In de Olympische Spelen zijn er drie soorten medailles : goud, zilver en brons,

maar dat is net iets teveel voor onze portemonnee. We houden het bij goud alleen.

Port to hell o wil op regelmatige basis een chef een eretitel toekennen. Een titel

die goudwaarde heeft. Een titel die iemand toekomt, omdat die persoon de

afgelopen periode, net dat ietsje beter presteerde dan gelijk wie anders.  Die naast

het perfect uitoefenen van zijn job, juist dat sprankeltje meer gaf   t.o.v. ons.

We gaan dit doen over de gevangenis van Oudenaarde, Gent, Leuven centraal,

Beveren, Brugge en Ruiselede.

We gaan ook aan de respectievelijke lokale directies voorstellen om de prijs te

valideren met een financiële bijdrage van 500 euro, te betalen uit het Sociaal Fonds.

We zijn ervan overtuigd dat dit een belangrijke motivatie kan zijn om de sfeer van

werken nog veel aangenamer te maken, wat ten goede komt aan de ganse instelling.

Alleen de gedetineerden mogen een keuze maken. Voor de eerste maal richten we

ons heel speciaal op  Gent. Gent is al sinds zijn ontstaan gekend als vooruitstrevend

( lees er gerust de geschiedenis op na ), en onze keuze is gevallen op Mevr. Nancy.

Haar uitstraling en inzet zijn van dien aard dat men er niet naast kan kijken, wat

niet wil zeggen dat de keuze eenvoudig was.

Er kwamen heel wat mensen in aanmerking, maar onze eerste keuze viel op Nancy,

ook omdat het een vrouw is.

Nancy, een dikke knuffel van M.C. ‘ t Beertje, we zorgen voor de prijs.

Nota van de redactie : Nancy staat vermeld onder een fictieve naam. Dit doet niets

af aan de goede bedoelingen van onze prijs.

Addicted to prison.

Je mag nog de slechtste vrouw ooit hebben.. na tien jaar wen je er ook aan.. je zal

haar zelfs niet kunnen missen.. haar eeuwig gezaag, haar altijd dwars liggen. Zo

ook vergaat het mij met mijn verblijf in de Nieuwe Wandeling.

Het is een haat-liefde verhouding.

Je raakt aan alles zo gewoon. Je 8 m2 leefruimte, je sober leven, eten, drank ( of

niet ) , rusten, tijdig slapen. Alle dagen hetzelfde, dezelfde goede dingen, maar ook

dezelfde minder goede. Het onbegrip voor een organisatie die de jouwe niet is.

Meer zelfs, het heeft gewenningsverschijnselen. Het is zoals met drank en drugs.

Eens geproefd wordt het moeilijk, soms heel moeilijk te laten.

Wel, ik krijg dit verschijnsel nu ook.

Als ik hier ooit weg ga, hoe ga ik afkicken van dit luxe-leventje ? En eigenlijk is het

zo… geen gezeur, gezaag, alles safe, eten en drank, een dak boven je hoofd en

nooit aan morgen moeten denken. Geen deurwaarders… geen gestresseerde

auto’s rond je.. geen… ja gewoon geen geen..

Natuurlijk ontbreek je wel iets : vrijheid, de zee, het zand, de wind.. maar wat is dat

alles ? Wat heb je niet in de plaats ? Zekerheid.. het is maar zoals je je keuzes maakt,

maar ik krijg er meer en meer zin in.

Ik vrees dat ik weldra verknocht zal zijn aan dit luilekker leventje dat alvast zorgt

voor stabiliteit in mijn leven.

Wat wil je meer …

Ik word verslaafd.

Addicted to prison.

Voortaan ook intellectuele activiteiten.

