“Dat is thans het geval met de gevangenisstraf, die gehoorzaam-

heid, discipline en uniformiteit oplegt, in een wereld die divers is,

activering en persoonlijk initiatief veronderstelt. De wereld verandert,

de straf moet volgen ” ( K.Beyens, vakgroep penologie VUB )

Inderdaad, wie verstaat dit ? Of wie niet ? Eigenlijk iedereen die het

wil kan dit begrijpen. Mvr. Beyens wil zeggen dat het in deze wereld,

die enorm evolueerde de laatste paar honderd jaar, we niet langer

kunnen omgaan met straf, zoals we het al zo lang proberen  voor

goed. Straffen moet niet afgeschaft, daar pleit niemand voor, maar

straffen om een goed resultaat te hebben, én voor het individu, én

voor de maatschappij, moet anders.

Over het hoe kan men een ruime discussie voeren. Maar verschil-

lende wetenschappers zijn hierin al ver gekomen, en het is nu tijd

voor actie. We hebben niet langer het recht om meer schade toe te

brengen aan medemensen. We kunnen dit ethisch niet meer ver-

antwoorden.

Er leeft momenteel heel wat aan de basis, wetenschappers, liga

van de mensenrechten, praktijk (werkers)- en ervaringsdeskun-

digen ( gevangenen) , zelfs het DG-EPI zelf, publiceren van alles,

en dat vertraagt de resultaten. We hebben een politieke aardver-

schuiving nodig. En politiek staat voor massa,  je moet verkozen

raken. Kan er eindelijk een plan gemaakt worden, over alle partij-

grenzen heen, om deze sterfputten te dempen, en toekomst te

geven aan vele uitzichtlozen, en uiteindelijk doen, wat we als

mensen dienen te doen.

Zorgen voor elkaar, voor ieder lid van ons allen.

Ze is roodharig, maar niet echt. Accajou, nagemaakt, je weet wel,

moderne vrouwen doen het om op te vallen. Maar opvallen heeft

ze niet nodig, want ze is zowiezo  een bijzonder persoon. Maar

eerst iets over onze titel. Het is vakantie, iedereen droomt van zon,

zee en warme stranden. Waarom ook wij niet ? Dus we nemen een

surrogaat,  ‘ kust van de maand ‘.

We kiezen een Miss Bikini, en dit twee maanden lang, juli en au-

gustus. Onze ogen vielen alvast op onze hoger beschreven persoon,

sommigen zouden haar wel ‘bitch van de maand ‘ durven noemen.

Maar dan is dit een valse titel, net als de kleur van het haar.

Want, vals zou ze alleen spelen, niet zijn.

Mensen uitdagen, triggeren om hen op stang te jagen, maar altijd

goed bedoeld. Hen opporren om er wat actie in te krijgen. Want,

zijzelf zit vol energie, en wil speels mijn collega’s wat aanmoedigen.

Farell Williams, met zijn ‘ because I’m happy ‘ zou haar lijflied kun-

nen zijn.. klappen met die handjes, als je je goed wil voelen. San-

gria drinken lijkt me haar lievelingsmoment op een zomerparty.

Je weet wel, uitbundig feesten in de zomer on the beach, tot je voe-

ten branden van het verzengende zand.

Soms wil ik hier niet meer weg, je moet zelfs geen 100 km file door-

maken, de zon, de beach en een glimlach worden je door Miss Bi-

kini aan de deur gebracht.

Bedankt voor zoveel hartelijke bejegening. Ik geef nog niet op. Be-

dankt voor al je vitamientjes.

Hoe kan ik mijn fout omschrijven ? Oerdom ! Ongelukkig ! Maar

mijn Marc Den dodo verhaal wekte tot op heden de indruk dat het

een mannenverhaal was. En dat het belangrijkste deel van de we-

reld, vrouwen, niet in het geheel werden opgenomen.

Maar niets is minder waar. Recent ontdekten we zelfs het evenbeeld

( Eva) van Adam. En het moet me van het hart, fysiek overklast ze

de Marc. Nu, ik heb altijd al een speciaal boontje gehad voor mooie

vrouwen. En laat me toe van het te zeggen. Leen is niet alleen mooi

in de zin zoals de meeste mannen dat zien bij vrouwen.

Neen, Leen is ook een heel mooi mens. Mooi mens zoals we dat be-

noemen, bij hen die bovengemiddeld uitstijgen.

Als je haar plaats op de E.I. – ranking lijst zou bekijken, staat ze

aan de top, en dan heb ik het over haar emotionele intelligentie.

