ZORGEN VOOR EEN GEVANGENE IS OOK ZORGEN VOOR ONS ZELF.

Dit zijn de woorden van een mensenrechten activist, maar tevens directeur in een
gevangenis. Onze taak is mensen bewaren, niet opsluiten. Voor mij woorden van
iemand met een missie. Anderen noemen zich ” hotelmanager “, als we de
hotelfuncties in orde houden is onze taak volbracht.
Schrille contrasten, beide woorden uitgesproken door mensen.
Anderhalf jaar zijn we verder, en de Schelde mondt nog steeds uit in de Noordzee.
Niets is anders. De stroom van het leven gaat verder. Er is nog steeds geen zicht
op meer diepgang is de maatschappij.
40 jaar geleden  ( 1975 ) schreef de Verenigde Naties in een vergelijkende studie :
grote strafinrichtingen kunnen niet zonder managements processen en uniformisering.
Alles, van voeding tot ontspanning, moet in schema’s.
Individuele keuzes moeten er wijken voor planning. De anonieme sfeer in deze grote
strafinrichtingen zet aan tot gevoelens van machteloos – en zinloosheid, tot
verbittering en isolement. De instituten beklemtonen de afwijzing door de buitenwereld
van hen die ze dienen te re-integreren. Ze doen dus het tegenovergestelde van wat
ze beogen.
Mr. X, onze man met een missie schreef : ” We moeten langzaam maar zeker inzien
dat gedwongen hulpverlening ook een straf is. En we moeten de beschaving
verfijnen ten voordele van de hele maatschappij. De crimineel bestaat niet. Zorgen voor
de gevangene is ook zorgen voor onszelf. “
Advertisements