Zie je wel, ik het het al eerder geschreven, nieuwe borstels vegen beter. Gent was

altijd al een model-gevangenis… zijn tijd vooruit. Na jaren zwaar geïnvesteerd te

hebben in allerlei sportactiviteiten en toestellen om het testonsterongehalte wat

te doen dalen, is men er nu ook bewust van geworden dat heel wat mensen, een

bepaald intellectueel niveau halen.  Ook wil men deze mensen een kans bieden

hun grijze hersenmassa wat te laten werken, en zodoende een niet-stresserend

effect te hebben, zodat ook de dynamische veiligheid ten goede komt.

In Gent denkt men er over na om een schaakclub te organiseren, een filo-café,

een leesclub, verhaalavonden, zelfs een intern communicatie tijdschriftje zit

in de pipe-line. Er is ook nog het idee, om bij succes, nog meer te ondernemen.

Nieuw in het geheel is, dat alle werk hieraan verbonden, 100 % door de gedetineerden

wordt uitgevoerd op vrijwillige basis.

De directie zal alleen instaan voor het eraan verbonden veiligheidsaspect.

Maar, om het personeel niet extra te belasten, zouden andere niet noodzakelijke

bewegingen gecumuleerd worden.

U ziet, waar een wil is, is een weg.

Mooi, heel mooi.

Ik wist dat Gent een veilige haven was.

Marc Den Dodo

Een steentje bijdragen tot het afbreken van de muren.

De muur van Berlijn, de Chinese Muur, de muur rond Jerusalem… muren in

gevangenissen.. op termijn blijkt het allemaal verkeerd af te lopen. We bouwen

nu zelfs een muur rond Europa.. en waarom.. om onszelf te beschermen.. tegen

wie of wat ?

Hoe goed ook de bedoeling van zelfbescherming, muren bouwen is nooit de

oplossing. Mensen dienen zich open te stellen, elkaar te aanvaarden, elkaar te

helpen, om zo zichzelf gelukkig te maken.

Bouw geen muren rond je eigen Facebook groepje, stel ze open voor ons allemaal.

Laat al je vrienden ons  ‘liken’  om zo een steentje bij te dragen tot verbetering van

de gevangenissituatie.

Velen hebben ons vervoegd de laatste tijd, maar het kan nog veel beter. Like bij

regelmaat onze artikels bij je vrienden.. en hop, daar gaan onze statistieken

pijlsnel de hoogte in. Niet omwille van de statistieken, maar omwille van die grote

massa die we nodig hebben om die tralies en muren af te breken.

DOE  NIET  ALS  DONALD  TRUMP !  GEEN  MUREN  TUSSEN  MEXICO/ VS.

STOP  MUREN  BOUWEN  TUSSEN  MENSEN……

IK  WIL  NAAR  MARS .

Loop naar de maan.. wordt ons zo af en toe wel eens toegeroepen. Maar sinds

’69 is dit niet meer zo in trek. Daar waren we al. Maar nu is er een plan om voor

2030, gevangenissen op te trekken op Mars.

Ja, inderdaad gevangenissen, want mensen die daar naar toe gaan zullen inderdaad

in een soort afzondering leven, best wel te vergelijken met een gelijkaardig leven

als hier.

Weinig bewegingsruimte, weinig andere mensen, en leven in een wereld die precies

niet normaal is, veraf van de normale maatschappij. Welnu, ik wil me kandidaat

stellen voor deze job, me opofferen als proefkonijn, om als eerste op Mars te komen.

Weet je, dat tot heden, Mars de enige planeet is die het meest op onze aarde lijkt,

en later leven kan toelaten voor aardbewoners.

Zie je wel dat er nog toekomst is voor een bakzitter ! Neen, heel serieus, ik hoop

het ooit nog te kunnen meemaken, de eerste voeten van een mens op de rode

planeet Mars. En dan brengen we een gans schip marsmannetjes mee om onze lege

gevangenissen op te vullen, want met al die artificiële intelligentie zullen er toch geen

delicten meer gebeuren…

De hemel op Mars.

Bij onze laatste berichten had Charelken de woordendiarree. Maar Marc heeft hem

geholpen, en een goede klop op zijne kop was voldoende om hem te redden.

