Sommige titels zie je goed zitten, en schrijf je gemakkelijk rond

de kern, een mooi verhaal. Deze hier is een moeilijke. Het gaat per-

soonlijk, over mensen, en dan nog over iemand die goed is voor

mij. Hoe gevaarlijk is dit niet, dat je woorden misschien gaan kwet-

sen ? En ondanks, wil ik het proberen.

Allereerst, mijn ‘ongewilde vriend’, je bent niet alleen, ik had hier

nog al voorbeelden, en ooit komen die ook op mijn auteurslijst.

Maar eerst ben jij aan de beurt. Sorry ! Grijs, kalend, een ernstige

glimlach, voornaam, gedienstig, vol goede wil, geletterd. En ook,

heel belangrijk hij kan luisteren, wat bij mij nodig is. Dit is een

greep uit de mand van kwaliteiten die ik hem toebedeel.

Ongewild heeft hij me al heel veel geholpen. ‘Ongewild’, omdat

bij hem alles spontaan is, niets is beredeneerd. Anderzijds, heeft

hij ook niet ‘gewild’ de keuze gemaakt mijn ‘ongewilde vriend’ te

zijn.

Alles is per toeval gekomen. En vooral, het is niet omdat hij mijn

‘ongewilde vriend’ is, ik überhaupt zijn vriend ben. Maar hoe noem

je iemand die op een levensbelangrijk moment, een lichtbaken is,

dat luisterend oor, dat met enkele juiste woorden, je terug die

prikkel geeft, om het goede spoor te nemen, zodat je uiteindelijk

niet op de trein der eeuwigheid terecht komt.

Wel ik noem hem ‘ een ongewilde vriend’.

Het is niet belangrijk wat ik voor hem ben, maar wel wat hij voor

mij betekent.

Omdat vriendschap, gewild of ongewild, in beide richtingen werkt,

een geven en nemen, voel ik me net zo beschaamd. Hier is het ik,

die neem. En ik wil dan ook openbaar verklaren, dat uw hulp me

gelukkig maakt. Ik hoop dat het u mag verblijden dit te weten. Dan

heb ik minstens iets teruggedaan, en vermindert de pijn van het

profiteren.

Het is amper woensdag 4 januari 2017, en de vredeswensen van

de warmste week zitten al veilig opgeborgen tot volgend jaar.

Dit moet nu eens echt stoppen.

Als vak/belangenbond, vertegenwoordiger WOPIA, zal ik er al-

les aan doen om dit nu op te lossen.

”  STOP  DIE  KOEHANDELS  IN  DEN  BAK “.

Alle dagen opnieuw zie ik het gebeuren voor mijn neus. Drugsver-

handelingen, drugsgebruik en drugsproblemen. Dit allemaal on-

der het toezicht van Justitie. Als ik het zie, hoor, ruik, wie dan niet ?

Ik ben er niet naar op zoek, waar wordt er wel mee geconfronteerd.

En dan krijg je dit.

De arena, je weet wel, voor hen die het programma “Cathérine” ge –

zien hebben, dat cirkelvormig voetbalveld, midden op de wandeling.

Daar staan ze dan, elkaars rekening uit te vechten. Ontbloot bo-

venlijf, deftig kloppend, tot bloedens toe, omringd door een massa

publiek. Tot er enen plat gaat liggen.

Mensonterend, en niemand die ingrijpt. Ik begrijp het wel, schrik

om zelf slaag te krijgen, zowel de medegevangenen als de cipiers.

Want de vechtersbazen zijn echte kleerkasten. Genre ‘Jerommeke’,

of Arnold Schwarzenegger. Nu, ik kan je verzekeren, ik ben daar

ook bang van, en blijf liever zo ver mogelijk van dergelijke situa-

ties.

Maar nogmaals, opnieuw geen preventie !

