleen al door zijn levenswijze van op-
sluiting, maakt dat hij geen enkele reis kan maken, hij kan amper
genieten van een zonnestraal. Maar, moeten we dit nu allemaal als
dramatisch beschouwen ? Neen, helemaal niet. Er is TV, er is de
bib, er zijn zelfs vitaminekuren. Het is alleen een kwestie van de
juiste keuze te maken.

 

De keuze van inzet, om de magie van het relaas ( verhaal) te wil-
len ontdekken. Er is al zo veel wonderbaarlijks geschreven. Niet
alleen al deze blog verhalen. Leg ze allemaal samen, en je kan een
perfecte synthese maken van hoe het leven er hier aan toe gaat.
Hoe het systeem werkt, hoe het eraan toegaat in vele hoofden van
gedetineerden.

 

In het hoofd kijken van iemand anders, is soms een stuk eenvou-
diger dan men wel zou denken, en ik kan je verzekeren : in ieder
van ons zit veel magie. Geniet er verder van !

DEEL 5. IN HET HOOFD VAN EEN … NEUROCHIRURG.

In een ver verleden, assisteerde ik nog bij chirurgische ingrepen in
de hersenen. Ja ik fantaseerde soms dingen. Zou de chirurg
werkelijk voelen hoe die mensen zijn als hij hun “zijn” zo dicht aan-
raakte ? De hersenen van iemand aanraken staat helemaal niet ge-
lijk aan in hun ziel kijken. Dat is ook niet zo eenvoudig. En dat be-
sefte ik ook toen ik aan mijn artikelenreeks ‘ in het hoofd van…’ be-
gon.

 

Ik kan wel neerschrijven wat ik dacht over die of gene persoon .
Maar het blijft altijd mijn gedacht. Een gedachte dat beïnvloed is
door allerlei factoren, factoren die ikzelf meestal niet in de hand heb.
Dus neen, zo eenvoudig lijkt dit me ook niet. Zonder de medewer-
king van de ‘inkijkeling’, zou dit niet zo goed lukken.
Ik ben geen psycho-analist. Neen, ik ben een schrijver, ik vertel
dingen en maak een verhaal.

 

Dingen die ikzelf meemaak, of dingen die me verteld worden. Ik
kan door jouw relaas de wereld beleven, maar dan hoef jij nu wel
te vertellen. Vertel het me nu !

Deel 4. IN HET HOOFD VAN…. MEZELF.

Een groot zwart gat…

 

Juist, ik kom tot de pointe. Waar het hem nu echt om gaat, name-
lijk gevoelens. Hoe voel ik me hier, nu, op dit eigenste moment. En
ja, dit is een soort bekentenis, een openbaring. Ik sprak er alleen
met mezelf over tot nu toe. Misschien lijkt het allemaal niet eerlijk,
en misschien zal ik ook mensen kwetsen die het heel goed met
mij voorhebben. Die met de beste bedoelingen me proberen moed
in te spreken.

 

Maar, ik wil niet ondankbaar zijn. Dit allemaal is heel lief, en ik er-
vaar dat ook zo. Maar ondanks kan dit niet verhinderen, dat ik me zo
verlaten, alleen voel. En neen, dit is geen zelfmedelijden opwekken.
Je wou in mijn hersenpan kijken, ik moet eerlijk zijn.
Mogelijks kom ik kortelings hier buiten ( midden juli ). Wel, ik ben
bang ! Voor mij is dit één groot zwart gat ! Mijn alles van hiervoor is
weg, en dan heb ik het over materiële levensvoorwaarden. Ik heb
het over ‘doelen in het leven’,  ‘structuur in mijn bestaan’.

 

Ja hoor, zelfs hier heb ik structuur, hoe primitief ook, maar ja, ik heb
doelen. Straks sta ik echter alleen, opnieuw tussen vier muren, en
ditmaal zonder levensdoel, behalve ‘ademen en verder leven’. Ik, die
altijd zo intensief bezig was. Voor, tijdens.
Goed, velen proberen me nu te sussen met ‘ Jij zal dit wel redden ,
daarvoor ben je te energiek ‘.

 

Wel, lieve mensen, ik twijfel. Ken je dat verhaal van een oude boom
die je niet verplaatst ? Eerlijk ? Ik zie het nu echt niet zitten om een
nieuw territorium bouwrijp te maken voor mijn overplanting.

Deel 3. IN HET HOOFD VAN… MEZELF.

Insinuerende prikkels

 

Eén van de gedachten die me nu veel bezig houden is ‘ heb ik er
wel goed aan gedaan ‘, alle miseries uit den bak te vertellen in mijn
blogs. Soms stel ik me de vraag, of het niet beter was geweest een
boek te schrijven over 50 tinten roze, met als titel ‘ Insinuerende
prikkels’. Ik ben ervan overtuigd dat dit best kon, maar waar ik nog
veel meer van overtuigd was… dat het succes tientallen keren hoger
zou liggen.

