Ten tijde van Jean-Luc, de Stier ( De Haene ) was het verboden voor zijn politici, continu op TV te komen met hun niets-zeggend gezicht. De Haene is dood, en ook zijn gebruiken. Alle politici zijn als vliegen geworden, we moeten ze nu wegslaan uit de media.. maar één zaak hebben ze niet verleerd, ‘ de problemen oplossen als ze zich stellen ‘. Van een politieker zou je verwachten dat hij een visie heeft.. en zodoende problemen voorkomt.. maar, neen hoor ! Ook Justitie zit nog zo in elkaar.
Volharden in de boosheid, en voortdoen zoals we al 200 jaar doen.

Koen Geens, minister van Justitie, had een enorme kans, hij was op de afspraak van de 21e eeuw, maar hij heeft onze toekomst gemist. Mr. Geens kwam het in “de afspraak” op Canvas, even uitleggen over de Brexit en Europa… Tja, Koen, bent U nu Uw Europese carrière aan het voorbereiden ? Zou U niet beter bezig zijn met wat studiewerk rond het Belgisch Penitentiair beleid ? U zou er echt goed kunnen voor de dag mee komen… Blijven we kiezen voor oog om oog, tand om tand, voor straffen, of gaan we radicaal voor zorg ? Och ja, een gevangene mag niet stemmen ( kan niet stemmen ), dus quantité negligeable !

U heeft de afspraak met de toekomst gemist.. 

Ver, heel ver is dat. En inderdaad, ze is ook ver, heel ver te zoeken dezer dagen. De zon, de eerste 6 maanden van het jaar hebben we ze amper gezien. Het is er ook  een beetje aan te voelen. Iedereen praat erover : t’ is geen weer.. Maar geen weer bestaat niet. Het is zoals met het normaliseringsprincipe in de Belgische gevangenissen.
Het is er wel, maar ver te zoeken. Het is er in de hotelfuncties, zoals eten en drinken, sport, TV en andere basic behoeften, maar het is er niet in fundamentele behoeften, respect, waardering, sereniteit, rust en stilte…

Weet je, in hotels kent men classificaties, sterren genoemd. Er zijn een aantal wereldtoppers die 6 sterren behalen. Welnu, wij hebben één ster.. en het is niet eens de zon. En zonder vitamientjes kan niemand overleven. 

Vlak, vlak, en nog eens vlak !Hij leerde zijn volk koersen, Guido Gezelle, Stijn Streuvels, Jacques Brel, le plat pays. 

Och Babylonië, detentieschade, de zaak Alzheimer, ik geniet nog steeds van de machtige sprint van gisteren van Peter Sagan ( dag 2 ). 

Ik ben er wat van in verwarring op dag 3, de dag dat de noordenwind ons landinwaarts stuurde… nu moet ik opletten… de mensen kunnen niet meer volgen. Vive le vélo, op maandag 04 juli, 3e rit, maar 4e verslag. Morgen worden we weer nuchter, met verslag dag 4.
‘ t Velooke.

Je t’aime, moi non plus ! 

Usain Bolt op wielen. Zo zou je Peter Sagan kunnen omschrijven.. een mengsel van een zigeuner ( Gainsbourg ) en een toploper ( Usain Bolt ), geeft ons Keizer Peter.
Dit zijn de woorden die ik schreef tijdens de 2e rit van de ronde… en wie won ? ” Der Kaiser ” ! De beste. In tempo non suspecto dus, ik wist van geen enkele afspraak,Vmaar ik voelde het : Peter Sagan zou bewijzen dat hij in bloedvorm zit. Groene trui, gele trui, dagwinnaar trui, de sympathieke Peter trok ze allemaal aan op één podium. Morgen zal hij het warm hebben met die 3 truien. Morgen is ondertussen vandaag, maandag. 

Dag 3 van de ronde.
We verlaten Normandië, de fruits de mer, de Calvados streek bij uitstek, we trekken richting centrum Frankrijk, vandaag is het helemaal vlak. Opnieuw de dag voor de sprinters, of weet een eenzame einzelganger ons te verrassen ? 
U weet het al, voor mij is het nog één vraagteken. Nu België niet meer met het balletje speelt, is er gelukkig de koers. Weet je, de koers is van ons, en van Peter Bolt ( Usain Sagan ). Oei, wat een lapsus..

Op naar morgen… daar komen de cols ( collekens ). 

Monique was zeer lief vandaag, overvriendelijk. Ik heb even in mijn spiegel gekeken.. was ik wel ik.. wat is er gaande… en inderdaad, sinds twee dagen, glinsteren mijn ogen, mijn stem is vol, en mijn rug is gerecht. Enkele dagen terug was ik nog een wrak, mijn bloeddruk was 24, vandaag 14 … ik kon amper slapen s’nachts, nu had ik een volle nachtrust. Lag het nu echt aan mij ?
Nu, gisteren en vandaag waren twee weekend dagen, je kan dat niet veralgemenen. En nu ben ik nog iets vergeten, ook Chef Nancy was in vorm, vriendelijk, gedienstig, en vooral zeer rustig. Chef Nancy laat zich nogal vlug opwinden.. maar neen ! 

It was a perfect day, today, Sunday !!