Kijk, ik studeerde een klein beetje, ik durf niet zeggen wat, maar

ik leerde ” aanziet de mens ” in het latijn. Dat wil ook zeggen, aan

het uiterlijke zie je al heel veel. Ik haal er de handelaars en de

Jerommekes er zo uit.

Waarom de verantwoordelijken dit niet doen, begrijp ik niet.

Er zijn er die beweren dat ADHD, alleen te behandelen is met

Rilatine. Ik en nog anderen beweren van niet. Strenge opvoeding,

begeleiding, opvolging zijn dingen die werken.

Moeder help ons !  Er is maar één oplossing : strengheid in be-

langrijke dingen, niet in details.

Ik twijfel er al heel lang over. Moet ik dat wel schrijven ? Misschien

kwets je veel mensen met zo een ‘vuile praat’. Maar het is geen

vuile praat, het zijn harde feiten, die me regelmatig overkomen.

Stel je eens voor, je bent 66, nog volledig bij je verstand, en je doet

het in je broek. Wat een schaamte, wat een mensonterende

situatie ! Hoe voel je je dan ? Geen mens meer, ik alvast niet.

Dit moet ik uitleggen.

Al sinds ik in Gent ben ( nu 1,5 jaar ), heb ik al stralende diarrhee,

10/12 x per dag. Alles is onderzocht, maar er kan maar één oor-

zaak gevonden worden, stress gerelateerd. Ten minste, dat is de

conclusie van de dienstdoende arts.

Maar ken je de gevolgen van zoiets ? Dat wil zeggen dat je zeer

regelmatig ( fenomeen doet zich alleen overdag voor, na eten )

dringend naar het toilet moet. En dat heeft hier intern, met zijn on-

menselijke regeltjes, zijn gevolgen. Bijvoorbeeld tijdens een

avondvoordracht, in de Mis, op cursussen, tijdens de dagdagelijkse

wandelingen. Het is met name zo, als je één van die activiteiten

onderbreekt, mag je volgens de regels niet meer terug naar  de

activiteit. Stel je voor hoe vervelend dit is voor mij.

Totaal ongepast, want dit is geen plantrekkerij.

Al zes maand probeer ik een afspraak te beleggen, om een attest

van uitzondering te kunnen bekomen. Noppes. Geen afspraak.

Punt niet belangrijk. Geen tijd.

Dan zoek je maar zelf oplossingen, zoals zware inspanningen doen

om de activiteiten niet te hoeven onderbreken, want mijn dagelijkse

wandeling is heilig, niet alleen heilig, maar ook nodig.

En wat gebeurt er dan ? Ongelukken. Kan je je voorstellen wat ?

Neen, want dat ken je nog niet. Een volwassen man die daar

staat !

Weet je nu waarom ik dit systeem zo verfoei ? Weet je nu waarom

ik zo kritisch ben ? Het zal je maar overkomen.
Ik kan zo ellenlang doorgaan, vooral de zorg naar ‘ouderen’ is zo

mens-onterend, in onze moderne maatschappij, anno 2017.

Ik zaag niet over één of twee keer in een week dat het eten op is,

dat overleef je wel… dat is luxe.

Maar het regelmatig in je broek doen, dat is een schande !

De wandeling in de Nieuwe Wandeling.

Ik schaak heel veel tijdens de wandeling  ( 10 u- 12 u ), ons dag-

dagelijks gezondheidsmoment. Maar ondanks dat ik geconcen-

treerd bezig ben, word ik voor alles en nog wat gestoord.

Voor de andere gedetineerden ben ik zowat de ouderdomsdeken,

dit zowel naar leeftijd, als naar duurtijd, in vergelijking met ande-

ren.

De gevangenis van Gent is een arresthuis, vooral voor mensen

die tijdelijk worden opgesloten in voorarrest, voorafgaand aan

hun proces, en tijdens het onderzoek.

Er komen en gaan dus vele mensen. Diegenen die blijven, de

echte gestraften, zoals ik, gaan meestal naar een andere wande-

ling in de namiddag,  omdat ze s’ morgens allemaal werken.