Je weet wel, hypersensitiviteit in de positieve zin ( alles straf goed

aanvoelen). Fingerspitzengefühl zeggen de Duitsers .

Aan al het vrouwelijk schoon op deze wereld, mea culpa, mea cul-

pa maxima, voor mijn onbeschoftheid, de indruk te hebben gege-

ven dat onze story of good life, alleen voorbehouden was voor de

mannelijke helft van onze wereld.

Eudaimonia ( een goed mens zijn ) is niet voorbehouden aan man-

nen alleen, wel integendeel.

Blijf mijn filoi ( vriend) en laat ons filia ( vriendschap) delen.

Het is al een tijdje geleden, zelfs te lang om goed te zijn. Maar we

hebben er weer eentje, een chef van de maand.

‘De ongelovige Thomas’ noemen we hem in de bijbel. Maar onze

chef is niet ongelovig, maar gewoon ongelooflijk. Ongelooflijk goed,

juist omdat hij niet ongelovig is. Is hij dan een groot religieus ? Neen,

daar spreek ik me niet over uit.

Thomas moet niet onze wonden zien, alvorens hij gelooft dat we

gekwetst zijn, en al zeker niet om te weten dat we hulp nodig hebben.
Thomas doet dan ook alles wat binnen zijn mogelijkheden liggen om

ons te helpen genezen. En een eerste belangrijke stap is een goede

bejegening. Ons respect laten voelen, ons vriendelijkheid laten voe-

len, ons als normaal mens bekijken. Weliswaar de mens, die een

straf, vrijheidsberoving moet ondergaan. Maar dat is het. Voor de

rest bekijkt en behandelt hij ons als normaal.

Mocht ik VTM of HLN (het laatste nieuws) zijn, ik gaf Thomas,    de

jaarprijs van de basiswet. En schonk hem een fantastisch feest met

een vol uur vullend programma op TV.

Was hij wielrenner, dan zou ik hem vergelijken met gouden Greg Van

Avermaet. Een eenvoudig mens, maar een groot kampioen. Kam-

pioen in een genormaliseerde en goede bejegening.

We maken er dan maar “Gouden Thomas” van, ervan overtuigd zijn-

de dat deze titel niet in zijn hoofd zal stijgen. Ik bekijk hem als het

noorderlicht, een uitzonderlijk iets, waar we  telkens  verrukt naar

kijken.

Bedankt voor al dat menselijk.

Laat het me eerst uitleggen, en reageer dan aub.!

Onbeleefdheid en lompigheid steekt opnieuw de kop op. Tot spijt

van allen die het goed bedoelen.

De mentaliteitsuitstraling van een leiding in een organisatie, straalt

altijd af op de zwakkeren in de groep. Wat bedoel ik ? Als de lei-

ding voorstander is voor strenge regulering, en back to basics, ttz.

statische veiligheid in een gevangenis, dan zijn er altijd mensen

die daar moeten van profiteren. Die denken het groot gelijk aan

hun kant te hebben, en menen zuur te moeten kijken en mensen

af te blaffen.

Ik stel een versterking vast van deze houding, ondanks de mees-

ten het anders uitvoeren. Maar zelfs de besten voelen zich door

allerlei veranderingen en besparingsmaatregelen, gestresseerd.

Diep in de organisatie heerst onrust, en dat uit zich door willekeur.

Men weet niet goed meer, hoe te reageren. Ik doe van op deze

plaats een oproep : geef kans aan dynamische veiligheid, aan een

glimlach, het werkt verbinderd. Aan respect voor iedereen. Laat

aub. diegenen, die echt wel beperkt zijn in aantal, maar die niet

empatisch kunnen omgaan met gedetineerden, een andere admi-

nistratieve job doen, waar ze geen contact hebben met mensen.

Niemand durft het publiekelijk te stellen, maar wij eisen wel ons

basisrecht op. Het basisrecht van een goede bejegening, en ga-

rantie van een genormaliseerd leven, ook in een instituut als de

gevangenis. Die dit niet kan waarmaken, is niet op zijn plaats.

Ja, ik heb dit al op zoveel verschillende manieren proberen aan te

kaarten.. en dan stel ik me de vraag. Hoe trek ik nog de aandacht

om enige reactie te veroorzaken ?

Neen, ik spring niet van het 3e, maar ik zal wel blijven schrijven,

tot er reactie komt.

ONZE  KONING  SPREEKT   !  VOOR  ALLE  BELGEN.

Ja, het is traditie, groot feest. Onze Nationale Feestdag. We kun-

nen er steeds minder naast kijken. De media loopt vol van de

feestelijkheden die hier en daar plaats vinden. Zelfs Tomorrow-

land is nu al onderdeel van dit Belgicistisch gebeuren. En ja,

de koning ontbreekt ook nooit op deze dag.