Eén volle week heeft Charelken gezwegen, zogezegd in congé, maar nu is hij

terug, in wel en wee.

Vanaf nu overvallen we U weer met alle nieuwsjes in en rond de gevangenismuren.

En er is veel nieuws.. te veel eigenlijk. Maar we weten alleen niet of we het nog

willen vertellen. We vechten met onszelf voor een andere oplossing. Een andere

manier van denken.

We houden U alvast op de hoogte.

Geen repressie maar preventie.

Vrij recent werden op regeringsniveau de beslissingen genomen om het budget voor

het leger te verdubbelen. Niet dat België zo een belangrijke wereldspeler is op

gebied van landsverdediging, maar onder het mom van onze internationale

verplichtingen , is dat geld wel degelijk gevonden.

Maar het is niet die globale oorlog die we moeten aanpakken, maar de dagdagelijkse

struggle for life. De armoede… de kleine criminaliteit die uiteindelijk zich omzet in

zware frustraties ingevolge een falend detentiesysteem. Alhoewel België, amper

1/3e van het gemiddelde Europees budget uitgeeft, bestaat geen politieke wil om

de budgetten van justitie op te krikken. Niet met meer rechters en politieagenten,

maar met meer zorgverleners.

Ik leef er in, en weet wat het doet met een mens op dit ogenblik. Natuurlijk komt

het er niet meteen uit,maar het is een smeulend vuur.

Het afnemen van iedere waardigheid, het ont-doel-lariseren, zou ik het durven

noemen van zovelen. Honderden miljoenen zijn, mede dank zij de oproep van de

maatschappij, gevonden voor meer politie en leger op straat.

Maar, beste regering, dat is echt niet de oplossing ! Stop met stigmatisatie, start de

gezonde op – en heropvoeding, geef levensenergie aan iedereen.

Wat hebben we nodig : een super computer, artificiële intelligentie  ( zie apart

artikel ) die alles kan opvolgen, en vooral ook oplossingen aanreiken. Nooit zullen

we alles kunnen voorkomen, maar stel dat we 80 % van alle miserie zouden oplossen,

het zou de hemel op aarde zijn !

Zijn we naïef ? Vast en zeker ! Maar stel eens dat we het omgekeerde bereiken,

slechts 20 % miserie, zouden we al niet allemaal samen tevreden zijn ? Meer dan

met 10 super-jets straaljagers.

Oorlog voorkom je niet met wapens maar met liefde.

Deel 3 : Gevangenisdirecteurs zijn neuro-chirurgen, Sie wissen alles  !

Stel je voor 2036, Nieuwe Wandeling 89, Gent. Het gevang dat nu ” Z.C.Rosie “

genoemd wordt ( Z.C. staat voor zorgcentrum ).

Het nieuwe gerechtsgebouw Gent, is omgevormd tot één groot computercentrum

van FOD Justitie, alleen nog mainframes zijn er terug te vinden. Iedere delictpleger

gaat hier door de machine –  rechters zijn al jaren afgeschaft, wegens te grote

foutmarge – die hen al of niet afgeweken zal verklaren.

Na verwerking van alle data is hij toegewezen tot een behandeling in het Z.C. Rosie

te Gent.

In Z.C.Rosie is een handvol personeel aanwezig, die instaat voor de administratie.

Al de rest ( onderhoud, eten, was, ontspanning ) wordt georganiseerd door de

patiënten in samenwerking met robots. Iedere patiënt heeft een chip ingeplant

gekregen die hem continu registreert en zo ook in de fase van het genezingsproces

bewaakt.

De eigenlijke behandeling wordt uitgevoerd door de algemene directeur, die neuro-

chirurg is. Naargelang het proces zijn verschillende therapieën van toepassing, gaande

van elektro-assimilatie tot het inplanten van artificiële intelligentie.

Feit is dat 99 % van alle patiënten na gemiddeld 6 maanden doorloop periode terug

naar de maatschappij kan.

Dank U technologie.

Wanneer de technologie het wint van het verstand.

