Wat als computers vaststellen dat de aarde beter af zou zijn zonder mensen :

Bitte Neutralisieren.

Een verhaal over artificiële intelligentie.

Toen in ’69 de eerste mensen op de maan stapten, was mijn opa 79, en sprak hij :

” Maar jongen, dat is allemaal film ( TV ), dat bestaat niet “.

Deze morgen spraken de jonge gasten in de douche me aan met opa.. en ik

reageerde erop met mijn verhaal over artificiële intelligentie. Het werd even stil, en

hun antwoord was: ” dit is science fiction , cinema.”

De wereld op zijn kop dus … Opa.. Opa.

Maar nee hoor, opa heeft nu echt gelijk. Het is geen cinema, het is realiteit.

Toen ik 50 jaar terug nadacht over de toekomst, kon ik niet geloven dat wat nu

gebeurde ( de eerste stap op de maan ) nog zou kunnen overtroffen worden. Ik las

wel Jules Verne & Co, en was een believer.. maar over nanotechnologie durfde ik

niet dromen, ook niet over open-hart operaties uitvoeren via computer aan de

andere kant van de wereld.

In ’69 weende ik van geluk nu te mogen leven, in de tijd dat alles zou kunnen, hoe

beperkt dit toen ook was. Mijn verwachtingen waren niet groter.

Nu ween ik, omdat ik binnen 50 jaar niet meer zal leven, omdat er nog zoveel te

beleven valt. Er staat nog zoveel te verwachten, en altijd maar sneller en sneller.

Waarom mag ik dit niet meemaken ? Of wil ik het wel meemaken ?

Het is niet om mee te lachen, maar er zijn stemmen, en niet weinigen, die opgaan

om de doodstraf terug in te voeren. Ditmaal komt het niet uit het publiek, want dat

zou pas echt een schande zijn voor een beschaafd land. Neen, het komt van de

gevangenen zelf.. Ik spreek dan vooral over lang gestraften, mensen die totaal

uitzichtloos tussen de muren verblijven. De behandelwijze is dermate dat er meestal

geen menswaardig leven meer overblijft.

Niets of niemand meer zijn, niet voor vrienden, familie, kennissen..

Celnummer zoveel, en daar stopt het mee.

Geen enkele menselijke waardigheid blijft over, geen enkel gebruik van je kennis,

je capaciteiten. Integendeel, eerder beschimpt worden.

Wie wil er zo verder leven..  dat is geen leven.

Soms zou de korte pijn veel eenvoudiger zijn.

traffen zin of onzin !

Met straffen heeft niemand gewonnen. Er zijn filosofische redevoeringen over,

wetenschappelijke studies, universitaire opleidingen.. Er gaat zelfs veel geld om,

door o.a. allerlei beroepen rond straffen. Maar behalve die professionelen, wie

heeft er ooit al iets gewonnen door te straffen ? Integendeel.

Straffen is afkomstig uit een haat gevoel, jij hebt misdaan, ik ga je hiervoor straffen,

laten boeten. Waarom iemand iets misdoet, wordt zelden in rekening gebracht.

There is law and order.

Alhoewel iedereen weet dat men beter werkt aan de reden van het waarom, blijft

men zo gemakkelijk zweren bij straffen, wel wetende dat dit nooit positief werkt.

Straffen is theoretisch niet meer van deze tijd, omdat men weet dat dit niet het

beoogde resultaat geeft, maar vooral ook omdat het eigenlijk niet diepmenselijk is.

In praktijk wordt het nog continu toegepast.

Wat is de reden ?

Wel de grootste reden is de maatschappij en het slachtoffer. En dan wil ik helemaal

niet oneerbiedig doen over slachtoffers. Maar wat brengt straffen bij tot het lot van

het slachtoffer en tenslotte ook tot de maatschappij ?

Wij zijn grote voorstander van herstel, zowel t.o.v. het slachtoffer, de maatschappij

als de delictpleger. De afgewekene  ( schuldige ) moet hersteld worden via een

zorgproject, en ja, hij moet zich ook inspannen tot maximaal herstel.

Is Marc een Mens ? En Salah Abdeslam ?