Zelfs God wordt er nog eens bij gehaald. Een moment dat de kerk

nog eens in beeld komt, een katholieke kerk, die anders wel best

weggedeemsterd is in onze media. Tien dagen geleden was het

overal : Vlaanderen feest. Nu feest iedereen. Nu ja, van feesten

weten de Belgen wel iets. Kermissen, Gentse Feesten, Lokerse

feesten, carnaval in Aalst, en ga maar oneindig door. Maar niets

gaat boven de Nationale Feestdag.

Iedere Belg aan ‘t feesten. En, de koning heeft er in zijn toespraak

speciaal op gewezen. We moeten gaan voor een inclusieve maat-

schappij. wel, lieve Filip, dat zeggen wij al zo lang. Een maatschap-

pij waar ieder lid van de groep ( maatschappij ) evenwaardig aan

de bak komt.

Mr. De koning, gevangenen, kent U dat ? Ik vermoed dat er nu een

lichtje gaat branden. Ja, ook wij zouden vieren op 21 juli, maar,

spijtig genoeg, onze chefs werden dubbel betaald ( hoogdagtarief )

maar werkten maar op halve kracht. In plaats van een feestdiner,

kregen we wat stoemp met ongekookte vis, zelfs een dessert kon

er niet van af. En, in plaats van de normaal 2 x daagse wandeling,

werd het beperkt tot 1 maal.

Dubbel hard plezier voor de halve prijs. Ja ‘ inclusief’ voor iedereen

dus. FEESTDAG !  WADDE !!

Sorry, voor mij mag je België afschaffen. Liever een gefrustreerde

Vlaming, dan een ongelukkige Belg. Aan mijn Vlaamse frustratie

kan ik iets doen, aan mijn Belgisch ongeluk is het verloren gewerkt.

Het verdriet van een Belgische gevangene.

Het leven van een doorsnee gevangene is op zich al niet gemak-

kelijk. Om maar niet te zeggen dat het een ‘merde’ is. Stilaan ben

ik ervan overtuigd dat het voor mezelf meer dan dubbel zo moei-

lijk is. Daar zijn twee grondige redenen voor.

Allereerst is er de leeftijd, en op de tweede plaats het karakter (om

maar niet te zeggen ‘ de status ‘ ). Over de leeftijd heb ik het al

meerdere malen gehad, toen ik sprak over de gezondheidszorg en

de specifieke noden, verbonden aan leeftijd, waar men een ganse

oorlog moet voeren, om maar enige rekening te houden met je han-

dicap. Om dan nog maar niet te spreken over het  ‘ verplicht werken’.
Ik heb daar een ganse en terechte theorie over, maar daar kom ik

later op terug.

Mijn meest belangrijk punt op vandaag, is je status. Wie of wat je

bent, waar zij absoluut, in bepaalde gevallen, geen rekening mee

houden. Alvast niet voor mij. Criminologen houden rekening  met

specifieke groepen in het gevangeniswezen, zoals vrouwen, drugs-

gelateerden, ja, zelfs bepaalde culturele origines, enz.. Hiervoor

worden wel speciale richtlijnen geschapen.

Niets voor gepensioneerden, en al zeker niet met je eventuele stu-

dieniveau. En ja, ik hoor sommigen al zuchten, en verwijzen naar

mijn narcistische trekjes.  Ik.

Inderdaad, ‘ik’ word op geen enkele manier gerespecteerd voor wie

of wat ik ben, en er wordt al helemaal geen gebruik gemaakt van

mijn potentieel. En ja, dan ontwaakt de emotie ‘woede’ in mij op. En

dit kanaliseren kost me veel, heel veel energie. Tot uitputting toe.

Begrijpt u, als ik zeg dat straf voor mij meer dan dubbel aankomt,

en vooral dan het niet correct uitvoeren volgens de Basiswet 2005.

Mensen bekijken ons soms als lastigaards. Wie van ons allen staat

niet op zijn rechten ? En al zeker als het om je dagdagelijkse leven

gaat. Dag en nacht.

Stel jezelf eens voor, opgesloten in je kamer, zonder sleutel, en

niet wetende wanneer je deur zal opengaan. Je bent nog op je

eigen kamer, met heel wat van jezelf rondom jou. Maar er gebeurt

iets, er breekt paniek uit. De buur onder jou heeft brand in één van

zijn oude elektrisch toestellen, of valt, al wiet-rokend in slaap.