Deel 2 : Artificiële intelligentie bestaat, 100 miljoen kéér mensenhersenen in één

              buisje.

De meesten zullen het niet geloven. We kennen allemaal computers, en we weten

zo een beetje hoe computers werken. Zelfs super-geniale robots, die ons grotendeels

vervangen zijn ons niet onbekend. Maar wat we vooral weten is dat, en computers,

en robots, geprogrammeerd worden door mensen.

Alles wat ze doen is voorgeprogrammeerd.

Maar kunnen we machines zo ver krijgen dat ze zelf denken ? Onmogelijk zullen de

meesten zeggen, zelfs specialisten. Maar neen, niets is minder waar. Het bestaat

effectief. Misschien nog niet in de vorm zoals we het ons zouden voorstellen. Maar

de evolutie gaat razendsnel. Waar staan we over 5 – 10 – 50 jaar… Ja, daar waar wij

nu nog niet kunnen van dromen…

En ja hoor, opnieuw is het ontdekt in Duitsland, niet in Silicon Valley, zoals we zouden

verwachten, niet door de Googles van deze wereld, maar door een klein Duits jong

bedrijfje, waar jonge talentvolle IT’ ers, wiskundigen en natuurwetenschappers,

computers met data laten werken, die ze zelf interpreteren.

Neen, niet voorgeprogrammeerd, maar totaal zelf. Waar staan we dan ! Artificiële

intelligentie, opgebouwd op algoritmes. En bovenal, zo minuscuul, om het even te

vermenselijken, in één tube ( bloedmonster ) zou men 100 miljoen keer de activiteit

van het menselijk brein kunnen verzamelen.

Is dit niet een beetje  ‘ scary ‘ ?

Maar er stellen zich wel heel wat vragen.. wat met het ethisch denken van het

artificieel verstand ? Stel je voor dat inderdaad machines zo ver komen om met die

kracht en snelheid dingen te kunnen bedenken zoals bv. : als door de mens er geen

vrede is op aarde, en de mens is een bedreiging voor deze aarde, en de machine

rationeel beslist de mens uit te roeien…

Moeten we uberhaupt dergelijke intelligentie ontwikkelen, of zullen we er ook in

slagen dit artificieel verstand ook ” ethisch ” te laten denken ?

Het worden best nog wel spannende decennia die eraan komen.

Opa wil erbij zijn

Wat als computers vaststellen dat de aarde beter af zou zijn zonder mensen :

Bitte Neutralisieren.

Een verhaal over artificiële intelligentie.

Toen in ’69 de eerste mensen op de maan stapten, was mijn opa 79, en sprak hij :

” Maar jongen, dat is allemaal film ( TV ), dat bestaat niet “.

Deze morgen spraken de jonge gasten in de douche me aan met opa.. en ik

reageerde erop met mijn verhaal over artificiële intelligentie. Het werd even stil, en

hun antwoord was: ” dit is science fiction , cinema.”

De wereld op zijn kop dus … Opa.. Opa.

Maar nee hoor, opa heeft nu echt gelijk. Het is geen cinema, het is realiteit.

Toen ik 50 jaar terug nadacht over de toekomst, kon ik niet geloven dat wat nu

gebeurde ( de eerste stap op de maan ) nog zou kunnen overtroffen worden. Ik las

wel Jules Verne & Co, en was een believer.. maar over nanotechnologie durfde ik

niet dromen, ook niet over open-hart operaties uitvoeren via computer aan de

andere kant van de wereld.

In ’69 weende ik van geluk nu te mogen leven, in de tijd dat alles zou kunnen, hoe

beperkt dit toen ook was. Mijn verwachtingen waren niet groter.

Nu ween ik, omdat ik binnen 50 jaar niet meer zal leven, omdat er nog zoveel te

beleven valt. Er staat nog zoveel te verwachten, en altijd maar sneller en sneller.

Waarom mag ik dit niet meemaken ? Of wil ik het wel meemaken ?