Als niets je rest, is er nog altijd de liefde om te delen. Ja, ik dacht

er echt wel over na. Veel rest er niet in een gevangenis, voor geen

enkele gedetineerde. Zelfs je vrijheid van denken staat ernstig on-

der druk, ook al mag het niet. Het is zo.

Maar er is iets wat men ons totaal niet kan afpakken, nl. God zijn.

Oei ! Oei !, wat een uitspraak !. Wel ja, en dan is God zijn, een

beetje mijn uitspraak, voor leven als een goed mens. Liefdevol

samen leven. Ja, ook hier is het belangrijk daar een inspanning

voor te doen. Maar ook hier is de uitspraak ‘ De wereld draait door’

van toepassing. Ook hier, houden de meesten weinig rekening met

de anderen.

Het was gisteren avond weer van dat. Het philharmonisch orkest

van schudden en beven had zijn avondvullend programma inge-

zet ! Nu ja, het was ook Eurovisiesongfestival, en blijkbaar wou

men deze concurrentie aandoen.

Het is niet langer Jacques Brel dezer dagen, maar het  is nu een

sweet Blanche die onze zielen beroert. Wat kan liefde mooi zijn  !

Wat gaat de natuur en de tijd vooruit. Eén week terug bloeide de

eerste roos in Z.C. Rosie, vandaag staat de tuin bijna vol. Rode,

gele, ze zijn niet meer te tellen, net als het aantal dagen dat ik al

rondloop op deze aarde. Vandaag, net 23.415 dagen geleden,

werd ik geboren als een vrij mens. Wat gaat alles vlug.

Neen, ik ga niet weemoedig worden, maar de natuur gaat zo ra-

zend snel, dat het bijna niet te volgen is. We staan er allemaal

niet bij stil, ook niet hierbinnen de muren. Ik zag hier al honderden,

ja, zelfs duizenden mensen binnenkomen. Even zoveel miseries.

Telkens opnieuw, ondergaan wat we liefst niet over dromen. Stres-

sen om vlug vooruit te gaan, maar ondertussen gaat ook het leven,

de natuur vooruit.

Het enige wat niet vooruit gaat, is de administratieve molen van

justitie. Er zitten hier mensen, 7 / 8 / 10 maanden in voorarrest, die

later vrijuit gaan, of een straf krijgen van 6 maand of zo. Sinds de

aanslagen van 22 maart 2016, is justitie bang geworden.   Alles,

draait rond veiligheid boven alles. Maar wat is er veilig ?  Beseft

men wel wat voor impact dit allemaal niet heeft op jonge mensen,

wiens leven soms helemaal overhoop worden gehaald, om nog niet

te spreken van kapot gemaakt.

Er bestaan daar echt andere technieken voor, die trouwens minder

kostelijk zijn, en ook niet zo levensverwoestend, denk maar aan de

elektronische opvolging. Ja maar de besmetting van het onderzoek !

Ook hier een groot vraagteken ? Net alsof telefoon, bezoek, samen-

zitten niet bestaat.
Wat maakt het uit !  Of sneller onderzoeken, meer personeel !

Een van mijn dochters is bio-ingenieur, ja, dus niet zomaar de eer-

ste de beste. Ze is ook een harde tante, in een drietal bedrijven

nam ze tot heden steeds leidinggevende posities in. En toch, ja

hoor, ieder bezoek, en dit na meer dan drie jaar, is voor haar steeds

een stress-moment. En dit heeft dan niets te maken met de inhoud

van het bezoek, met name de vrede met mijn delict, maar wel met

de praktische omstandigheden.

Als familie zijn we het best wel gewoon overal binnen te komen.

Ziekenhuizen, diensten, bedrijven, en overal worden we met full-

service ontvangen.

Hier loopt dit anders. Nog steeds zijn, om een of andere reden, de

mensen erg gestresseerd voor een bezoek aan de gevangenis.

Het is natuurlijk geen eenvoudige zaak, maar ook de organisatie

zelf doet er niets aan, om het de mensen extra aantrekkelijk te ma-

ken. Een warm, welkom gevoel is nooit aanwezig, wel integendeel.

Ik ga nu niet beweren dat het personeel zijn uiterste best niet doet.

Maar de mogelijkheden en de beperktheid van het systeem,maken

het geheel erg zwaar. Dit werkt natuurlijk negatief in op het aan-

tal bezoeken, laat juist dit iets hoogst noodzakelijk zijn in het blijven

contact houden met de gevangenen.

Ik weet dat het één van de laatste zorgen is van een directie, wat

we recent nog zagen door beperking van het aantal bezoeken,

maar er zou best wel eens diep nagedacht worden om dit te verbe-

teren.

Hoera ! Hoera ! Zou ik moeten roepen. Al van toen ik hier binnen

kwam vond ik de ‘kantinebestellijst’ luxe, pure luxe, meer dan 1500

producten. Als je nu ergens tijd kunt besparen voor iedereen, dan

was het daar, en niets inboeten op broodnodige dingen. Ja, men

heeft na bijna twee jaar denken ( pff… ja ik ben nooit content) alles

gereduceerd tot 1/3 !

Ja, één derde, zie je dat het kon ? Heb ik gelijk omdat ik gelijk heb !

Neen, ik heb gelijk dat het voor iedereen gewoon beter is. Behalve

als je het inhoudelijk gaat bekijken. Ja, ik blijf zagen, maar als een

bidmatje belangrijker is dan producten voor diabetici ( die brood-

nodig zijn voor sommigen),  dan scoor je andermaal niet goed.

Ik noem dat het verschil tussen ernstig, en heel ernstig bezig zijn met

je job ! Mr. de Minister, als christen mens vragen we niet boos te zijn,

maar hoe doen we dit dan hier, na al die andere frustraties ? Hoe

vangen we dit op ?

Leer me bidden, maar echt bidden, zodat ik kan vergeven, maar ik

voel me zo zwak.. ( P.S. een matje heb ik al.)

Nieuwe wasmachines, nieuwe kleren.. een nieuwe keuken. Een

goede medische zorg. Voldoende ontspanning. Voldoende wande-

ling. Voldoende mensen. Voldoende kuisproducten. Voldoende op-

leiding. Vers eten. En nog zoveel meer. Teveel om op te sommen.

Wat denk je als je dat allemaal samen brengt ? Wat krijg je dan ?

Ja, gezaag, veel gezaag. En er kan maar één man iets aan doen.

De minister. Hij beheert de budgetten. Dus neen, de minister ziet

ons niet graag !

Alle dagen gooit de minister van landsverdediging, tientallen euro’s

op de arme hoofden van Afghanen en Syriërs, via bommen. Maar

voor deftig eten in de gevangenissen is geen geld. Wat verdienen

die Syriërs meer dan ons ? Daarenboven is het werk daar nog niet

eens menselijk, terwijl het hier deel uitmaakt van een ‘normalise-

ringsprincipe’, dat in de wet staat ingeschreven.

Arme minister !