Door de tijd heen ben ik zowat uitgegroeid tot de schaakkoning, en

ik heb al velen schaakmat gezet. Maar het geeft ook een aura  ge-

schapen van ” slimme ” opa.

De goedlachse bompa, die alles weet en geeft. Papier, stylo,

iedereen heeft het al eens nodig, maar weinigen hebben het, be-

halve dus ‘ den opa ‘.

Sigaretten worden ook gevraagd, maar ze weten dat ik niet rook.

Vooral de vraag naar informatie stopt niet. Afrikanen, die geen

Nederlands kunnen, en al hun rechtspapieren in het Nederlands

ontvangen… om een voorbeeld te geven.

Er is veel, enorm veel onwetendheid, maar ook veel valse kennis,

grootdoenerij, praktijkervaringsdeskundigen, die zomaar wat uit

hun kraag slaan. Ik ben geen jurist, geen dokter, maar ben wel

van vele markten thuis, en vooral, ik probeer eerlijk te zijn, ook als

ik het niet zeker ben. Er is zoveel onwetendheid, maar ook veel

frustratie over soms kleinigheden. Er is een opeenstapeling van de

meest mislopende situaties, en dat maakt het alleen maar erger.

En dan komen de woorden : “ik ga ze een proces aandoen, ik sla

den boel kapot “.

En dan probeer ik hen te overtuigen, dat dit niet de oplossing is.

In het begin is er zo weinig begrip, geen oor om te luisteren. Een

heel speciale mentaliteit. Pas op, ik vind slaan totaal ongepast,

maar soms kan ik er wel inkomen waarom ze zo denken. Ik voel

het vaak zelf aan.
Alhoewel ik altijd en alles probeer om mijn vragen mooi te verwoor-

den, en op papier zet, stel ik vast, nergens gehoor te vinden.

Het is een beetje zoals bij de ontkenning van sommigen van de

Jodenvervolging. Men beseft dat er grove menselijke tekortkomin-

gen gebeuren, maar in naam van het systeem, blijft men ontkennen,

en het ergste van alles, er wordt niets aan gedaan.

Ik moet iets bekennen. Soms zal bij jullie wel het idee opkomen,

waarom er zo weinig andere gedetineerden schrijven op de blogs.

Wel, lieve lezers, ik ontvang wel degelijk teksten, maar bijna altijd

zijn die zo persoonlijk, en aangebrand, dat ik deze niet wil publiceren.

Ik heb beloofd nooit met modder naar personen te gooien, tenzij ze

een instituut vertegenwoordigen, en hun naam een publieke functie

heeft, zoals bv. de Minister van Justitie, of de persverantwoordelijke

van FOD Justitie. Dus mensen, die publiekelijk optreden onder hun

eigen naam.

Ja, ik weet het, belofte maakt schuld. een aantal maanden geleden

maakte ik de belofte er een artikel over te schrijven. Maar er was

zoveel ander belangrijk nieuws, dat ik dit maar steeds vergeten ben.

Tot nu , het is een beetje komkommertijd, je weet wel, van alles

en nog wat te doen, maar niets speciaals. Tegenwoordig heeft dit

een nieuwe naam gekregen. Niet meer komkommertijd, maar

six-pack time .Kan ook nix-pack time zijn.

Ja, alles klinkt wat moderner, en vooral het staat chique een En-

gels woord te gebruiken. Maar wat wil dit eigenlijk zeggen ? Dat is

dus de tijd na Nieuwjaar, waar men zoveel beloftes maakt, o.a.

om aan de lijn te werken. Ja, die enkele kilo’s extra, doen je kno-

pen spannen, en dat is het signaal. Snel naar de personal coach,

weeral een Engelsman. Niet in New York, maar hier ten lande.