Als je er echt bij nadenkt, is het niet eenvoudig hierop te antwoorden. Op het

zicht is dit heel duidelijk een ja, en dus een feit. Feiten zijn dingen die absoluut

vast staan. Het is vandaag zondag. Over meningen kun je gaan discussiëren,

meningen zijn ” iemand ” zijn stelling.

Deze rode roos is mooi.. natuurlijk wel voor mij, maar jij verkiest witte rozen, en

dan is mijn roos niet echt mooi voor jou.

Dus mijn stelling is mijn persoonlijke mening.

Helemaal anders en moeilijker is het met de vraag : is Marc een mens, Ja !

Hier zit je met de vraag, wat is een mens ?

Gaat het over de fysieke verschijning, mens, of gaat het over ” de echte mens “,

met alles wat men van een mens verwacht. En dan moet men gaan afwegen, ja

het is een feit dat Marc een mens is als fysiek persoon. Maar is hij ook een echte

menselijke mens, en dan komt men in de zone van meningen.

Voor mij is Marc een echte mens, een mens zonder meer dus..( wat men eigenlijk

verwacht van een mens ).. maar denk dan eens aan de moordenaars van Nice,

Zaventem, Maalbeek, Parijs… Is Salah Abdeslam een mens ?

Feiten en meningen, plaats voor internet – vol.

Ik ben eenzaam, en ik ben niet alleen. Studies bewijzen dat minstens 30 % van de

Belgen zich eenzaam voelen. Je hebt het in alle vormen, maar het is ook zo moeilijk

te omschrijven wat eenzaamheid is. Feit is, dat eenzaamheid pijn doet en het slecht

is voor je gezondheid.

Maar, zal je zeggen, nog nooit was er zoveel communicatie in de wereld, oa. dank

zij Facebook. We stapelen de boodschappen op via FB, en meestal enkel positieve

dingen. Maar, zeg eens eerlijk, wie durft het nog aan om op FB te schrijven dat men

eenzaam is, dat men zich niet goed voelt in zijn eigen vel….

We willen allemaal bij die happy few zijn ! Maar wie durft te zeggen dat hij zich niet

meer nuttig voelt, dat hij geen doel meer heeft, dat niemand nog echt van je houdt,

of je nodig heeft.

De bak is een uitgelezen plaats voor eenzaamheid.

Ondanks we massaal samenleven, is er alleen plaats voor eenzaamheid. Niemand

is er echt geïnteresseerd in jou, en als je die ban wil doorbreken, bekijkt men je als

een rare vogel. De buitenwereld is al erg op dit vlak, maar hier is het nog iets

aparts !

Ik probeer er van alles aan te doen, maar het blijft bij oplapwerk.

Ik durf het wel op Facebook uiten :  PLEASE, LAAT  ME  NIET  ALLEEN !

Dit zijn de woorden van een mensenrechten activist, maar tevens directeur in een

gevangenis. Onze taak is mensen bewaren, niet opsluiten. Voor mij woorden van

iemand met een missie. Anderen noemen zich ” hotelmanager “, als we de

hotelfuncties in orde houden is onze taak volbracht.

Schrille contrasten, beide woorden uitgesproken door mensen.

Anderhalf jaar zijn we verder, en de Schelde mondt nog steeds uit in de Noordzee.

Niets is anders. De stroom van het leven gaat verder. Er is nog steeds geen zicht

op meer diepgang is de maatschappij.

40 jaar geleden  ( 1975 ) schreef de Verenigde Naties in een vergelijkende studie :

grote strafinrichtingen kunnen niet zonder managements processen en uniformisering.

Alles, van voeding tot ontspanning, moet in schema’s.

Individuele keuzes moeten er wijken voor planning. De anonieme sfeer in deze grote

strafinrichtingen zet aan tot gevoelens van machteloos – en zinloosheid, tot

verbittering en isolement. De instituten beklemtonen de afwijzing door de buitenwereld

van hen die ze dienen te re-integreren. Ze doen dus het tegenovergestelde van wat

ze beogen.

Mr. X, onze man met een missie schreef : ” We moeten langzaam maar zeker inzien

dat gedwongen hulpverlening ook een straf is. En we moeten de beschaving

verfijnen ten voordele van de hele maatschappij. De crimineel bestaat niet. Zorgen voor

de gevangene is ook zorgen voor onszelf. “

Champ Elysees… apotheose.