Veerle verklapte me vandaag haar verjaardag. Ze is de leeftijd van mijn oudste dochter.
Ik mocht kiezen wanneer ik me zou douchen, nu nog voor het eten, of straks na 14 u. na mijn korte siësta. Eén jaar lang, heb ik er op gewacht, één jaar, om eindelijk eens iets te mogen kiezen.. Dit was voor mij fantastisch ! Een stuk erkenning, ik kreeg een stuk vertrouwen. 

Lieve dame, U heeft me gelukkig gemaakt. U zal dit misschien moeilijk kunnen begrijpen, maar het is hier uiterst zelden dat we een keuze kunnen maken, het kleinste valt dan ook erg op.

Dank U Veerle. 

Rijmen en dichten – Calvados La Manche.
Ik kan het je niet vertellen, maar als ik niet tijdig post, is er geen verslag van dag 2. Inderdaad, als je dit zal lezen zijn we één week verder… en dan moet ik een dikke proficiat toewensen aan Erna en mijn dochter, die wonderen verrichten, om alles zo snel mogelijk te laten verlopen. In den bak wordt nog met postduiven gewerkt. Internet bestaat alleen in een droom.

Maar soms is het leuk, nieuws later nog even te herhalen… zo van.. weet je nog vorige zondag was… er… en ja, er was ook een overwinnaar, en die kennen jullie allemaal… voor mij is het nog een vraagteken. Ik hoop op Greg van Avermaet, of onze billenknijper Peter Sagan… Weet je, laat Peter maar lekker de vrouwtjes opjagen, ik geniet van mijn Calvados in La Manche. Frankrijk, ik hou van jou. Je maakt me gelukkig, santé…. hik…

Een natte droom … voor Marc Den dodo.

Cav, Cav, Vrede, Vrede.
Oorlog en Vrede, het is onafscheidelijk, zoals de Tour de France en Marc Cavendish. Vandaag heeft de CAV, niet alleen zijn 27-ste ritzege behaald, maar de aanwezigheid op het podium van zijn twee jonge kinderen ( 2 en 5 j.) waren ook een waar eerbetoon aan emoties.

Emoties rond de overwinning, maar ook de emoties rond de strijd die hier in alle hevigheid is losgebarsten om Europa te bevrijden. Emoties en herinneringen aan al die offers die toen gebracht werden. Dank U Tour voor zoveel eerbetoon, dank U Cav. voor zoveel emoties die je ons al bracht in de koers.

Soms is eenvoud zo belangrijk. Geluk vinden in emoties, een wens voor iedereen..

io.
Marc den dodo.

Ik was op het hoogtepunt van mijn leven, 53 jaar, toen mijn jongste dochter, Camille ( ondertussen 2,5 jaar later overleden ) geboren werd. Een leeftijd waarin je bent wie je bent, of goed, of slecht. Je hebt alles al eens doorgemaakt en je bent gerijpt of net niet. Maar als je het dan niet hebt, zal je het nooit meer hebben… En hij heeft het, met name hij is mens. En dan bedoel ik, een ECHTE mens.
Je hebt cipiers, chefs, en dan het je Marc. Volgens Selor heb je als cipier geen diploma nodig, alleen de attitude. Dat diploma ( of de afwezigheid ervan ) hoef je niet te bewijzen. Die attitude komt later al of niet naar boven. En chefs die hebben hun dienstjaren ( duur ) als bewijs. Maar dan heb je nog die uitzonderingen, ik noem ze de Marc’s. De PB’ers ( penitentiaire beambten ) die gelukt zijn als ware mensen. Geen vraag is teveel, geen probleem te groot, altijd vriendelijk, altijd tijd, altijd jij voornemen, en in jou als mens blijven geloven.

Maar spijtig genoeg is het met de Marc’s een beetje als met de dodo’s ( deze unieke door mensen uitgemoorde vogelsoort op Mauritius ). Maar in de Nieuwe Wandeling is er nog minstens één zeldzame Dodo, één Marc, achtergebleven. 

Laat ons zorg dragen, respect opbrengen voor dit unieke exemplaar. Laat zijn geest zich verspreiden naar zoveel mogelijk anderen. Het verhaal van de dubbele liefde, liefde voor de anderen net als voor zichzelf. 

Hij was oud, grijs en wijs… wat je meestal zou verwachten van mensen die op pensioen gaan. Niet Mr. De Directeur werd hij genoemd, maar Mr. Stas. Inderdaad, de man was zo lief en warm dat dit allemaal wel kon. Misschien niet de eerste dag van zijn aantreden hier, maar kortelings was het een gebruik de man bij naam te noemen.

Je zag hem dan ook zeer regelmatig op de gangen lopen, en een woordje delen met zijn cipiers en met zijn klanten. Niet dat hij geen administratie te doen had, maar hij gaf er de voorkeur aan daarboven uit te stijgen, en dat o zo belangrijke contact met mensen ( personeel en gedetineerden ) te verzorgen.

Hij wist zelfs diegenen die het extra nodig hadden te verwennen met een bijzonder persoonlijk gesprek, waar tijd geen rol speelde. Hij wou dit liefst van al nog veel meer doen, maar inderdaad, de administratieve rompslomp probeerde ook hem naar de keel te grijpen…

Wat je van hem zeker niet kon zeggen is, dat hij iets liet liggen… ondanks al het voorgaande kon je er op rekenen dat je vragen beluisterd werden, en steeds een gevolg kregen. Je kon praten tegen hem als mens en niet als Directeur in naam. Mr. Stas, als je ons zou lezen, onze woorden tijdens de afscheidsviering waren. ECHT, je was als een vriend.

WE MISSEN JE….