Maar we gaan het daar niet over hebben. Neen, die blonde, je

weet wel. Ik omschrijf haar even. Ze is van het vrouwelijk geslacht,

naar mijn normen is ze jong, heel groot is ze ook niet. Verstandig,

daar kan ik niet over oordelen. Ze lijkt me wel lenig.

Maar we gingen haar als een uit ontvellen. Laagje per laagje, tot

we bij de kern komen. Pavlov, Maslow, Sigmund Freud, Descartes,

Spinoza, Augustinus, Aristoteles, Plato, Socrates.

We gaan ze allemaal gebruiken, om te verklaren, wie ze is, en

waarom ze is zoals ze is. Ze denkt, dus ze bestaat, dat is alvast

zeker. Of is het omgekeerd ? Neen, het wordt geen ‘verhandeling

van Descartes’ maar wel een mooi leesbaar, luchtig verhaal.

Nog even geduld, ik zoek de komkommers.

Mijn leven is geen 3 euro waard !

Zaterdag morgen 31 december. Het heeft gevroren, en het is mistig,

een soep, ook op de grond.

De nieuwe Justin Bieber, zou je hem kunnen noemen. Jay is het

vriendje van Angelina, die vier jaar geleden, toen ze samen in het

6e leerjaar van de lagere school zaten, zijn papa verloor door een

ongeval.

Een blitse moto, een snelle wagen, is de eerste reactie van de mees-

te mensen ! Neen, gewoon een misstap bij het verlaten van een ge-

bouw, drie treden naar beneden en uitgeschoven. Met het hoofd

neergekomen op de derde trede. Fataal.

Er overkwam mij op deze kille zaterdag net hetzelfde. Drie harde

blauwstenen treden vol met ijzige gladdigheid. In een flits zag ik

alles voor mijn ogen, toen ik zwaar geschaafd aan de rug, op de

grond lag. Onmiddellijk omringd door bezorgde collega’s, dat deed

wel deugd.

Waarom moet ik dat verhaal kwijt . Wel, toen ik op de grond lag,

wisten de omstaanders me te vertellen dat er al vijf anderen net

hetzelfde hadden tegengekomen. Verdorie, dacht ik, waar zijn onze

directeurs ? De denkers, de doeners ! Je weet wel, zij die alles re-

gelen.  Wat bedoel ik : de ziekenhuizen, de post, de ingang van het

gemeentehuis, de winkelier, wat doen ze voor hun publiek en klan-

ten ? Nooit strooien als het glad is ?  Onmiddellijk, en kwistig, om

te voorkomen dat mensen zouden uitglijden.

Wat gebeurt er hier… een leger van cipiers, maar niemand die er

maar denkt aan het woord ‘preventie’, het is beter voorkomen dan

genezen. En dan lopen er hier tientallen chefs rond met een rood

lintje, en waar staat dit voor? Brandhulpverlener. Tja, als het vriest

dan brandt het niet !

Geen enkele gezonde mens stuurt 100 wandelaars ( al zijn het maar

gevangenen) over een terrein met blauwe hardsteen trappen bij

vorstweer, zonder voorzorgen.

Maar ik weet al waarom, zout is kostelijk, en het staat niet in het

budget. Beste mr. de Directeur, neem keukenzout ( kost niets ) en

doe er wat minder in de soep. Om dat te weten moet je ondernemer

zijn. Ja, ze zouden het wel oplossen met een nieuw regeltje, maar

het duurt één jaar alvorens het in werking komt, en dan is deze win-

ter al lang voorbij.

Wat is ons leven waard, minder dan een kilo zout. Bezig zijn met

uw zaak, dat heb ik geleerd als ondernemer. De klant altijd eerst.

Ja, ik strooide zout voor mijn klanten en personeel, vanaf de straat

tot aan de ingang.

Ik kan daar onmiddellijk op antwoorden, maar ik doe het niet.. lees

eerst mijn ervaringen, en misschien kan je er dan zelf op antwoor-

den.