Wie kent ze niet ? Rondjes rond de Arc de Triomphe.. Too crazy ! Een aantal jaren

geleden eindigde de Tour steevast met een laatste individuele krachtmeeting, een

tijdrit. Persoonlijk hou ik liever van dit soort criterium.

Alle groten, netjes zich presenteren aan het publiek. Het showgehalte is veel hoger,

en laat ons eerlijk zijn, het is wel spectaculair, hoe zo’n bende stalen rossen daveren

over de kasseien van ‘s werelds grootste slagader.

Waar je in de week omvergereden wordt door koning auto, vandaag is het keizer

velo die kleur brengt op deze grijze keimassa. Er is niets gebeurd op dag 21,

ttz. er is heel veel gebeurd, maar ik bedoel niets dat niet normaal is. De gevreesde

terreur. Het bleef een Vélo moment, rust, zweet, druipende lijven..  maar geen

bloedvergieten. Is sport dan toch de verzachter van de zeden ?

Wij hebben er in ieder geval van genoten, en nu op naar Rio, waar de Olympische

Spelen het volgende moment in de geschiedenis van de sport wordt. Laat ons

duimen voor een zuiver moment..

Vanaf nu wordt ik vervangen door  ” En hoe ist met Charelken “.

Volg onze twitter flashes.

Froome en Co, laat ons nog veel Sagannekens doen..

Ik doe mee !  en jij ?

Papoe is dood.

Wie was er eerst P. of  P. ?

Zwijg.

Niemand weet wat het wil zeggen ” tussen de muren “.

( hell – o – 365 / 12 )  Het is feest

Ik ben een crapuul.

Ik spreek flamees.

Lijfstraffen !  Worden ze nog toegepast ?

Ik sta gans alleen !  Ik ben een druktemaker !

Commissie van Toezicht, een scheet in een fles !

Marc Den Dodo  /  Dino’s of dodo’s .

Dit is een verhaal, alleen voor hen van goede wil. Is het nu Dino of Dodo, maar

Marc is Marc niet. Marc is een goed mens op aarde, een uitstervend ras in onze

” ik ” cultuur.  Marc, is een afkorting van Marcus, den evangelist, de boodschapper.

Marc brengt ons het verhaal van de dubbele liefde.

Zie een ander zo graag als jezelf.

Maar net als de dino’s en de dodo’s, de meest tot de verbeelding sprekende

verdwenen diersoorten, zijn de Marc’s met uitroeien bedreigd. Waarom  ”  Marc

Den Dodo ” ? Omdat nu éénmaal bewezen is, dat deze grote duivensoortachtige

vogel tot 400 jaar geleden leefde op het eiland Mauritius, en hij, ondanks zijn plomp

uitziende lichaam, vrij intelligent was.

Juist omdat die dieren  ( dino’s,  dodo’s ) ook lief, mooi, en belangrijk waren moeten

we erger voorkomen. De mens mag niet langer wild om zich heen slaan en alles

verwoesten.

Het verhaal van Marc Den Dodo, is een verhaal, een smeekbede, voor meer

respect voor alles en iedereen, omdat net als met de dino’s en dodo’s, niet nog

meer zou verdwijnen van deze wereld. Het is een verhaal voor goedheid, voor

respect, voor een wij in plaats van een ik verhaal.

Wij zijn Marc De Dodo’s.

Froom  –  Froom  –  Froom .

De spanning is er wat uit.. bij de publicatie van dit verslagje zal iedereen al weten

dat de gele trui, van deze tour 2016, naar Chris Froome is gegaan.

Wie anders is er zo sterk, en wie heeft er zo een sterke ploeg. Inderdaad, koers is

niet alleen big business, het is ook op en top professionalisme. Er wordt meer uit

een lichaam gehaald dan wat er soms inzit, en niet alleen fysiek, maar ook mentaal,

en vergeet vooral ook niet de techniek van de fiets.

Dit zijn geen mecaniciens meer, maar Dokters in de Kernfusie.

Ze spreken een taal die je als gewone burger niet verstaat.

Maar geen zorg, de Froome, froomde voort !