 

Echt, dit speelt er momenteel in mijn hoofd.. ik heb er zelfs op een
bepaald ogenblik aan gedacht een nieuwe blog te openen, met een
aparte verhaallijn. Zou jij dit lezen ? Natuurlijk hangt alles af van de
leesbaarheid. Maar dit brengt me terug tot hoe ik me daarbij voel.
Eigenlijk een beetje triestig. Ik heb uiteindelijk, voorlopig, gekozen
voor de verhalen van “achter de tralies”, maar om eerlijk te zijn…
we zijn nooit echt viraal gegaan. We hebben duizenden vieuwers
gekend in twee jaar. Helaas is dit niets in verhouding tot sommige
‘stomme dingen’,  op internet, die soms honderdduizenden vieuws
op enkele dagen tijd kennen.
En alhoewel dit me soms triestig maakt, ben ik niet echt ongelukkig.

 

Ik blijf ervan overtuigd, dat er ‘ ergens’ iets anders is geworden. En
is de reactie er nog niet. Ooit komt er wel iets. Het is niet zo, dat
mijn actie totaal nutteloos was, integendeel.
Echter, ik wil die triestigheid omzetten in geluk, ik wil zo graag, dat
jullie allemaal toch nog een inspanning doen, massaal jullie vrien-
den aan te porren, een positieve stap te doen, en ons massaal te
liken !

Deel 2. IN HET HOOFD VAN….MEZELF.

Vijsje los… Vijsje vast ! ( wordt vervolgd )

 

Voyeurisme. Ramptoerisme. Laat ons eerlijk toegeven, we hebben
er allemaal wel een beetje van. We kunnen het niet loochenen, we
willen allemaal wel eens kijken in het kopje van een ander. We zijn
heel nieuwsgierig van aard. Hoe voelt een ander iets aan ? Hoe
denkt een ander over iets ? Ja, zelfs, hoe denkt een ander over mij ?

 

We noemen dit ook wel : de zin om gedachten te lezen. Neen, je
bent niet alleen met die gevoelens. Mijn persoonlijke interesse ( één
ervan) was bv. : hoe gaat het er nu echt aan toe in de gevangenis .
Ja, jaren voor mijn eigen opname, was ik daar soms mee bezig.  Ik
hoorde enkel indianenverhalen, zag de beelden uit Amerikaanse
films, of hoorde opschepperij van hier te lande.

 

Soms hoorde je de wildste dingen, die je niet voor mogelijk kon hou-
den. Nu, voor diegenen die ook die drang hebben, heb ikzelf nu de
‘echte’ ervaring, en ik heb het uitgeschreven in een verhaal, een
boek. Je kan dus in mijn hoofd treden via mijn boek. Heb je interes-
se ? Stuur ons een mailtje.

 

Het is ook dat wat schrijvers doen, een gedeelte van hun hoofd vrij
geven, u laten meelezen via hun hoofd ( kennis, fantasieën ), maar
niemand geeft zichzelf echt helemaal bloot.

 

Ik zou dit nu wel willen doen, t’is te zeggen, minstens proberen. Het
wordt misschien een vervelend, zelfs een schrijnend verhaal, maar
ik wil een poging wagen te omschrijven wat er nu omgaat in mijn
kopje. Het is heel, heel veel, maar ik zal pogen er de diepste sporen
tussen uit te halen.

IN HET HOOFD VAN …..

We hebben het zo stilaan gehad met alles wat misloopt in ons hui-
dig detentiesysteem. Het werkt vooral zo enerverend, omdat wei-
nig of niets anders wordt, en alles hetzelfde blijft.
We gaan ons vanaf nu, af en toe wat toespitsen op ‘ de gevallen’
ttz., de mens die hier zit. Proberen een inkijk te krijgen van binnen
in dat hoofdje.

 

Hoe gaan we dat doen ? Allereerst gaan we een gaatje boren, een
luikje openen, en het dekseltje oplichten, en zo proberen te zien
wat erin zit. Geen eenvoudige opdracht, en een beetje ranzig. Wie
kijkt er nu in de hersenpan van een ander ? En dan nog wel van
een gedetineerde.

 

We weten helemaal nog niet hoe, en waar we gaan uitkomen, maar
het lijkt ons zo een fantastisch aantrekkelijk idee, dat we het abso-
luut willen uittesten.
Gaan we de psycholoog spelen ? Neen, daarvoor hebben we geen
wetenschappelijke kennis. We gaan gewoon een beetje ‘ fingerspit-
zengefühl’ gebruiken, zoals de Duitsers het zo mooi omschrijven.
Hoe wij het aanvoelen, zien, en af en toe wel eens een ‘vingertje ‘
opsteken. Anders zouden wij het niet zijn.