Toen ik einde de jaren ’80, de nieuwste vleugel bouwde in de

Nieuwe Wandeling  ( de administratieve blok, en de bezoekzaal oa.)

kwam ik regelmatig in contact met de sleutelbewaarders. Zo noem-

de men ze toen.

Mensen, die hoofdzakelijk als taak hadden, de verplicht opgeslo-

tenen, veilig achter slot en grendel te houden.

Deze jongelingen van weleer, zijn allemaal opgeklommen tot grijze

heren en dames. Vijftigers, dicht tegen hun pensioen aan. Ook

wel al eens in een min of meer verantwoordelijke positie, of vak-

bondsverantwoordelijken.

Mensen, die volgens velen, wat ‘fin de carrière’ zijn.

Het zijn niet meer deze mensen, die dagdagelijks contact hebben

met de gedetineerden. Ze hebben de sleutels doorgegeven aan

jongere elementen. En, volgens Selor, het officiële aanwervings-

bureau van de overheid, is er nog steeds geen diploma vereist,

om cipier te worden.

Maar wat wil een diploma zeggen… de directieleden zijn alvast

hoog opgeleide gediplomeerden. Echter, waar staat dit borg voor ?

De cipiers, die er nu rondlopen, en tot spijt van wij het benijdt, het

zijn meestal vrouwen, hebben alvast emotionele intelligentie.

Ja, weten waar het mis loopt, en proberen er zelf iets aan te doen,

maar het wordt hen door het systeem niet toegestaan. Ze worden

de vleugels afgeknipt, er wordt zelfs amper naar hen geluisterd,

in naam van :  ” Jullie zijn onwetend, en de veiligheid boven alles”.

Wat is daar het resultaat van ? Burn-outs, mensen  met geen en-

kele  motivatie, ziekteverzuim. En dan komt daar bovenop de vak-

bond, die het heilige vuur blijft aanstoken van teveel besparings-

zucht.

Gebrek aan arbeidsvreugde ( iets heel belangrijk ) wordt amper

aangekaart. Luisteren naar de ware noden en kennis van de cipier

is niet aan de orde. Ja, ze zijn slim, veel slimmer dan je denkt, zij

weten de klepel hangen, alleen mogen ze de klok niet luiden. En

wat doen ze, ze zorgen voor zichzelf, andere oplossingen zoeken.

Ik begrijp hen volkomen.

Ik kom haar bijna iedere dag tegen. En ja hoor, telkens richt ik mijn

vriendelijk blikkende ogen in haar richting, maar het lukt maar niet.

Starlings kijkt ze de andere kant op.

Waarom ? Zou ik niet weten..

Ik heb haar niets misdaan.

Ik wil alleen overkomen als een lieve bompa, met goede bedoelin-

gen. Het zit in mijn menselijke natuur, om steeds tegen iedereen,

goeie dag te zeggen.

Mijn ouders ( in de goeien ouden tijd ) vonden dit de minste vorm

van beleefdheid. En dat gaat me bezig houden. Waarom ?

Waarom kunnen mensen zo afstandelijk met elkaar omgaan ? De

wereld kan je alleen maar verbeteren, door te beginnen met jezelf,

en als je dan al pogingen wil doen, wordt het niet in dank afgeno-

men.

Was het mijn eigen dochter geweest, zou ik het haar eens goed

in haar hoofd inprenten. Maar, alhoewel ik er vier heb, en de

jongste amper 15 is, heb ik dat nooit hoeven te doen.

En dan is er dat beetje hoop dat steeds weer bovenkomt. De Kerst-

boom staat overal, het is de tijd van het jaar, nu zal het misschien

lukken…

Maar, nee hoor, niets is minder waar.. en ik kom er elke dag langs.

Misschien ga ik veranderen van den Aldi naar de Carrefour, het

schijnt dat de kassiersters daar vriendelijker zijn.

Heb jij je die vraag al eens gesteld ? Hoe zou het eraan toegaan,

juist in die periode die borg staat voor een warme, gezellige tijd van

het jaar ?