Alleen al het idee werkt verstikkend. Wie kan dit aan, en dit al

1255 dagen en nachten ? Wat doet dit met de geest van een mens ?

Hoe diep graaft dit in, in je onderbewustzijn. Hoe erg staat je angst-

knop op rood ? Je raakt aan alles gewoon, is een gekende uitdruk-

king.

Maar ik vraag het aan u, probeer het eens 24 uur of zelfs maar 12

uur. Een volle, of halve dag. En vermenigvuldig dat gevoel  dan

maal 1255 keer. Je raakt er van in verwarring.

Is er een alternatief ?
Natuurlijk zijn er alternatieven, maar die kosten centen, en zijn ook

niet onfeilbaar.

Misschien panieksloten, die centraal door een verantwoordelijke

kunnen geopend worden, en individueel, of zelfs per groep, vol-

gens noodzaak. Dit zou al een heel stuk ongerustheid wegwerken.

Waarom zeg ik dat ? Omdat het hier dikwijls heel lang kan duren

voor iemand je komt helpen, en dan spreek ik nog niet over een

panieksituatie.

Het idee kwam bij me op, toen ik in Londen een appartementsblok

in vlammen zag opgaan, en nadien de politiek het verwijt kreeg van

slecht bestuur.

Hier heb ik ten minste gewaarschuwd ! Bid voor ons, dat het ergste

nooit zal gebeuren, maar lees vooral, dat onze minister uiteindelijk

zal gaan voor een maatschappij, waar iedereen van belang is.

Ik wacht bang af.

Je hoort haar naam overal, in de kranten, op TV. De officiële woord-

voerder van het gevangeniswezen. We waren dan ook heel nieuws-

gierig wat er onder dat dekseltje zat.

Ik kende Mevr. V.D.Vijver al in een vroeger leven, ten tijde dat ze

nog directeur in de penitentiaire Instelling, de poort van Beveren

was, ofte de nieuwste creatie van onze minister van Justitie in het

echte gevangeniswezen.

Er zullen redenen zijn, waarom mevr. V.D.Vijver in Beveren werd

geplaatst, er zullen er ook zijn waarom ze er werd weg gepromoot.

Maar mevr. V.D.Vijver is nu de woordvoerder van alles wat met het

gevangeniswezen te maken heeft. Ik stel me zo de vraag, de over-

stap van directeur, naar communicatie verantwoordelijke. Hoe doe

je dat ? Het zijn twee totaal tegengestelde zaken, en het één heeft

zo weinig met het andere te maken.

Ik dacht dit eerder ook over Minister van Justitie K.Geens, die

eerst minister van Financiën was. Job-hopping is in, en in bepaal-

de gevallen wel te verantwoorden. Een goede manager, kan alles

managen.

Maar dan komen we terug in onze neo-liberale filosofie, moet al-

les in het leven wel bekeken worden onder de noemer : manager ?

Waar zit het menselijk aspect ? Niet dat we mevr. V.D.Vijver verden-

ken te weinig empathie te hebben.

Maar, als we haar verklaringen lezen voor wat ze waard zijn, denk

ik… een gemiste kans. Het traditionele keurslijf, en het spannend

kleed van vrouwe Justitia. Een unieke kans om detentie in zijn ware

vorm kenbaar te maken, gaat andermaal voorbij.

Een gemiste kans, voor hen die op veel hoopten.

Jij hebt ook van die momenten, dat je er geen zin in hebt. Dat je

zelfs de totale zinvolheid van alles in twijfel trekt. Ondanks alle goe-

de pogingen, en veel mooie momenten, komt het af en toe toch bo-

vendrijven. Dat gevoel van machteloosheid. Geen idee te hebben,

hoe het op te lossen. Dat gevoel van te willen opgeven. Ja, ook ik.

En telkens  zijn we er weer door geraakt.  Omdat er iets of iemand

was op het juiste moment, om de druppel water te zijn in een dorre

woestijn. Soms kort, maar hevig. En telkens opnieuw bloeide er

hoop, de bloem van mijn ziel. Hoop op ja, je eigen kracht, die je ver-

telde dat het nooit zinloos was. Dat alles zijn reden, maar ook zijn

resultaat heeft. Die je vertelde dat er altijd mosterdzaadjes zijn, die

opschieten. En zelfs ook tussen de doornen groeit zaad op tot jonge

volwassen scheuten.

Het zijn de Gentse Feesten, maar is het wel feest ? Nee !  Het is

alleen feest, als je het zelf maakt, en soms zijn de ingrediënten af-

wezig.

Geef me je vriendschap tegen het verdorren.

Marc Den Dodo.