 

Hoe zal je onze artikels herkennen ; wel, gewoon door de titel. Steeds
zullen we de inleiding ‘ In het hoofd van…’ verder gebruiken. Natuur-
lijk zullen de personen niet echt bij naam genoemd worden, en dit om
hun privacy niet te schenden. Lees je mee ? Volg je ons ?
Spreek ook je facebook vrienden aan. Dit verhaal wordt veel spannen-
der, veel intenser, veel onthullender dan eender welk VTM_ OF Vier-
reeks !
Maak nu reclame, om ons te liken !!

VERLICHTING MET PINKSTEREN.

Empathie, inleveringsvermogen in een ander, was mijn grote Paas-
wens. Vandaag zijn we veertig dagen later, en vieren we opnieuw
een hoogdag. Ditmaal het feest van de nederdaling van de geest.
Maar, wat wil dit zeggen voor ons, leken. Neen, het gaat niet over
lux, de eenheid van lichtsterkte. Wel over inzicht. Helderheid in
onze geest, ons hoofd.

 

Leren zo zelfstandig mogelijk te reageren, en vooral te relativeren.
Iets wat de dag van vandaag geen eenvoudige opdracht is. Al-
lerlei media berichten overspoelen ons tot vervelens toe in de her-
haling. Zie reclame, zie nieuwsgebeurtenissen. Neem nu bijvoor-
beeld het verhaal rond Donald Trump. Ik word dit wat beu. Het is
mijn leven aan het vergallen. Het scherpt mijn inzicht in de dingen
des levens niet aan.

 

Integendeel, het wekt emoties op die ik moeilijk kan verwerken,
en die mijn drang naar inzicht verhinderen. Het nieuws volgt elkaar
zo snel op, dat alles ondergesneeuwd raakt, en er hierdoor geen
voldoende duiding meer gegeven kan worden.

 

Heer, sta ons bij, breng ons effectief opnieuw verlichting, zodat
we tot beter inzicht komen.

HELP ME A.U.B.

Ik ben er erg aan toe, maar ik niet alleen. Misschien zijn er nog
van veel erger, maar die zelf niet de weerbaarheid hebben om zich
te verdedigen.
Anderhalf jaar geleden was ik zwaar ziek, zware diarrhee, zeer
hoge bloeddrukken, enorme stress. Maar ik heb mezelf geholpen.
Ja, ik heb het zelf dienen uit te zoeken, en de dokters verplicht om
op te treden. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost, en ik er
vooral een nieuwe naam aan overgehouden nl. ‘die eeuwige zage’.

 

Maar het wonder is geschied. Mijn diarrhee is weg, mijn bloeddruk
is normaal, en mijn stress onder controle. Maar ik heb het zelf ge-
daan. Dan stel ik me de vraag : wat met al die anderen, die zich-
zelf niet kunnen helpen ?
Ja, ik neem een karrenvracht medicatie, om alles onder controle
te houden, en ik kan dit, met veel zagen, zelf bijsturen, en na 1,5
jaar is het me gelukt. Eind goed, alles goed ? Niet waar ! Het
blijft overduidelijk, dat het niet om mij, maar om een systeem gaat,
dat niet functioneert.

 

Wat kunnen jullie hiervoor doen ? Geef aub. ruchtbaarheid aan
onze blog ‘ port-to-hell-o’ door al uw vrienden en kennissen, warm
te maken en ons te ‘liken’.
Maak deze ziekte van gevangenisproblematiek viraal op het net.
VERSPREID  ONZE  MISSIE  MAXIMAAL.
Help me a.u.b.

AAN ALLE MARC DENDODO VRIENDEN: ER IS GROOT NIEUWS !

Tussen onze geboorte en ons heengaan is er maar één element dat
ons echt gelukkig kan maken. Met name liefde. Laat het MDD- ver-
haal, nu net het verhaal van de dubbele liefde zijn.
Ja, wij allemaal, ook u, hebt een belofte gemaakt door vriend te wor-
den van dit project, het feit dat we al onze eigen talenten zouden in-
zetten, elk op zijn eigen manier, om die liefde waar te maken en van
onze maatschappij een ‘inclusieve maatschappij’ te maken.

 

Het grote nieuws is nu dat we graag een stap verder willen zetten.
Neen, we verplichten niemand tot iets, maar we vragen u wel  iets,
met name verbindend te worden, door het vormen van één grote
cirkel.
Wij willen het grootste platform worden van alle lieve mensen. Men-
sen van alle slag, die maar één wens hebben. Liefde delen. Er zijn
in ons Vlaamse land, zoveel mooie initiatieven over van alles, maar
dikwijls staan we alleen.

 

Dit platform, Marc Dendodo moet het succes verhaal worden van
verbinding, van liefde, waar we elk onze boodschap delen. Een bood-
schap onze facebook/blog moet de boodschap van één miljoen wor-
den. De kracht van de massa. De kracht van de onuitputtelijke liefde.
Deel ze nu met je vrienden. Maak uw vrienden bewust van deze
boodschap, een eenvoudige muisklik maakt hen tot onze vrienden.

 

Je hebt een keuze !
Steun ons nano-geluks-experiment.
Meer info, vragen, mail ons nu. Voorstellen altijd welkom.