Kerstmarkten zijn er niet, en heel wat normale activiteiten, zoals

bibliotheek, fitness.. enz.. worden tijdelijk afgeschaft. Dit heeft te

maken met de vele verloven, die logischer wijze opgenomen worden

in de eindejaarsperiode.

Anderzijds draaien de medewerkers van de geloofsdiensten op volle

toeren. We beleefden al een prachtige kerstviering van de Protes-

tantse Kerk, een bezinnings- en poëzie avond rond de kribbe van de

Katholieke Kerk, en er staat ons nog een Kerstmis te wachten op

zondag 25 december.

Deze drie extra activiteiten, zijn fors overgoten met een saus van

muziek ( de gekende kerstliederen ), met interne en externe zangko-

ren. U ziet het, er valt wel wat sfeer te snuiven.

En dan is er nog de kerstboom in het centrum. Heel groot, en ook

heel mooi versierd. Vorig jaar maakte ik me er nog druk over het

feit, dat men beter wat vriendelijkheid zou hebben in plaats van een

kerstboom, maar wonder boven wonder, God en zijn mensen heb-

ben me verhoord !

Een echte kentering, ikzelf en anderen mogen een echte verandering

ondervinden. Een goede stap in de juiste richting.

En dan is ook het eten niet onbelangrijk. Kerstavond, Kerstdag, Ou-

dejaarsavond en Nieuwjaarsdag, telkens een feestdiner : kalkoen,

schaaldieren, feestgebraad, konijn, truffels , ijstaart, chocolade, en

nog veel meer. Als dat geen kermis is !

Ja, op dat gebied mogen we niet klagen. Ik vind dit fijn. Erg jammer

is wel de stilte in ons hart op deze momenten. De eenzaamheid, het

gemis van dierbaren op zo’n uitgelezen momenten. Maar ondanks

dit, mogen we de directie en al het personeel proficiat wensen. Men

heeft gedaan wat mogelijk is.

Nu nog hopen dat alles vlot verloopt.

Aan iedereen een heerlijke, warme periode toegewenst, smakelijk,

en santé ! We vieren mee.

Over de afwezigen niets dan goed, zouden we het kunnen uit-

leggen.
Neen, helemaal niet.

We hebben geen slogans nodig, om uit te leggen hoe het was

ten tijde van deze twee mensen als directeurs van de Gentse

Nieuwe Wandeling. Gewoonweg anders, en best wel gezelliger.

Een gezelligheid, is dat niet iets dat deugd doet in een liefde-

loos nest ?  Want zo durf ik ‘den bak’ wel benoemen.

We zijn meer dan acht maanden verder. Drie nieuwe, krachtige

jonge mannen kwamen hen vervangen. We hadden dus veel

hoop, en ja, normaal doet hoop leven.

Maar we blijven verweest achter. Nog nooit was de stress zo

te snijden als nu. De wind zit natuurlijk niet in de goede rich-

ting, met al die besparingsmaatregelen. Maar we blijven er ech-

ter van overtuigd, dat veel afhankelijk is van de persoon zelf.

Nog nooit was onze ervaring zo groot met alle dagdagelijkse

fouten van de laatste zes maanden.

Kinderziektes zou men het kunnen noemen, maar ik heb het al

eerder geschreven. De organisaties Sidmar, Dr. Brugada… stel

je eens voor dat zij hun maatschappelijke taak zouden moeten

volbrengen met al die kinderziektes . Het kot stond op stelten,

en nu zwijgt iedereen.

Het gaat maar om crapuul, en wie ligt daar wakker van ?

Bonobo’s in hun kooi.

Geef ze eten en drinken en een speelpop, en ze zullen wel zwijgen.

Mijnheer de Minister van Justitie, doe zo voort, maar zeg aub. niet

dat U Rooms-katholiek bent. Een beetje bescheidenheid aub.

Christenen dragen zorg voor de zwaksten in de maatschappij.